Eurasier

Eurasier

DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne)
Wrażenie ogólne: średniej wielkości pies w typie szpica, harmonijnie zbudowany, o trochę wydłużonej sylwetce. Kościec mocny, ale nie ciężki
Wzrost: pies – 56 cm, suka – 52 cm (dopuszczalna rozpiętość +/- 4 cm)
Waga: pies – 26 kg, suka – 22 kg
Głowa: klinowata, niezbyt szeroka, linie profilu równoległe, stop ledwie widoczny. Kufa zwęża się ku nosowi, ale nie jest szpiczasta. Język bywa niebieski lub w niebieskie plamy; wymagane kompletne uzębienie
Oczy: ciemne, trochę skośne
Uszy: wysoko osadzone, trójkątne, stojące
Ogon: puszysty, mocno zakręcony nad grzbietem
Sierść: gęsta, prosta, z podszerstkiem, na głowie i uszach krótka, na tułowiu dłuższa, tworzy kryzę, portki i pióra
Umaszczenie: jednolite, z wyjątkiem białego. Może być podpalane. Nos i pigmentacja zawsze czarne

SZCZYPTA HISTORII:
Twórcą eurasiera jest Niemiec, Julius Wipfel. Był on kiedyś właścicielem wziętego ze schroniska czarnego psa w typie dużego szpica północnego, niezwykle przywiązanego do właściciela, doskonałego, ale i agresywnego stróża. Po jego śmierci w domu państwa Wipfel zamieszkała suka szpica wilczego. Przy wszystkich swych zaletach nie dorównywała jednak (zdaniem opiekuna) swemu poprzednikowi. Przeczytawszy książkę Lorenza „I tak człowiek trafił na psa”, w której autor wychwalał sukę Stasi, mieszańca chowa i owczarka niemieckiego, pan Wipfel postanowił dokonać krzyżówki szpica z chowem. Niebawem podopieczna i jej trzy córki zostały pokryte różnymi psami chow-chow, a szczenięta nazwano „Wolf-chow”. Dla przyszłości rasy najważniejsze okazały się mioty Wipfela (v.d. Bergstrasse) i Charlotte Baldamus (v. Jaegerhof). W tej ostatniej hodowli urodziło się 114 szczeniąt, na ogół z kryć w bardzo bliskim pokrewieństwie. Doprowadziło to do wielu niepożądanych skutków – nieopanowanej agresji i rozmaitych wad genetycznych. W roku 1971 zdecydowano się więc na krycie pięciu suk różnej maści samojedem – wszystkie dały czarne potomstwo. W kolejnych latach dokonano jeszcze kojarzeń z chow-chow. Efektem tych działań było znaczne zróżnicowanie się typu, który udało się ujednolicić dopiero niedawno (choć jeszcze nie do końca). Niektóre eurasiery żywo przypominają szpice wilcze, inne – czarne lub rude samojedy. Niemiecki związek kynologiczny uznał rasę w roku 1969 (ale bez psów Wipfela, który wcześniej zarejestrował je w konkurencyjnej organizacji – UCI), pod nową nazwą „eurasier”, a FCI – cztery lata później. W tym momencie opisywanymi czworonogami zajmowały się w Niemczech aż trzy kluby i mocno skonfliktowani ze sobą hodowcy. To nie wróżyło rasie świetlanej przyszłości… Na skutek tej sytuacji, w późniejszych latach więcej działo się w hodowlach francuskich i skandynawskich, które sporo zrobiły dla poprawy charakteru eurasierów. Dzisiaj to właśnie z tych krajów pochodzi najwięcej doskonałych psów. Poza Europą rasa jest mało znana i nieuznana. Do Polski pierwsza suka została sprowadzona w 1999 roku (hodowla Ro-Ka-Te). Od tej pory urodziło się kilka miotów, ale eurasiery wciąż pozostają prawdziwą rzadkością.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Kiedy uśpić psa
Zdrowie

Nie przekraczać progu bólu

Jeśli zwierzę jest ciężko chore, chcielibyśmy, by odeszło godnie, by nie czuło przy tym ogromnego bólu

Zdrowie

Uwaga! Pies złamał ogon!

Najczęściej taka dolegliwość zdarza się w czasie bójki z innymi zwierzętami, w wyniku wypadków lokomocyjnych.

RASY PSÓW

Doberman
Grupa 8 FCI: Aportery, płochacze i psy wodne
Chart polski
Pies grenlandzki
Czarny terier rosyjski
Coton de Tulear
Chart irlandzki – wilczarz
Wyżeł niemiecki krótkowłosy
Mastif hiszpański
Owczarek francuski briard

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres