Australian cattle dog

Australian cattle dog

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające).
Wzrost: 46-51 cm pies, 43-48 cm suka.
Waga: 13-25 kg
Głowa: szeroka mózgoczaszka, stop słabo zaznaczony, kufa niezbyt długa, głęboka i bardzo silna; nos zawsze czarny; oczy nieduże, owalne, ciemne, o charakterystycznym nieprzyjemnym wyrazie; uszy nieduże i szpiczaste.
Sylwetka: długość ciała australian cattle dog jest nieco większa niż jego wysokość w kłębie, grzbiet mocny, lędźwie szerokie; kończyny idealnie równoległe, miernie kątowane.
Ogon: osadzony stosunkowo nisko, sięga stawu skokowego.
Szata: nieprzemakalna, zwarta, krótka, z gęstym podszerstkiem; na udach dłuższa, tworzy niezbyt obfite portki, na ogonie lekka szczotka.
Umaszczenie: zasadniczy kolor przesiany jest białym włosem: niebieskie przesiane z czarnymi, z niebieskimi lub podpalanymi znaczeniami na głowie; rude przesiane z ciemnoczerwonymi znaczeniami na głowie.

Australian cattle dog – szczypta historii

Największe zasługi dla ujednolicenia rasy położył… Polak, syn imigrantów, Robert Kaleski, który hodował “niebieskie heelery” od 1893 roku. Nie obowiązywał wtedy żaden wzorzec, toteż nierzadko zdarzały się sytuacje, jak ta opisana przez Kaleskiego w jego książce “Australian Barkers and Biters” (1914): “Na tej wystawie pokazywałem bezbłędnego psa o imieniu Spot, którego wyhodowałem z Alexem Davisem. Przegrałem jednak z kłapouchym kundlem, za którego nikt nie dałby więcej, jak pięć szylingów. Zrozumiałem wówczas, że hodowanie psów nie ma sensu, póki takie rzeczy są możliwe i dlatego postanowiłem napisać wzorzec, według którego psy oceniane muszą być przez sędziów”. Wzorzec ten powstał w roku 1902, a w następnym został potwierdzony przez Kennel Klub Nowej Południowej Walii i opublikowany przez Departament Rolnictwa. Nową rasę nazwano australian heeler, a później – australian cattle dog. Kaleski do końca swego długiego życia pozostał jej hodowcą i propagatorem, uczestniczył w dziesiątkach wystaw, dużo pisał i prowadził księgi rodowodowe. Do dzisiaj ACD hodowane są przede wszystkim jako psy użytkowe, nie tylko w Australii, gdzie zajmują szóste miejsce w rankingu najbardziej popularnych ras (2011), ale także w USA i Kanadzie. W Europie, gdzie pastwiska i stada bydła są znacznie mniejsze, nie ma zapotrzebowania na tak samodzielne i niezmordowane psy, toteż większość europejskich ACD musiała się przekwalifikować, choć do wielu krajów, w których dzisiaj są hodowane, sprowadzali je hodowcy bydła. Pierwsza była Szwecja (1976), później Holandia, Finlandia, Niemcy i Wielka Brytania.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

To się czuje przez skórę

Właścicieli często niepokoją wszelkie zmiany tkanki podskórnej i skóry, które zwykle sami wyczuwają.

Szkolenie

Mata węchowa dla psa

Matę węchową każdy może zrobić sam i wykorzystywać ją w każdym miejscu i wielu sytuacjach.

Ciekawostki

Filmy i bajki o psach dla całej rodziny

Psie życie stało się inspiracją dla niejednego scenariusza filmowego. Psy niemal wszystkich rozmiarów i ras znalazły swoje miejsce na srebrnym ekranie.

Ciekawostki

Czas po rozstaniu. Granice smutku

Jak poradzić sobie z pustką, żalem i tęsknotą po śmierci pupila, by odzyskać równowagę, która pozwoli nam wrócić do normalnego życia?

RASY PSÓW

Flat coated retriever
Shih tzu
Owczarek pirenejski
Pirenejski pies górski
Grupa 2 FCI: Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Welsh corgi cardigan
Welsh terrier
Cocker spaniel angielski
Pies grenlandzki
Jagdterrier

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres