Owczarki belgijskie

owczarki belgijskie

Owczarek belgijski to bystry, inteligentny i pełen energii pies. Jest oddany swojej rodzinie i tworzy ze swoim ukochanym opiekunem silną więź. Ma dużą potrzebę aktywności, dlatego nie każdy będzie w stanie sprostać jego niespożytym pokładom energii. Dowiedz się, jak wygląda owczarek belgijski i jaki ma temperament. Poznaj szczegółowy opis rasy.

Owczarek belgijski – charakterystyka rasy

FCIgrupa I, sekcja 1, nr wzorca 15
wysokość w kłębiesamica 56-61 cm, samiec 60-66 cm
masa ciałasamica 20-25 kg, samiec 25-30 kg
typ sierścikrótka lub długa (zależy od odmiany)
umaszczeniezależy od odmiany
długość życia10-14 lat
charakterodważny, lojalny, niezależny
ciekawostkiTa rasa psa występuje aż w czterech odmianach, które bardzo różnią się między sobą.
zaletyaktywny, żywiołowy, ciekawy świata
wadychodzi własnymi ścieżkami, może być hałaśliwy

Jak wygląda owczarek belgijski?

Owczarek belgijski jest psem średniej wielkości o wyważonej, harmonijnej i proporcjonalnej sylwetce. Jego wygląd jest ściśle związany z odmianą czworonoga. Wszystkie odmiany są mniejsze od owczarka niemieckiego. Mają mocny tułów, wydłużoną kufę, trójkątne uszy i oczy średniej wielkości z miłym spojrzeniem. Jednak dokładny wygląd owczarków belgijskich różni się w zależności od odmiany:

  • owczarek belgijski malinois – pierwsza hodowla tej odmiany powstała w miejscowości Malines, w Belgii. Owczarek malinois ma płową maść z czarną maską i czarnym nalotem;
  • owczarek belgijski laekenois – nazwa tej odmiany pochodzi od miasta Chateau de Laeken w okolicy Antwerpii. Jego sierść jest szorstka w dotyku, płowa, ze śladowym czarnym nalotem, który jest lepiej widoczny w okolicy kufy i ogona. Odmiana jest bardzo rzadko spotykana w Polsce;
  • owczarek belgijski tervueren – jego nazwa także pochodzi od miejscowości, w której był hodowany po raz pierwszy. Ma płową lub szarą maść z czarnym nalotem;
  • owczarek belgijski groenendael – to owczarek długowłosy, którego maść jest jednolicie czarna.

Owczarek belgijski – charakter i usposobienie

Czworonóg jest czujnym i aktywnym pupilem, zawsze gotowym do pracy. Jest urodzonym stróżem. Kiedyś wykorzystywany do ochrony stada, dzisiaj to oddany swojej rodzinie pies towarzyszący. Tworzy silną więź ze swoim opiekunem. Chroni wszystkich domowników i dom, w którym mieszka. Chętnie opiekuje się też dziećmi.

Szczypta historii

Cztery odmiany owczarka belgijskiego mają wspólnego ojca. Jest nim profesor zootechniki Adolf Reul z Belgijskiej Szkoły Weterynarii, który w 1891 roku założył w Brukseli pierwszy klub owczarka belgijskiego i ustalił wzorce, opierając się na rygorystycznych kryteriach selekcji. Jej bazą były psy wybrane spośród 117 okazów.

Po wyeliminowaniu zbyt ciężkich lub pozbawionych charakterystycznych dla rasy cech pozostały 62 psy. Podzielono je na trzy grupy w zależności od rodzaju sierści: długiej, krótkiej i szorstkiej. Jury długo debatowało nad przyznaniem pierwszej nagrody, która uhonorawałaby najlepszego hodowcę.

Otrzymał ją restaurator i hodowca Nicolas Rose, właściciel zamku Groenedael (po flamandzku Zielona Dolina). Jego długowłosy owczarek o czarnym umaszczeniu przyjął nazwę od tej posiadłości – Duc de Groenendael.

Owczarek malinois (nazywany tak od 1899 r.) pochodzi w dużej mierze od dwóch słynnych psów o imionach Tiop i Dewet (a dokładniej, od ich dzieci). Selekcja pierwszych psów krótkowłosych i psów szorstkowłosych jest ze sobą ściśle związana.

Obie odmiany mają tych samych przodków, zwłaszcza Vosa I – płowego reproduktora o szorstkiej sierści. Od czasu, gdy w 1903 roku zorganizowano w Lierre (w pobliżu Malines) pierwsze próby pracy w terenie z tropieniem i obroną, zawody “Ring” stały się specjalnością owczarka malinois.

Przyczynili się do tego twórcy tej odmiany, bracia Huyghebaert. Odtąd dyscyplina “Ring” stała się specjalnością owczarka malinois. W ten sposób ograniczono też jednak jego możliwości, dlatego malinois pozostał na uboczu świata kynologii. Do 1920 roku nie był uznany (podobnie zresztą jak i inne owczarki belgijskie) przez Królewskie Towarzystwo św. Huberta.

Gdy w 1969 roku pierwszy przedstawiciel tej rasy zdobył tytuł championa Francji w “Ringu”, we francuskiej księdze rodowodów odnotowano 120 narodzin. Odmiana o sierści długiej była w tym czasie już znacznie liczniejsza.

Dopiero w 1983 roku malinois dorównał liczbą urodzeń groenendaelowi, a w roku 1986 – tervuerenowi, by dwa lata później wysunąć się na prowadzenie. Ten urodzony pracuś, poważny i sprawny, jest faworytem we Francji i w Belgii.

Dla kogo owczarek belgijski?

Owczarki belgijskie potrzebują cierpliwego i wyrozumiałego opiekuna, który jednak nie będzie im pobłażał. Osoba pracująca z pupilem powinna być w stanie wydobyć z czworonoga najlepsze cechy charakterystyczne właśnie dla tej rasy.

Owczarek belgijski w domu i bloku

Owczarek belgijski jest w stanie dostosować się do trybu życia swojego opiekuna, dlatego może mieszkać zarówno w domu, jak i w mieszkaniu, ale pod pewnym warunkiem. W założeniu, pupil powinien w środku odpoczywać, a na zewnątrz załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne i behawioralne, w tym potrzebę aktywności fizycznej, zabawy, tropienia i węszenia. Jeśli troskliwy opiekun zadba nie tylko o liczbę spacerów w ciągu dnia, ale także o ich jakość, miejsce zamieszkania nie będzie miało dla czworonoga dużego znaczenia.

Pies nie może jednak mieszkać w budzie czy w kojcu na zewnątrz. Czworonóg potrzebuje intensywnego kontaktu ze swoim opiekunem. Pozostawiony sam sobie może być narażony na wystąpienie problemów psychicznych i behawioralnych.

Owczarek belgijski sam w domu

Rasa nie jest polecana dla osób zapracowanych, które w swoim domu przebywają od święta. Pies nie powinien być sam w domu przez większą część dnia, bo bardzo nie lubi samotności. Najlepiej się czuje, gdy wszyscy domownicy są w domu.

Jeśli nie zapewnisz mu atrakcyjnych zajęć na czas, gdy jesteś poza domem, owczarek może z nudów niszczyć Twoje rzeczy. To szczególnie istotne, gdy masz w domu młodego psa, który ma dużą potrzebę zabawy i aktywności. Staraj się skupić jego uwagę na psich zabawkach.

Owczarek belgijski a szczekanie

To pies, który ma silny instynkt stróżujący, dlatego może szczekać często i głośno, gdy uzna, że trzeba Cię powiadomić o zbliżającym się zagrożeniu. Czasem tym „zagrożeniem” jest jedynie przelatująca mucha lub wiewiórka na drzewie, którą udało mu się dostrzec na spacerze. W takich sytuacjach warto zapisać się z pupilem na szkolenie, gdzie profesjonaliści pomogą w okiełznaniu go pod kątem wokalizacji. Przydatną komendą będzie np. „cisza”. Nie licz jednak na to, że pies w ogóle przestanie szczekać.

Owczarek belgijski a dzieci

To doskonały pies dla rodziny ze starszymi dziećmi. Owczarek belgijski może też mieszkać pod jednym dachem z zupełnymi maluchami, ale wyłącznie pod warunkiem, że nie będą go one zaczepiały ani nadwyrężały jego cierpliwości. To przyjacielski pupil, który chętnie będzie się opiekował dziećmi, może jednak stracić cierpliwość, gdy będą się z nimi obchodzić w niewłaściwy sposób. Kontakt pociech z psem powinien być zawsze nadzorowany, szczególnie na samym początku ich znajomości.

Owczarek belgijski a ślinienie się

Owczarki belgijskie nie ślinią się intensywnie. Oczywiście musisz pamiętać, że czworonóg może się nieco ślinić, gdy poczuje aromatyczny zapach swojego jedzenia. To odruch bezwarunkowy, nad którym nie ma kontroli.

Owczarek belgijski a inne psy

Owczarki belgijskie lubią towarzystwo innych psów, ale same wybierają sobie kompanów do wspólnej gonitwy czy zabawy na spacerze. Nie przepadają za nachalnymi czworonogami. Mogą się łatwo i szybko zdenerwować, jeśli inny pies nie będzie chciał im dać spokoju i zacznie się naprzykrzać.

Owczarek belgijski a koty

Najprawdopodobniej pies zaakceptuje koty, jeśli będzie się z nimi oswajał już w wieku szczenięcym. W stosunku do obcych zwierząt może być nieufny. Jeśli planujesz powiększyć rodzinę o mruczka, to pamiętaj o tym, by przestrzegać wszystkich kroków adaptacyjnych. Pod żadnym pozorem nie zostawiaj ich na początku samych bez nadzoru.

Podstawowe potrzeby fizjologiczne i behawioralne owczarka belgijskiego

Owczarek belgijski potrzebuje dużo ruchu w ciągu dnia. Codziennie powinien mieć okazję się wybiegać, powęszyć i pobawić z innymi psami. Czworonóg lubi wyzwania, dlatego możesz go zabrać na tor przeszkód dla psów i ćwiczyć różne sztuczki – będzie zachwycony.

Owczarek belgijski a alergia na psy

Wszystkie odmiany mają sierść z podszerstkiem, która wypada przez cały rok z różnym nasileniem (szczyt linienia przypada wiosną i jesienią), dlatego nie jest polecany dla osób z alergią na psy.

Wychowanie owczarka belgijskiego

Wychowanie owczarka nie może zależeć od przypadku. Ustal ze wszystkimi domownikami zasady, których następnie nauczycie pupila. Dzięki temu będziecie jednomyślni i każdy będzie wiedział, co psu wolno, a czego nie.

Nauka komend i trening z owczarkiem belgijskim

Owczarek belgijski potrzebuje opiekuna, który będzie w stanie poświęcić mu dużo czasu w ciągu dnia i dotrzyma kroku na spacerach. Jest posłusznym i inteligentnym psem, ale potrzebuje być odpowiednio stymulowany podczas szkolenia. W niewłaściwych rękach może stać się lękliwy i niepewny siebie. Dobrym pomysłem jest zapisanie pupila do szkoły dla psów, w której doświadczeni behawioryści pomogą Ci odpowiednio ukierunkować owczarka i wyeliminować ewentualne niepożądane zachowania.

Owczarek belgijski na spacerze

Owczarek belgijski jest posłuszny i raczej nie ucieka na spacerach. Pupil rzadko trzyma się nogi, jeśli jest spuszczony ze smyczy – woli spacerować dumnym krokiem przed opiekunem oraz tropić i węszyć w pobliżu. Zazwyczaj oddala się na tyle, by wciąż mieć swojego opiekuna w zasięgu wzroku. Jeśli jednak pies ucieka, to być może nie wszystkie jego potrzeby są na bieżąco zaspokajane.

Zabawa z owczarkiem belgijskim

Te inteligentne psy potrzebują nie tylko wyzwań fizycznych, ale też intelektualnych. Dobrym pomysłem jest zakup puzzli do przesuwania, pod którymi schowasz psie przekąski. Przydatne będą też gryzaki oraz kule smakule, które możesz zostawiać pupilowi, gdy wychodzisz do pracy.

Na spacer z owczarkiem belgijskim warto zabrać piłkę i dysk do aportowania. Te aktywne czworonogi chętnie biorą udział w zabawach, w których trzeba szybko biegać na dłuższe dystanse.

Pielęgnacja owczarka belgijskiego

Pielęgnacja owczarka belgijskiego nie jest trudna ani czasochłonna. Owczarki cieszą się dobrym zdrowiem i rzadko chorują.

Najczęstsze problemy zdrowotne owczarka belgijskiego

U psów tej rasy najczęściej diagnozuje się takie choroby, jak:

  • dysplazja biodrowa;
  • bielactwo;
  • padaczka;
  • schorzenia tarczycy;
  • katarakta (zaćma);
  • zanik siatkówki.

Jak dbać o sierść owczarka belgijskiego?

Jak często czesać psa tej rasy? Odmiany długowłose, czyli groenendael i tervueren, należy szczotkować codziennie, by zapobiegać tworzeniu się kołtunów. Inne odmiany krótkowłose wystarczy szczotkować 1-2 razy w tygodniu. Raz w tygodniu warto też oglądać pazury pupila i przycinać je, jeśli wystąpi taka potrzeba.

Owczarki belgijskie należy kąpać w miarę potrzeby, gdy pies się ubrudzi. Pamiętaj, by używać do tego odpowiedniego szamponu dla psów. Odmiany długowłose powinny być kąpane w szamponie dla ras długowłosych, a krótkowłose w szamponie dla psów ras średnich z krótką sierścią.

Jak żywić owczarka belgijskiego?

Psy potrzebują pełnoporcjowej karmy dostosowanej do ich wieku i stopnia aktywności w ciągu dnia. Mogą dostawać zarówno karmę suchą jak i mokrą. Należy uważać, by nie przekarmiać czworonoga, bo może to prowadzić do nadwagi i otyłości. Wszystkie psie przekąski trzeba uwzględnić w dziennym bilansie kalorii.

Żywienie szczeniąt owczarka belgijskiego

Młode owczarki belgijskie są pełne energii i zawsze skore do zabawy. Z tego powodu powinny otrzymywać pokarm, który zaspokoi ich duże zapotrzebowanie na kalorie i wszystkie niezbędne składniki odżywcze, w tym białko, tłuszcz, witaminy i minerały. Powinna to być karma pełnoporcjowa przeznaczona dla młodych psów ras średnich.

Żywienie dorosłego owczarka belgijskiego

Dawka pokarmowa dla owczarka belgijskiego powinna być podzielona na 2-3 porcje i podawana minimum 30 minut przed lub po spacerze. Pupil może otrzymywać zarówno karmę suchą, jak i mokrą.

Żywienie starszego owczarka belgijskiego

Seniorzy mają mniejsze zapotrzebowanie na kalorie niż młode i dorosłe psy, dlatego powinny otrzymywać posiłki z niższą zawartością energii. Natomiast bardzo stare psy potrzebują zupełnie innego żywienia, ponieważ ze względu na pogorszenie zdolności przyswajania substancji pokarmowych są narażone na niedowagę.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.7 / 5. Liczba głosów 12

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres