Owczarek francuski beauceron

Owczarek francuski beauceron

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 1 (psy pasterskie i owczarki)
Wzrost: 65-70 cm (pies), 61-68 cm (suka)
Waga: 30-50 kg
Tułów: prostokątny, dobrze uformowany, bez śladów ciężkości. Klatka piersiowa głęboka i szeroka
Głowa: długa, proporcjonalna w stosunku do tułowia. Kufa nie za szeroka ani nie za ostro zakończona. Uszy wysoko osadzone. Jeśli są przycięte, powinny być stojące i skierowane lekko do przodu. Niekopiowane są półstojące z czubkami załamanymi na 1/3 wysokości
Kończyny: silne i proste, dobrze kątowane. Na tylnych  kończynach podwójne wilcze pazury zwane ostrogami (każdy ma osobny kościec)
Ogon: dość długi, noszony nisko, lekko zagięty na końcu (w kształcie litery J)
Szata: krótka, gęsta, obecnie nie powinna być falująca, podszerstek zwarty i gęsty
Umaszczenie: czarne podpalane i szary arlekin podpalany. Niedopuszczalne białe znaczenia na klatce piersiowej o powierzchni większej niż 2 cm oraz jasne oczy.

Owczarek francuski beauceron – szczypta historii

Przez dziesięciolecia ulubieńcem francuskich hodowców był nie owczarek francuski beauceron, ale briard, uznawany za prawdziwego owczarka równin, doskonałego przewodnika stad bydła. Usuwał w cień owczarki o krótszej sierści, w tym również beaucerona. W 1809 roku ksiądz Rosier, przez wiele lat niekwestionowany francuski autorytet w dziedzinie rolnictwa, w swym poradniki opisał potężnego psa, odpornego i odważnego do tego stopnia, że nie waha się zaatakować i pokonać wilka. Przeciwstawiał go briardowi. Z relacji księdza Rosiera wynika, że oba psy mogły mieszkać na tych samych terenach: jeden z nich pracował w dzień, zaganiając stada, drugi zaś strzegł ich w nocy. Trzeba było wielkiej wytrwałości wojskowego lekarza weterynarii i miłośnika psów, doktora Pierre’a Megnina, by w 1863 roku wydobyć z cienia dawny typ owczarka. Dał mu on nazwę berger de Beauce, przede wszystkim, by odróżnić go od briarda (berger de Brie), choć wiedział i podkreślał, że żaden z nich nie pochodzi z regionów, od których wzięły nazwę. Pierwszym okazem tej rasy wpisanym w 1893 roku do francuskiej księgi rodowodowej była suka imieniem Bergere de la Chapelle. W 1911 roku powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Beaucerona, w roku 1920 został opracowany wzorzec rasy. Od lat 30. do 70. przeżywała ona swe piękne dni, ciesząc się wielkim uznaniem miłośników psów obronnych głównie we Francji.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Spacerowanie na luźnej smyczy

Spacer powinien być relaksem dla psa i opiekuna. Pupil rozgląda się po otoczeniu, a pan oddaje się rozmyślaniom.

Zdrowie

Gruby, chudszy… szczupły

Z powodu nadwagi i otyłości cierpią domowe zwierzęta. Przekarmiamy je w imię źle pojętej miłości.

Zdrowie

Gdy zawodzi tarczyca

Niedoczynność tarczycy (hipotyroidyzm) to jedna z najczęściej diagnozowanych u psów chorób o podłożu endokrynologicznym.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres