Bichon frisé

Bichon frisé

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): 
Grupa: 9 FCI (psy ozdobne i do towarzystwa), sekcja 1 (bichony i rasy pokrewne)
Wrażenie ogólne: radosny i figlarny piesek o żwawym chodzie, długiej, korkociągowato skręconej sierści
Wzrost: nie więcej niż 30 cm
Głowa: raczej płaska, sprawiająca wrażenie okrągłej za sprawą okrywy włosowej, noszona dumnie i wysoko, stop słabo zaznaczony, nos zaokrąglony, czarny i lśniący
Oczy: okrągłe, z ciemną obwódką, wesołe, niezbyt duże, nieukazujące białkówek, oczodół nie może być płytki
Uszy: zwisające, obficie okryte delikatną, skręconą, długą sierścią, ustawione nieco do przodu, gdy pies nasłuchuje, płat ucha nie może sięgać nosa, lecz połowy długości kufy
Tułów: lędźwie szerokie, dobrze umięśnione, lekko wysklepione, zad lekko zaokrąglony, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka
Ogon: osadzony poniżej linii grzbietu, noszony w linii kręgosłupa, wysoko, wdzięcznie zagięty, nie może być zakręcony ani cięty, nie może dotykać grzbietu
Szata: delikatna, jedwabista, bardzo luźne, korkociągowate loki długości 7–10 cm, nie może leżeć płasko ani też być sznurowata
Umaszczenie: czysto białe

SZCZYPTA HISTORII:
Małe białe długowłose pieski z basenu Morza Śródziemnego były znane już w średniowieczu. Stanowiły dość różnorodną rodzinę bichonów, do których zaliczamy obecnie: maltańczyka, bolończyka, hawańczyka, lwiego pieska, cotona de Tuléar i właśnie bichona frisé, dawniej zwanego bichonem z Teneryfy. Pochodzenie każdej z tych ras nie jest jasne, gdyż były one do siebie podobne i kojarzone między sobą. Bichon frisé jest prawdopodobnie krzyżówką maltańczyka z pudlem. Przyjęto, że powstał na Teneryfie, skąd został przewieziony przez marynarzy do Hiszpanii i Francji. Te małe kędzierzawe pieski były bardzo lubiane i hołubione na dworach królewskich już za panowania Franciszka I i Henryka III (późne średniowiecze). Jednak po okresie wielkiego powodzenia prawie całkowicie popadły w zapomnienie. Dopiero w latach 20. XX wieku powróciły do świetności dzięki zaangażowaniu pewnego belgijskiego hodowcy. Francuski kynolog Megnin uważał bichona frisé za potomka pudla miniaturowego. Na wystawie w Duisburgu w 1928 r. pokazano kilka tych piesków pod nazwą „jedwabistowłose pudle z Teneryfy”, jednak arbiter od pudli wyraził zdecydowaną dezaprobatę dla tej rasy. Mimo tego przykrego incydentu piesek z Teneryfy zdołał utrzymać popularność. Rasa została uznana przez FCI w 1972 r. jako francusko-belgijska.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Spacerowanie na luźnej smyczy

Spacer powinien być relaksem dla psa i opiekuna. Pupil rozgląda się po otoczeniu, a pan oddaje się rozmyślaniom.

Szkolenie

Apetyt na nagrodę

Każdy od czasu do czasu lubi zrobić sobie przyjemność i zjeść coś pysznego. Nasze psy smaczne kąski cenią jeszcze bardziej niż my.

RASY PSÓW

Chow-chow
Owczarek francuski beauceron
Kromfohrlander
Basset bretoński
Kooikerhondje
Field spaniel
Landseer
Cao da Serra da Estrela
Maltańczyk
Foxhound angielski
Gończy polski
Sealyham terrier
Västgötaspets
Curly coated retriever
Pekińczyk
Siberian husky
Chart szkocki – deerhound
Czechosłowacki wilczak
Grupa 7 FCI: Wyżły
Coton de Tulear
Jamniki
Boston terrier
Chart afgański
Lhasa apso
Owczarek kataloński gos d’atura
Beagle
Welsh corgi pembroke
Yorkshire terrier
Spaniel francuski
Aidi
Owczarek środkowoazjatycki
Border terrier
Pies faraona
Owczarek niemiecki
Leonberger
Seter irlandzki
Wetterhoun
Mały münsterländer
Biały owczarek szwajcarski
Chart hiszpański – galgo
Tosa inu
Bearded collie
Mastif tybetański
Anatolijski pies pasterski karabasz
Chart węgierski (magyar agár)
Akita amerykańska
Owczarek podhalański
Komondor
Lakeland terrier
Airedale terrier

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres