Owczarek belgijski malinois

Owczarek belgijski malinois

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie)
Wzrost: średnio 68 cm pies, 58 cm suka (z tolerancją plus, minus 2-4 cm)
Waga: 28 kg
Głowa: pięknie rzeźbiona, sucha, długa (ale bez przesady). Czaszka i kufa są tej samej długości kufa bywa nieco dłuższa)
Uszy: trójkątne, proste i stojące; wysoko osadzone, o proporcjonalnej długości. Małżowina uszna dobrze zaokrąglona
Oczy: średniej wielkości, nie wyłupiaste ani zbyt głęboko osadzone, nieco owalne, zwykle w kolorze ciemnobrązowym. Powieki czarno pigmentowane. Spojrzenie inteligentne, szczere, niekiedy pytające
Kufa: średniej długości, zwężająca się stopniowo w kierunku wierzchołka nosa. Wargi wyraźnie zarysowane
Tułów: mocny, bez śladów ociężałości
Klatka piersiowa: nie za szeroka ani też nie wąska
Ogon: dobrze osadzony, średniej długości, gruby u nasady; opuszczony, lekko wygięty ku górze, sięga stawu skokowego. Nawet gdy pies jest podekscytowany, ogon nie powinien zakręcać się powyżej linii grzbietu.
Szata: u każdej z odmian włos powinien być obfity, zwarty, z wełnistym podszerstkiem, zabezpieczający psa przed kaprysami pogody
Umaszczenie: płowe z czarnym nalotem i czarną maską.

SZCZYPTA HISTORII:
Owczarek malinois (nazywany tak od 1899 r.) pochodzi w dużej mierze od dwóch słynnych psów o imionach Tiop i Dewet (a dokładniej, od ich dzieci). Selekcja pierwszych psów krótkowłosych i psów szorstkowłosych jest ze sobą ściśle związana. Obie odmiany mają tych samych przodków, zwłaszcza Vosa I – płowego reproduktora o szorstkiej sierści. Od czasu, gdy w 1903 roku zorganizowano w Lierre (w pobliżu Malines) pierwsze próby pracy w terenie z tropieniem i obroną, zawody “Ring” stały się specjalnością owczarka malinois. Przyczynili się do tego twórcy tej odmiany, bracia Huyghebaert. Odtąd dyscyplina “Ring” stała się specjalnością owczarka malinois. W ten sposób ograniczono też jednak jego możliwości, dlatego malinois pozostał na uboczu świata kynologii. Do 1920 roku nie był uznany (podobnie zresztą jak i inne owczarki belgijskie) przez Królewskie Towarzystwo św. Huberta. Gdy w 1969 roku pierwszy przedstawiciel tej rasy zdobył tytuł championa Francji w “Ringu”, we francuskiej księdze rodowodów odnotowano 120 narodzin. Odmiana o sierści długiej była w tym czasie już znacznie liczniejsza. Dopiero w 1983 roku malinois dorównał liczbą urodzeń groenendaelowi, a w roku 1986 – tervuerenowi, by dwa lata później wysunąć się na prowadzenie. Ten urodzony pracuś, poważny i sprawny, jest faworytem we Francji i w Belgii.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Ciekawostki

Czas po rozstaniu. Granice smutku

Jak poradzić sobie z pustką, żalem i tęsknotą po śmierci pupila, by odzyskać równowagę, która pozwoli nam wrócić do normalnego życia?

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres