Owczarek belgijski tervueren

Owczarek belgijski tervueren

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie)
Wzrost: średnio 68 cm pies, 58 cm suka (z tolerancją plus, minus 2-4 cm)
Waga: 28 kg
Głowa: pięknie rzeźbiona, sucha, długa (ale bez przesady). Czaszka i kufa są tej samej długości kufa bywa nieco dłuższa)
Uszy: trójkątne, proste i stojące; wysoko osadzone, o proporcjonalnej długości. Małżowina uszna dobrze zaokrąglona
Oczy: średniej wielkości, nie wyłupiaste ani zbyt głęboko osadzone, nieco owalne, zwykle w kolorze ciemnobrązowym. Powieki czarno pigmentowane. Spojrzenie inteligentne, szczere, niekiedy pytające
Kufa: średniej długości, zwężająca się stopniowo w kierunku wierzchołka nosa. Wargi wyraźnie zarysowane Tułów: mocny, bez śladów ociężałości
Klatka piersiowa: nie za szeroka ani też nie wąska
Ogon: dobrze osadzony, średniej długości, gruby u nasady; opuszczony, lekko wygięty ku górze, sięga stawu skokowego. Nawet gdy pies jest podekscytowany, ogon nie powinien zakręcać się powyżej linii grzbietu Szata: u każdej z odmian włos powinien być obfity, zwarty, z wełnistym podszerstkiem, zabezpieczający psa przed kaprysami pogody
Umaszczenie: płowe z czarnym nalotem i maską. Kolor płowy powinien być ciepły, nie za jasny ani nie rozmyty

SZCZYPTA HISTORII:
Cztery odmiany owczarka belgijskiego mają wspólnego ojca. Jest nim profesor zootechniki Adolf Reul z Belgijskiej Szkoły Weterynarii, który w 1891 roku założył w Brukseli pierwszy klub owczarka belgijskiego i ustalił wzorce, opierając się na rygorystycznych kryteriach selekcji. Jej bazą były psy wybrane spośród 117 okazów. Po wyeliminowaniu zbyt ciężkich lub pozbawionych charakterystycznych dla rasy cech pozostały 62 psy. Podzielono je na trzy grupy w zależności od rodzaju sierści: długiej, krótkiej i szorstkiej.
Tervueren narodził się z krzyżówki długo- i czarno umaszczonego Duca de Groenendaela i Miss – ślicznej suki o płowej i długiej sierści. Początki jego kariery nie były łatwe, groenendael podobał się bowiem bardziej i miał liczniejsze grono zwolenników. W roku 1898 oddzielono go od tervuerena, uważanego do tej pory za tę samą odmianę owczarka belgijskiego. I wojna światowa uszczupliła liczebność tervuerenów. Do spadku liczby narodzin przyczynił się także klub owczarka belgijskiego, zabraniając krzyżowań groenendaela z tervuerena. Dopiero z czasem tervueren zaczął odnosić sukcesy.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zachowanie

Życie po stracie

Utrata czworonożnego przyjaciela jest przeżyciem niepowtarzalnym i jedynym w swoim rodzaju.

Szkolenie

Mata węchowa dla psa

Matę węchową każdy może zrobić sam i wykorzystywać ją w każdym miejscu i wielu sytuacjach.

Żywienie

Czytanie etykiet pokarmów gotowych

Na sklepowych półkach znajduje się ogromny wybór różnego rodzaju pokarmów gotowych. Znajdziemy produkty wielu marek dla psów i kotów.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres