Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (sekcja 3, szwajcarskie psy pasterskie)
Wzrost: 64–70 cm (pies), 58–66 cm (suka)
Waga: zazwyczaj 55 kg (pies), 45 kg (suka), choć wzorzec jej nie precyzuje
Głowa: mocna, nieprzesadnie ciężka. Czaszka lekko zaokrąglona. Wyraźny stop, mocna kufa, przylegające wargi
Oczy: ciemne, w kształcie migdała
Uszy: wysoko osadzone, trójkątne, na końcach zaokrąglone, wiszące i ruchliwe
Tułów: berneński pies pasterski jest mocny, krępy, przysadzisty; klatka piersiowa głęboka; grzbiet prosty i mocny
Ogon: bujnie owłosiony, z długim piórem. Nie powinien być krótki ani zakręcony na grzbiecie
Szata: średniej długości, prosta lub lekko falista, ale bez loków
Umaszczenie: czarne podpalane z białymi znaczeniami na głowie, szyi i klatce piersiowej oraz rudymi na policzkach, nad oczami, na klatce piersiowej i łapach

Berneński pies pasterski – szczypta historii

Na temat pochodzenia bernańczyków istnieje wiele teorii. Jedna z nich głosi, że ich przodkami były mastify, które przywędrowały w region Helvetii, czyli dzisiejszej Szwajcarii, około dwóch tysięcy lat temu. Trudno jednak znaleźć potwierdzenie tej tezy. Pewną poszlaką są szkielety psów sprzed tysiącleci znajdowane podczas wykopalisk archeologicznych. Badacze kynolodzy uważają, że czworonogom, które znamy, początek dały zwierzęta żyjące w alpejskich wioskach “od zawsze”. Pierwsza nazwa rasy, czyli durrbachler, pochodzi od doliny Durrbach, gdzie można było spotkać szczególnie dużo charakterystycznych długowłosych czworonogów o trójkolorowym umaszczeniu. Miłość i uznanie człowieka zdobyły jako czujni stróże obejścia i siła pociągowa. Ówczesny berneńczyk miał przede wszystkim pomagać, a dopiero później towarzyszyć (mniejsze psy, z których później wykształciły się appenzellery i entlebuchery, pracowały głównie jako zwierzęta pasterskie). Tym samym na przestrzeni stuleci, w genach berneńczyków wykształciły się i zapisały charakterystyczne cechy ich osobowości, czyli wierność i oddanie. Co ciekawe, jeszcze w latach 50. ubiegłego wieku psy, które nie spełniały wymogów właścicieli, czyli polowały, oddawały się bez zezwolenia lub nie tolerowały żywego inwentarza, były zabijane… i zjadane, a przedtem tuczone. W ten okrutny, ale skuteczny sposób zostały wyeliminowane z hodowli osobniki, które mogły popsuć genetyczną pulę i zakłócić pożądany charakter rasy.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Wesoły pies na spacerze
Żywienie

Letnia dieta dla psa

Kiedy na dworze robi się gorąco, nasze czworonogi wymagają od nas więcej troski.

RASY PSÓW

Cocker spaniel amerykański
Pinczer miniaturowy
Owczarek kataloński gos d’atura
Basset hound
Jużak (owczarek południoworosyjski)
Pudel
Gończy siedmiogrodzki
Borzoj
Cairn terrier
Rhodesian ridgeback
Siberian husky
Field spaniel
Cao Fila de Sao Miguel
Chart polski
Dogue de Bordeaux
Basenji
Bulterier
Boerboel
Buldog francuski
Boston terrier
Hovawart
Tosa inu
Mastino napoletano
Posokowiec hanowerski
Foksterrier szorstkowłosy
Chesapeake bay retriever
Wyżeł niemiecki krótkowłosy
Spaniel bretoński
Owczarek francuski briard
Owczarek belgijski malinois
Czarny terier rosyjski
Pies faraona
Szpic wilczy
Kooikerhondje
Dalmatyńczyk
Posokowiec bawarski
Seter irlandzki
Mudi
Bearded collie
Petit basset griffon vendéen
Chart afgański
Owczarek australijski
Islandzki szpic pasterski
Pudelpointer
Landseer
Welsh terrier
Mały gończy anglo-francuski
Sussex spaniel
Lundehund
Japoński chin

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres