Cane corso

Cane corso

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy pasterskie), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa)
Wrażenie ogólne: pies więcej niż średniej wielkości. Silny i mocno zbudowany, ale jednocześnie elegancki
Wzrost: 62–68 cm (psy), 58–64 cm (suki)
Waga: 42–50 kg (psy), 38–45 kg (suki)
Głowa: duża z cechami typowymi dla molosów. Linie czaszki i kufy nieznacznie zbieżne. Mózgoczaszka szeroka, stop zaznaczony, kufa krótsza niż czaszka, mocna, wyraźnie graniasta
Oczy: ciemne, średniej wielkości, owalne, lekko wypukłe
Uszy: trójkątne, wiszące, o szerokiej nasadzie, osadzone nad łukami jarzmowymi
Tułów: nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Cane corso jest mocnej budowy, ale nie przysadzisty; kłąb zaznaczony, grzbiet prosty, umięśniony, zad szeroki, nieznacznie opadający
Ogon: wysoko osadzony, u nasady gruby, w akcji noszony nad grzbietem
Szata: włos krótki, błyszczący, bardzo gruby, z niewielką ilością podszerstka
Umaszczenie: czarne, grafitowe, łupkowe, jasnopłowe, czerwień jelenia, pręgowane; u psów płowych występuje czarna maska

Cane corso – szczypta historii

Oficjalna historia cane corso jest bardzo krótka. W latach 50. ubiegłego stulecia włoski weterynarz i kynolog Bonnati zwrócił uwagę na występujące w Puglii psy w typie bojowego molosa, wyraźnie inne od mastifa neapolitańskiego, i opisał je w prasie kynologicznej. Jego publikacja przeszła jednak bez echa. Dopiero w latach 70. dwaj inni kynolodzy, profesor Balottou i sędzia kynologiczny Antonio Morsiani, zainteresowali się psami z południa Włoch. Pierwsza oficjalna hodowla tej rasy powstała w 1978 roku, a stowarzyszenie miłośników cane corso powstało w 1988 roku. Rok później otwarto dla tych psów księgę rodowodową. Rasa została oficjalnie uznana przez FCI w 1996 roku.
Na historię cane corso można spojrzeć też zupełnie inaczej. Na Półwyspie Apenińskim psy w typie molosa uczestniczyły w bitwach u boku legionistów rzymskich, pojawiały się też na arenach jako psy do walk. Z biegiem czasu powierzano im bardziej pokojowe zajęcia pilnowania stad i dobytku wieśniaków, przez co zyskały sławę doskonałych psów służbowych.
Towarzyszyły też myśliwym w polowaniach na grubego zwierza, co skrzętnie odnotowała literatura renesansu. W swoim „Poemacie o polowaniu” Giovanni Scandino sławi nadzwyczajną przydatność cane corso do szczucia i zatrzymywania dzików, niedźwiedzi i wilków.
We Włoszech zachowały się dwa typy potomków starożytnych molosów, te większe i cięższe dały początek rasie znanej znacznie dłużej, czyli mastifowi neapolitańskiemu. Lżejsze i zwinniejsze cane corso pozostały wiejskimi psami do pracy, którym w XX wieku groziło wyginięcie. Ocalały jednak i obecnie zyskują coraz większą popularność nie tylko we Włoszech, ale i na całym świecie.
Pierwsze egzemplarze w Polsce pojawiły się w 1996 roku (import z USA). Następne psy, które przyjechały z Włoch i Węgier, znacznie podniosły poziom rasy w naszym kraju. Obecnie coraz tłumniej pojawiają się na wystawach.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

RASY PSÓW

Bearded collie
Kromfohrlander
Staffordshire bull terrier
Sussex spaniel
Terier irlandzki
Polski owczarek nizinny
Grupa 10 FCI: Charty
Mastif tybetański
Chart angielski greyhound
Samojed

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres