Chihuahua

Chihuahua

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 9 FCI (psy ozdobne i do towarzystwa)
Wzrost: wzorzec nie określa; orientacyjnie: 15-20 cm
Waga: 1,3-1,8 kg
Głowa: czaszka zaokrąglona, w kształcie jabłka. Stop wyraźnie zaznaczony. Kufa krótka, szeroka u nasady, zwężająca się w kierunku nosa
Oczy: ciemne, duże, okrągłe, bardzo wyraziste, ale nie wyłupiaste
Uszy: duże, stojące, szeroko rozstawione
Tułów: zwarty i mocnej budowy, linia grzbietu prosta, kłąb słabo zaznaczony
Ogon: osadzony wysoko, zgięty lub zawinięty w półkole
Sierść: u odmiany długowłosej włos jest delikatny, jedwabisty, niezbyt obfity, lekko falisty lub prosty. Długi włos tworzy pióra na uszach, ogonie i tylnych partiach kończyn, oraz kryzę na szyi. U odmiany krótkowłosej włos krótki na całym ciele, przylegający, nieco dłuższy na szyi i ogonie
Umaszczenie: dopuszczalne są wszystkie kolory oraz ich łączenia

SZCZYPTA HISTORII:
Pochodzenie tej oryginalnej rasy nie jest dokładnie znane, choć powstała w Meksyku, niektórzy przypisują jej rodowód chiński, a inni – europejski. Ba, Czesi głoszą nawet teorię, że małe pieski z Meksyku są potomkami… praskich szczurołapów, które dzięki Habsburgom wyjechały za ocean. Jedno jest pewne – teichichi lub chihuahueno (bo tak brzmiały wcześniej nazwy rasy) zawsze był domowym psem do towarzystwa, kiedyś nawet poświęconym bogom i otaczanym troskliwą opieką. Jego najbardziej charakterystyczną cechą był niewielki wzrost, choć może nie aż tak mały jak u współczesnych czworonogów. Kynologiczna historia chihuahueno rozpoczęła się w początkach XX wieku w USA, a już przed II wojną światową stał się on modnym i poszukiwanym zwierzątkiem domowym. Hodowcy amerykańscy zmienili nazwę i typ psa; chihuahua zachował niewielką wagę, ale stał się zdecydowanie bardziej kręcy niż lekka “sarenka” z Meksyku. Dziś rasa wszędzie cieszy się popularnością, a najważniejszym zadaniem hodowców pozostaje utrzymanie charakterystycznego typu, którego wyznacznikiem jest przede wszystkim kształt głowy i niewielkie rozmiary. Jednocześnie chihuahua powinien być zdrowy i sprawny, wolny od cech degeneracyjnych i wynikających z przesadnej miniaturyzacji – przecież nikt nie będzie miał pociechy z pieska, jeśli ten będzie cierpiał na rozmaite, genetyczne uwarunkowane przypadłości.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

RASY PSÓW

Rosyjski toy
Grupa 1 FCI: Owczarki i inne psy pasterskie, z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła
Basset hound
Gończy siedmiogrodzki
Jagdterrier
Cairn terrier
Cavalier king charles spaniel
Owczarek holenderski
Pies grenlandzki
Owczarek kataloński gos d’atura
Schipperke
Anatolijski pies pasterski karabasz
Owczarek francuski briard
Border collie
Posokowiec hanowerski
Ogar polski
Cao Fila de Sao Miguel
Spaniel tybetański
Seter irlandzki
Griffon Nivernais
Norfolk terrier
Grupa 6 FCI: Psy gończe i rasy pokrewne
Pudel
Pumi
Grupa 9 FCI: Psy ozdobne i do towarzystwa
Boston terrier
Bolończyk
Dogo canario
Biały owczarek szwajcarski
Pies z Kanaanu
Terier szkocki
Foxhound angielski
Grupa 7 FCI: Wyżły
Mały gończy anglo-francuski
Komondor
Shar pei
Chesapeake bay retriever
Chiński grzywacz
Sznaucer olbrzym
Wyżeł niemiecki krótkowłosy
Pointer
Terier irlandzki
Chart szkocki – deerhound
Grupa 2 FCI: Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Saarlooswolfhond
Duży szwajcarski pies pasterski
Spaniel pikardyjski
Berneński pies pasterski
Dog argentyński
American staffordshire terrier

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres