Chart afgański

Chart afgańsk

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 10 FCI, sekcja 1 (charty długowłose i półdługowłose)
Wzrost: 68–74 cm (psy), 63–69 cm (suki)
Waga: wzorzec nie precyzuje, około 20–35 kg
Głowa: długa, niezbyt wąska; wierzchołek nosa najlepiej czarny, brązowy u psów o jasnych maściach; oczy pożądane ciemne, ewentualnie złote, trójkątne, nieco ukośne; uszy osadzone nisko i ku tyłowi, płasko opadające; uzębienie kompletne, zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy
Tułów: szyja długa; grzbiet prosty; zad lekko opadający, guzy biodrowe wydatne, szeroko rozstawione; klatka piersiowa głęboka, żebra dość dobrze wysklepione
Kończyny: długie, mocne, dobrze umięśnione; łapy mocne, palce wysklepione, obficie porośnięte włosem
Ogon: niezbyt krótki, nisko osadzony, na końcu zawinięty w pierścień, w akcji uniesiony, ozdobiony niezbyt obfitym włosem
Chody: równomierne, sprężyste, bardzo stylowe
Włos: bardzo delikatny, długi na bokach i żebrach, kończynach przednich i tylnych; u dorosłych psów tworzy siodło (włos jest krótki i przylegający); na głowie od czoła ku tyłowi włos jest długi, tworzy charakterystyczny kosmyk, na kufie krótki, przylegający
Umaszczenie: wszystkie maści dopuszczalne.

SZCZYPTA HISTORII:
Charta afgańskiego uznaje się za najstarszego psa domowego. Legenda głosi, że gdy zbliżał się potop, Noe wybrał charta afgańskiego, by znalazł on schronienie w sławnej Arce. Pamiątką po tym honorowym wyróżnieniu jest białe („boskie”) znamię na głowie niektórych psów tej rasy.
Powszechnie uważa się, że kolebką afganów był półwysep Synaj, miejsce święte dla Żydów i chrześcijan, gdzie według przekazów Mojżesz miał otrzymać od Boga dekalog. Jednak same charty miałyby być starsze od postaci znanych z Pisma Świętego. Niektórzy zwolennicy rasy podkreślają, że w papirusie znalezionym na półwyspie, datowanym na ponad trzy tysiące lat przed narodzinami Chrystusa, pojawia się słowo, które przełożone na łacinę brzmi cynocephalus i oznacza psią głowę. Według niektórych teorii, wysnutych na podstawie cech anatomicznych, rasa jest owocem skrzyżowania charta perskiego saluki z psem pasterskim o długim włosie. O pasterskiej naturze świadczy atawizm w zachowaniu: u psów przywiezionych ze środkowej Azji zaobserwowano wyraźną tendencję do krążenia wokół stada w celu utrzymania go w gromadzie.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zachowanie

Życie po stracie

Utrata czworonożnego przyjaciela jest przeżyciem niepowtarzalnym i jedynym w swoim rodzaju.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres