Owczarek szetlandzki

Owczarek szetlandzki

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie)
Wzrost: 37 cm (pies), 35,5 cm (suka), tolerowane 2,5-centymetrowe odchylenia
Głowa: subtelnie wymodelowana, w kształcie długiego, tępo zakończonego klina. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, linie profilu równoległe, stop nieduży, ale wyraźny
Oczy: średniej wielkości, w kształcie migdała, ciemne. U psów o umaszczeniu marmurkowym mogą być niebieskie w całości lub w części
Uszy: małe, osadzone blisko siebie, załamane do przodu
Tułów: nieco dłuższy niż wyższy; klatka piersiowa głęboka; grzbiet prosty; linia zadu wdzięcznie zaokrąglona
Szata: dwuwarstwowa. Sierść wierzchnia długa, gęsta, szorstka; podszerstek delikatny i zwarty. Bardzo obfita kryza, na tylnych kończynach obfite portki, na przednich pióra
Umaszczenie: trójbarwne (czarne podpalane z białymi znaczeniami na klatce piersiowej, głowie, kryzie, łapach oraz na końcu ogona), niebieskie marmurkowe, śniade, czarno-białe

Owczarek szetlandzki – szczypta historii

Na południe od koła podbiegunowego, niecałe 100 km od Szkocji, leżą Wyspy Szetlandzkie. Długie i ciężkie zimy oraz krótkie, chłodne lata sprawiają, że na tym kamienistym terenie może przetrwać jedynie uboga roślinność. Brak przestrzeni i wystarczającej ilości pożywienia powoduje, że od tysiącleci rodzą się tu zwierzęta mniejsze niż ich odpowiedniki na stałym lądzie. Mamy więc szetlandzkie było, szetlandzkie owce, niezwykle popularne kuce szetlandzkie i oczywiście psy rasy owczarek szetlandzki, bez których życie mieszkańców tych stron byłoby jeszcze cięższe, o ile nie niemożliwe. Wyspiarze z Szetlandów parali się głównie pracą na roli bądź rybactwem. Wydzierali kamienistej glebie niewielkie spłachetki ziemi i zakładali małe ogrody, zwane w ich dialekcie “toons”. Bardzo często skromne plony przeznaczone dla ludzi, stawały się zdobyczą trzody, która nieodganiana, krążyła między małymi poletkami, zjadając wszystko po drodze. Aby rozwiązać ten problem, mieszkańcy wysp już w połowie XVIII wieku zaczęli trzymać w swoich zagrodach małe pieski, które doskonale radziły sobie z odganianiem krów czy owiec od cennych upraw. Nazywano je “toonies”, a w archiwach zachowały się opisy tych zwierząt. Pies wyspiarzy miał być mały i pojętny. Mierzył do 28 cm wzrostu i ważył maksymalnie 4,5 kg, dzięki czemu nie zagrażał małym owcom. Był żywotny, zręczny i wytrwały, niewiele jadł i nie zajmował cennego miejsca, co czyniło go idealnym pomocnikiem walczących o przetrwanie ludzi.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Choroba lokomocyjna - Pies siedzący w samochodzie
Zdrowie

Choroba lokomocyjna u psa

Niestety, często zapominamy o trudnościach związanych z transportem psa, które powoduje choroba lokomocyjna.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres