Schipperke

Schipperke

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 1 (psy pasterskie, bez prób pracy)
Wrażenie ogólne: pies niewielki, ale bardzo solidnie zbudowany. Dymorfizm płciowy silnie wyrażony
Waga: 3–9 kg, najbardziej pożądana średnia od 4–7 kg
Głowa: lisia, klinowata, niezbyt długa i na tyle szeroka, by harmonizowała z tułowiem. Łuki brwiowe i policzki umiarkowanie wysklepione. Stop lekko zaznaczony. Nos mały, zawsze czarny. Kufa krótka, klinowata, sucha. Zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy
Uszy: bardzo małe, stojące, trójkątne, osadzone wysoko, ale nie za blisko siebie, sztywne i niesłychanie ruchliwe
Oczy: ciemnobrązowe, małe, kształtu migdała, ani wypukłe, ani głęboko osadzone, o ostrym, żywym i psotnym wyrazie. Powieki czarne
Tułów: krótki, szeroki i krępy, ale nie za ciężki, wpasowany idealnie w kwadrat. Grzbiet i lędźwie mocne, proste, często opadające od kłębu do zadu
Ogon: wysoko osadzony. Zdarzają się psy z ogonami skróconymi, szczątkowymi lub zupełnie ich pozbawione, co nie stanowi wady. Ogon długi sięga stawu skokowego, w spoczynku powinien być wiszący, w ruchu może być wzniesiony na linii grzbietu. Ogon zakręcony lub zwinięty nad grzbietem jest dopuszczalny
Szata: włos okrywowy obfity, prosty, zwarty i dostatecznie twardy, w dotyku sprężysty, suchy, dający, wraz z miękkim, gęstym podszerstkiem, doskonałą ochronę przed niepogodą. Na uszach, głowie i przedniej stronie nóg bardzo krótki. Na szyi i przedpiersiu wydatna grzywa przechodząca w żabot, obfite portki
Umaszczenie: jednolicie czarne. Podszerstek może być nie tylko czarny, ale i ciemnoszary, o ile nie widać go przez włos okrywowy. Niewielkie posiwienie na pysku dopuszczalne u starszych psów. W Wielkiej Brytanii schipperke występują także w umaszczeniu słomkowym

SZCZYPTA HISTORI:
W dialekcie flamandzkim schipperke znaczy „mały owczarek”. Dopiero w końcu XIX wieku zaczęto używać nazwy „mały kapitan”, a autorem tej przeróbki był pierwszy przewodniczący klubu rasy, Wilhelm Renssens, właściciel linii żeglugowej, obsługującej trasę Bruksela–Antwerpia. Wspólnym przodkiem schipperka i owczarka belgijskiego był zapewne pies pasterski o nazwie leuvenaar – nieduży, o czarnej maści. Pochodzenie rasy jest dość dobrze udokumentowane. W XVII wieku były to ulubione psy robotników i woźniców z dzielnicy St. Gery w Brukseli. Urządzali oni wystawy, na których pokazywano przede wszystkim zrobione dla podopiecznych obroże. Pierwsza taka impreza odbyła się w 1690 r., zorganizował ją cech szewców. Ogony cięto tym zwierzętom całkowicie, a kontrowersyjny zwyczaj obowiązywał się już od XV wieku. Później psy te trzymano na wielu flamandzkich łodziach rzecznych w roli stróżów, a także tępicieli szczurów. Na oficjalnej wystawie po raz pierwszy pojawiły się w 1882 w Spa, a popularności przysporzyła im belgijska królowa Maria Henrietta. W 1887 schipperki zagościły w USA i Wielkiej Brytanii. Pierwszy wzorzec rasy opracował belgijski klub w 1888 r. Przez lata typ rasowy udało się ujednolicić, ale niegdyś rozważano uznanie trzech odmian, pochodzących odpowiednio z Anvers, Louvain i Brukseli. Różniły się one wagą. Ostatecznie uznano dwie wielkości: do 6 kg i od 6 do 10 kg. W 1904 roku zaprezentowano też odmianę miniaturową (3,5 kg). Kres nadzwyczajnej liczebności schipperków położyła I wojna światowa. Obecnie rasa jest znana i hodowana niemal w każdym kraju, ale nigdzie nie cieszy się dużą popularnością. W Polsce pozostawała praktycznie nieznana do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Pierwsze egzemplarze przyjechały ze Szwecji.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Dlaczego pies je odchody
Zachowanie

Dlaczego pies je odchody?

Na czym polega koprofagia, jakie są jej rodzaje? Jak skutecznie oduczyć psa jedzenia odchodów?

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres