Saarlooswolfhond (wilczur Saarloosa)

Saarlooswolfhond

Saarlooswolfhond powstał ze skojarzenia owczarka niemieckiego i wilczycy. Rasa ta posiada wiele cech swojego dzikiego przodka, dlatego jest wyjątkowo wymagająca. Potrzebuje doświadczonego, cierpliwego i konsekwentnego opiekuna, który poświęci odpowiednio dużo czasu na szkolenie, socjalizację oraz zaspokajanie potrzeb pupila, w tym bardzo ważnej – aktywności fizycznej.

Saarlooswolfhond – podstawowe informacje

FCI grupa I (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 1 (psy pasterskie)
Długość życia 12–14 lat
Charakter energiczny, niezależny, dumny, oddany swojemu opiekunowi
Rozmiar wielkość (wysokość w kłębie): pies 65–75 cm, suka 60–70 cm

masa ciała: 36–45 kg

Sierść szata: krótka, dwuwarstwowa, z gęstym podszerstkiem

umaszczenie: wilcze, dzicze, płowe, brązowe, jasnokremowe lub białe

Kraj pochodzenia Holandia

Saarlooswolfhond – szczypta historii

Rasa saarlooswolfhond powstała w latach 30. XX wieku. Wtedy to holenderski hodowca psów Leendert Saarloos doszedł do wniosku, że owczarki niemieckie nie są już tak dobrymi psami użytkowymi jak dawniej. Postanowił więc wprowadzić do hodowli „dziką krew” i w 1932 roku skojarzył psa o imieniu Gerard v.d. Frasenum z wilczycą Fleur. To był początek hodowli wilczurów europejskich (taką właśnie nazwę nadał Saarloos swoim mieszańcom). Wcześniej podobne próby podejmowano zarówno w Holandii, jak i w Finlandii i Szwecji, szybko jednak je zarzucano, bo wilcze mieszańce odznaczały się zbyt dużą lękliwością i nieprzewidywalnością. Tak też było w przypadku psów Saarloosa, zwłaszcza że trzymane były na wybiegach w zwierzyńcu, niemal bez kontaktu z ludźmi. 

Szybko stało się jasne, że zbyt bojaźliwe saarlooswolfhondy nie będą nadawać się do pracy w policji, ale Saarloos postanowił uczynić z tej wady zaletę – miały zostać ostrożnymi przewodnikami niewidomych. Do projektu (1945) finansowanego przez państwo włączono ośrodek szkolenia psów w Dordrecht. Saarloos z grupą entuzjastów kontynuował kojarzenie psów z wilczycami i hodowlę w bardzo bliskim pokrewieństwie. Z czasem jednak entuzjaści zmienili się w przeciwników, ponieważ Saarloos był człowiekiem apodyktycznym i konfliktowym. Osoby, które mu się sprzeciwiły, uratowały jednocześnie wilcze mieszańce, bo te, które u niego zostały, prawie wszystkie padły na nosówkę – nie były szczepione, ponieważ hodowca był przekonany, że wilcza krew niezawodnie chroni je przed wszelkimi chorobami. Pomysł z wykorzystaniem psów saarlooswolfhond jako przewodników niewidomych, mimo niezłych wstępnych wyników, gdzieś się po drodze rozmył.

Holenderski związek kynologiczny dwukrotnie odmówił uznania rasy. Ostatecznie została ona zaakceptowana w 1975, kilka lat po śmierci jej twórcy.

Saarlooswolfhond – wygląd 

Saarlooswolfhond to pies o mocnej budowie, którego cechy sylwetki, ruch i szata przypominają wilka. Ma harmonijną posturę. Chociaż jego kończyny są dosyć długie, to nie wygląda na wysokonożnego. Tułów saarlooswolfhonda jest prostokątny, klatka piersiowa ani głęboka, ani szeroka. Ogon jest nisko osadzony, szablasty lub prawie prosty.

Głowa wilczura Saarloosa ma kształt klina, mózgoczaszka jest płaska i szeroka, a stop lekko zaznaczony. Kufa jest tej samej długości co mózgoczaszka, lekko zwęża się ku nosowi. Uszy osadzone są na wysokości kąta oka, trójkątne, stojące, mocno owłosione i bardzo ruchliwe. Oczy mają kształt migdała, są żółte jak u wilka, mają czujny i pełen rezerwy wyraz.

Szata psa tej rasy jest dwuwarstwowa. Podszerstek jest obfity zimą i nieznaczny latem. Umaszczenia, w jakich występuje saarlooswolfhond, to:

  • wilcze i dzicze w różnych odcieniach – od jasnego po ciemne,
  • płowe i brązowe, zwane „bos” (leśny),
  • od jasnokremowego do białego.

Pigmentacja nosa, powiek, warg i pazurów jest czarna u psów maści wilczej, dziczej i białej. U kremowych, płowych i brązowych powinna być czekoladowa. Sierść jest wyraźnie jaśniejsza na spodzie ciała, wewnętrznych stronach ud i końcach portek. U psów szarych, dziczych, płowych i brązowych zewnętrzne strony kończyn są ciemne, ponadto występuje u nich ekspresyjna maska.

Saarlooswolfhond – charakter

Saarlooswolfhond to pies o żywym usposobieniu, tryskający energią. Bywa dumny i niezależny. Oddany jest tylko swojemu opiekunowi. Wobec obcych osób jest dosyć podejrzliwy i pełen rezerwy. Nieufność i odziedziczona po wilku skłonność do ratowania się ucieczką w nieznanej sytuacji są typowymi cechami rasy. Każdy, kto ma do czynienia z wilczurem Saarloosa, musi mieć świadomość tych cech. Nagłe, wymuszone zbliżenie się do psa przez obcą osobę może wzbudzić w nim przemożną, niedającą się opanować chęć ucieczki. Gdy nie jest ona możliwa, pies może zareagować nerwowo.

Szkolenie psa rasy saarlooswolfhond jest bardzo trudne. Nie ma on poddańczej natury – posłuszny jest wtedy, gdy sam tego zechce. Jeśli jednak nawiążemy z nim silną więź i wzbudzimy jego zaufanie, możemy osiągnąć dobre efekty. Ważne jest też, aby jego szkolenie połączone z socjalizacją rozpocząć jak najwcześniej.

Saarlooswolfhond – dla kogo?

Szczenię saarlooswolfhonda powinno trafić do doświadczonego opiekuna, który poświęci odpowiednio dużo czasu na jego szkolenie i wychowanie. Pies ten odczuwa dużą potrzebę ruchu, dlatego najlepiej, aby opiekun był osobą aktywną i zapewniał mu codzienne, długie i interesujące spacery. Saarlooswolfhond chętnie towarzyszy człowiekowi podczas biegania czy jazdy rowerem.

Saarlooswolfhond – cena

To, ile kosztuje saarlooswolfhond, zależy głównie od jego wieku, płci i pochodzenia. Zapłacimy za niego około 3500–4000 zł. Decydując się na psa tej rasy, musimy mieć świadomość wysokich kosztów zakupu, ponieważ w Polsce nie ma jeszcze hodowli saarlooswolfhonda i szczenięta trzeba sprowadzać z zagranicy. Powinniśmy również pamiętać, że na cenę psa z profesjonalnej hodowli składają się koszty poniesione m.in. na: opiekę nad matką przez całe jej życie, opiekę weterynaryjną m.in. w czasie ciąży i nad szczeniętami, odpowiednią dietę oraz czas poświęcony na socjalizację.

Saarlooswolfhond – pielęgnacja

Pielęgnacja tego krótkowłosego psa nie jest wymagająca, chociaż okres linienia, ze względu na bardzo gęsty podszerstek, może być dla opiekuna utrapieniem. Trzeba go w tym czasie codziennie wyczesywać. Poza tym okresem wystarczy szczotkować saarlooswolfhonda raz na dwa tygodnie.

Psu trzeba zapewnić także podstawowe zabiegi pielęgnacyjne, jak w przypadku wszystkich innych psów: czyszczenie zębów, przycinanie pazurów, kontrolę oczu i uszu, profilaktykę przeciwpasożytniczą.

Saarlooswolfhond – żywienie

  • Podstawą diety wilczura Saarloosa powinna być pełnoporcjowa karma gotowa dla dużych psów, dobrana do jego wieku.
  • Saarlooswolfhond, podobnie jak inne czworonogi, nie może mieć stałego dostępu do karmy, aby nie zjadał więcej niż potrzebuje. Trzeba ustalić dokładne zapotrzebowanie energetyczne czworonoga, które zależy od jego wieku, wielkości i aktywności fizycznej. Aby oszacować to dokładnie, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii.
  • Dzienną dawkę pokarmu należy podzielić na 2–3 posiłki podawane o stałych porach, co wpływa korzystnie na procesy trawienne oraz odczuwanie głodu i sytości.
  • Przysmaki dla psa to dobra pomoc przy szkoleniu tego niezależnego czworonoga. Jednak trzeba pamiętać, żeby je odliczyć od dziennego zapotrzebowania energetycznego zwierzęcia. Mogą one dostarczać maksymalnie 10% dziennej dawki kalorii.

Saarlooswolfhond – zdrowie

Saarlooswolfhond żyje średnio 12–14 lat. Cieszy się odpornością i dobrym zdrowiem. Jednak u psów tej rasy zdarzają się choroby o podłożu genetycznym, np. postępujący zanik siatkówki czy mielopatia zwyrodnieniowa (choroba kręgosłupa).

Saarlooswolfhond – ciekawostki

Poza Holandią rasa występuje stosunkowo nielicznie, a w USA i Wielkiej Brytanii nie jest w ogóle uznana. Do Polski pierwsze psy sprowadzono w roku 2008 z Holandii, Czech i Francji. Obecnie żyje u nas ponad 20 wilczurów Saarloosa.

Saarlooswolfhond – przykładowe imiona

Przykładowe imiona dla suki rasy saarlooswolfhond: Aysha, Nikita, Sally, Wichura, Zula.

Przykładowe imiona dla psa rasy saarlooswolfhond: Gerard, Grey, Hunter, Ozzy, Woolfie.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.4 / 5. Liczba głosów 5

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Żywienie

Jak odchudzić psa z nadwagą?

Ile powinien jeść pies i jak go odchudzić, jeśli za dużo waży. Kiedy można mówić, że pies ma nadwagę?

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres