Bouvier des Flandres

Bouvier des Flandres

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 1 (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 2 (psy zaganiające)
Wzrost: 62-68 cm (pies), 59-65 cm (suka)
Waga: 35-40 kg (pies), 27-35 kg (suka)
Głowa: masywna; obfita broda i bokobrody sprawiają, że wydaje się jeszcze większa, niż jest. Mózgoczaszka płaska, jej szerokość prawie dorównuje długości. Stop niewielki, optycznie powiększony przez brwi. Kufa mocna, nigdy nie spiczasta, krótsza od mózgoczaszki. Nos duży
Szyja: krótsza od głowy
Oczy: owalne, o bystrym wyrazie, jak najciemniejsze przy danym umaszczeniu
Uszy: wysoko osadzone, załamane ku przodowi, przy czym linia załamania nie może znajdować się powyżej górnej linii czaszki
Tułów: bouvier des Flandres ma tułów krótki i masywny. Grzbiet prosty, zad ustawiony zupełnie poziomo. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, o dobrze wysklepionych żebrach; słabizna krótka
Ogon: wysoko osadzony, zwyczajowo cięty; jeśli długi, to zakręcony luźno nad grzbietem. Zdarzają się psy o ogonach szczątkowych
Sierść: bardzo gęsta, sucha, matowa, szorstka, lekko zmierzwiona, ale nie wełnista, ze zwartym podszerstkiem
Maść: szara, pręgowana, czarniawa, czarna.

Bouvier des Flandres – szczypta historii

Pod koniec XIX wieku na terenie Flandii psy wiejskie prezentowały trzy typy budowy różniące się między sobą: typ najmniejszy, ostrouchy, z krótkim ogonem, typ gładkowłosy i typ szorstkowłosy. Z tych trzech typów powstał dzisiejszy bouvier. Po raz pierwszy pokazano bouviery na wystawie w 1900 roku w Hasselt. W roku 1903 państwo Paret w belgijskiej miejscowości Ghent założyli hodowlę, opierając się na parze o imionach Rex i Nelly. W 1912 roku w Królewskim Towarzystwie Świętego Huberta powstał pierwszy oficjalny standard rasy. I wojna światowa poważnie ograniczyła liczebność bouvierów. W 1920 roku weterynarz w armii belgijskiej, kapitan Barbry, pokazał na Wystawie Olimpijskiej psa o imieniu Nic de Sottegem, którego uznano za idealnego przedstawiciela rasy. Podczas II wojny światowej bouviery na tyle pomagały przedstawicielom belgijskiego ruchu oporu, że Niemcy wydali zarządzenie wybicia tych psów – na szczęście bezskutecznie. W okresie powojennym stopniowo wzrasta zainteresowanie bouvierami – nie tylko w Europie, ale również w Stanach Zjednoczonych.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Wyjący pies
Ciekawostki

Dlaczego pies wyje?

Wycie to jeden z atawizmów, które pozostał psom „w spadku” po wilczych przodkach

Zdrowie

Gdy zawodzi tarczyca

Niedoczynność tarczycy (hipotyroidyzm) to jedna z najczęściej diagnozowanych u psów chorób o podłożu endokrynologicznym.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres