Porcelaine

Porcelaine

Porcelaine- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Grupa: 6 FCI (psy gończe i rasy pokrewne), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości); obowiązują je próby pracy
Wzrost: 55–58 cm (pies), 53–56 cm (suka)
Głowa: sucha, subtelnie rzeźbiona, długa, guz potyliczny zaokrąglony i wyraźny, kufa ani graniasta, ani spiczasta, nos lekko wysklepiony, czarny
Oczy: ciemne, o łagodnym wyrazie, wyraźnie zaznaczone łuki nadoczodołowe
Uszy: nisko osadzone, długie, bardzo cienkie, ostro zakończone, zwinięte do wewnątrz, sięgają nosa
Szata: bardzo delikatna i cienka, aż prześwieca przez nią skóra, przylegająca i lśniąca
Umaszczenie: lśniąco białe z niewielkimi okrągłymi plamami barwy pomarańczowej, którym odpowiadają czarne plamy pigmentu na skórze, uszy pomarańczowo nakrapiane

Porcelaine- Szczypta historii:

Porcelaine, nazywany czasem “psem z Franché-Comté”, francuskiej prowincji, graniczącej ze Szwajcarią, uważany jest za jedną z najstarszych ras francuskich gończych – jej obecność udokumentowana jest od XVII wieku. Pochodzenie pozostaje jednak niejasne. Jedni wywodzą porcelaine od nieistniejących juz gończych, nazywanych “montaimboeuf”, spokrewnionych z angielskimi talbotami. Inni uważają je za potomków angielskich gończych w typie harriera i gończych szwajcarskich; jednak bardziej prawdopodobne jest, że to właśnie gończe szwajcarskie są potomkami porcelaine, których właściciele szukali schronienia w Szwajcarii w czasie Rewolucji Francuskiej. Wtedy to porcelaine we Francji praktycznie wyginęły, tylko jedna ich sfora przetrwać miała w opactwie Citeaux. Ponownie wzmianki o tej rasie pojawiają pod koniec okresu Restauracji (1815-1830), i wiadomo, że wiele psów zostało wówczas przywiezionych ze Szwajcarii. Szczególnie znana stała się sfora doktora Coillot, i z niej właśnie wywodzą się współczesne porcelaine. Uważano je za bardzo cięte i wytrzymałe psy na dziki. Pierwszy wzorzec rasy opracowano w roku 1906, ale oficjalnego uznania doczekała się ona dopiero w roku 1964, a w siedem lat później utworzono działający do dzisiaj klub. Warto dodać, że duża sfora porcelaine w okresie rewolucji znalazła się w amerykańskiej Luizjanie, gdzie schroniła się szlachecka rodzina Russeau. W nowym kraju liczba hodowanych przez nią psów sięgała i dwóch setek, a krew tych porcelaine, o których słuch zaginął po Wojnie Secesyjnej, płynie po dziś dzień w żyłach różnych ras amerykańskich coonhoundów.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 3.5 / 5. Liczba głosów 4

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Dobra relacja to nie dominacja

Pożądane zachowania można wypracować pozytywnymi wzmocnieniami. Nawet jeśli będzie to trwało nieco dłużej, da lepsze efekty.

Pies na fotelu
Ciekawostki

Hotel to nie tylko nocleg

Niektóre psie hotele oferują nie tylko wikt i opierunek, ale także przyjemnie wyposażony pokój, wykwintne posiłki, zajęcia w terenie

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres