Owczarek holenderski

Owczarek holenderski

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie  i zaganiające); sekcja 1 (psy pasterskie). Bez prób pracy)
Wrażenie ogólne:  pies średniej wielkości, o wydłużonej sylwetce (proporcja wysokości w kłębie do długości tułowia 9:10), suchy, dobrze umięśniony, ale nie ciężki, o naturalnym wyglądzie
Wzrost: pies 57–62 cm, suka 55–60 cm
Głowa:  sucha, długa i klinowata. Mózgoczaszka płaska, stop niewielki, ale wyraźny, linie profilu równoległe, długość kufy równa długości mózgoczaszki, wargi suche, zgryz nożycowy
Oczy: średniej wielkości, kształtu migdała, osadzone skośnie Uszy: średniej wielkości, przy pobudzeniu pewnie stojące
Ogon: długi, sięgający stawu skokowego, sierpowato zawinięty do góry. W ruchu nie powinien być zakręcony nad grzbietem
Szata: w trzech odmianach. Krótkowłosa: sierść twarda, przylegająca, niezbyt krótka,  z wełnistym podszerstkiem; niewielka kryza  i portki. Maść pręgowana na złocistym lub srebrzystym tle. Pożądana czarna maska. Niepożądana znaczna przewaga czerni  w umaszczeniu. Długowłosa: sierść długa, prosta, twarda, z wełnistym podszerstkiem. Obfita grzywa, pióra i portki, uszy gładkie. Maść jak u krótkowłosych. Szorstkowłosa: sierść gęsta, zwarta, szorstka i zmierzwiona. Wyraźne, ale niezbyt długie brwi, wąsy  i broda. Maść pręgowana (mniej wyraźnie niż na włosie krótkim czy długim) lub pieprz i sól

Owczarek holenderski – szczypta historii

Owczarki holenderskie miały pecha, bo sportowa kynologia wcześniej zajęła się ich niemieckimi i belgijskimi kuzynami. Twórca owczarka niemieckiego, Max von Stephanitz, w książce, w której dokładnie opisuje nawet owczarki z Bałkanów, holenderskim poświęca zaledwie parę zdań, zauważając, że są „całkowicie podobne do naszych (tzn. niemieckich), tylko mniejsze” – dodajmy, że w tamtych czasach także hodowano owczarki niemieckie o różnych odmianach włosa. Począwszy od roku 1874 holendry pokazywano na wystawach sporadycznie, a holenderscy kynolodzy zajęli się nimi na serio dopiero wtedy, gdy – wskutek upadku hodowli owiec pod koniec XIX wieku – stały się rzadkością. Utworzony w 1898 roku klub rasy liczył 17 członków, a pierwszy wzorzec wymieniał aż sześć rodzajów włosa i różne umaszczenia. Osobniki były wówczas wyraźnie mniejsze niż dzisiaj – preferowaną wysokość psa ustalono na 55 cm, a suki – na 50 cm. Zaraz po I wojnie światowej, w celu zwiększenia rozmiarów, kojarzono owczarki holenderskie z niemieckimi. Wtedy też uznano, że dla odróżnienia od owczarków belgijskich, holenderskie powinny być pręgowane, później powrócono do maści jednolitych, aby ostatecznie zrezygnować z nich w roku 1960, kiedy to rasa została uznana przez FCI. Przez jakiś czas owczarki holenderskie były promowane jako psy policyjne, ale dzisiaj są przede wszystkim rodzinnymi pupilami. Jedynie w USA hoduje się do pracy w policji skłonne do zachowań agresywnych mieszańce owczarków holenderskich krótkowłosych z belgijskimi malinois.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Echo serca u psa

W rozpoznaniu chorób układu krążenia niezwykle pomocna jest echokardiografia – nowoczesna technika obrazowa.

Szkolenie

Nauka chodzenia przy nodze

Ćwiczenie wygląda może mało efektownie: pies idzie sobie obok opiekuna, i już. Ale to nie takie proste.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres