Barbet

Barbet

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa:
8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 3 (psy dowodne)
Wrażenie ogólne: pies nieco więcej niż średniej wielkości, cały pokryty wełnistym długim włosem, który na pysky tworzy charakterystyczną brodę
Wzrost: 58-65 cm (psy), 53-61 cm (suki)
Głowa: mózgoczaszka zaokrąglona, stop wyraźny, kufa trochę krótsza od mózgoczaszki, mocna. Cała głowa porośnięta długim włosem
Oczy: okrągłe, możliwie ciemne
Uszy: nisko osadzone, na wysokości oka lub niżej, długie i szerokie, płasko przylegające, obficie owłosione
Tułów: solidny, o mocnej linii grzbietu. Lędźwie krótkie i mocne, zad zaokrąglony, klatka piersiowa głęboka i pojemna
Ogon: nisko osadzony, w ruchu noszony poniżej grzbietu, na końcu haczykowato zagięty
Szata: włos długi, wełnisty i kędzierzawy, może tworzyć większe kosmyki
Umaszczenie: jednolite – czarne, czekoladowe, płowe, piaskowe, szare, białe lub łaciate.

SZCZYPTA HISTORII:
Niektórzy twierdza, że barbety, a szerze psy wodne, znane były już w VI wieku p.n.e. w Persji. Związane były z kultem boga dobra i światła Ormuzda i cieszyły się wielkim poważaniem jego wyznawców; wspomina o nich święta księga Awesty. Wraz z kupcami fenickimi miały się dostać do krajów basenu Morza Śródziemnego Nazwa “pies wodny” po raz pierwszy użyta została przez rzymskiego przyrodnika Boecjusza. Kolejne wzmianki są znacznie późniejsze. W 1561 roku opis psa wodnego podał Francuz Jacques du Fouilloux, a naturalista angielski dr Caius w wydanym w 1570 roku traktacie “De canibus britannicus” zalicza psa wodnego do ras myśliwskich; używany był on do polowania na ptactwo wodne. W 1622 roku Gervase Markham pisze o psie wodnym jako rasie ogólnie już znanej, twierdząc wręcz, że “pies ten jest tak powszechnie wykorzystywany do polowania w Anglii, że nie ma potrzeby dokładniej go opisywać”. Ciekawe, że mimo tak wielkiej popularności po psach wodnych nie zostało w Anglii ani śladu, a jedynym ich potomkiem może być rzadki dziś irlandzki spaniel wodny. Znacznie popularniejsze były wówczas psy wodne we Francji i stamtąd właśnie pochodzi nazwa “barbet” (brodacz), stosowana wymiennie z określeniem “pudel”. Według ówczesnych opisów “łapy psa wodnego są krótkie, a sierść długa, kędzierzawa, maści czarnej lub czarnej z brązowym nalotem. Wysokość w kłębie wynosi od 46 do 51 cm”. W XVIII wieku barbeta opisywali wybitni przyrodnicy: Szwed Linneusz i Francuz Buffon. W owych czasach nie istniało jeszcze pojęcie rasy w dzisiejszym tego słowa znaczeniu i barbetem nazywano każdego psa o długiej sierści i z brodą. Według opisu z 1752 roku “barbety i pudle to właściwie węgierskie psy wodne o skręconym i sfilcowanym włosie, zazwyczaj kruczoczarne, wyższe lub niższe (…). Chętnie wchodzą do wody i przynoszą każdą strzeloną zwierzynę, nawet i kamienie. Używa się ich do poowania na wydry, a także lisy i zające, szukają i aportują również dzikie bażanty, kuropatwy i przepiórki:. Z czasem nazwa “barbet” zachowała się w odniesieniu do psów trzymanych przez myśliwych. Te, które trafiły do miast, stały się pudlami. Ale to już inna historia.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Spacerowanie na luźnej smyczy

Spacer powinien być relaksem dla psa i opiekuna. Pupil rozgląda się po otoczeniu, a pan oddaje się rozmyślaniom.

RASY PSÓW

Cavalier king charles spaniel
Polski owczarek nizinny
Japoński chin
Maltańczyk
Bouvier z Ardenów
Lundehund
Field spaniel
Cao Fila de Sao Miguel
Seter irlandzki
Łajka jakucka

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres