Podengo portugalski

Podengo portugalski

Podengo portugalski- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Grupa: 5 FCI (szpice i psy ras pierwotnych), sekcja 7 (pierwotne psy myśliwskie, nie obowiązują je próby pracy)
Wzrost: 20–30 cm
Waga: 4–6 kg
Głowa: sucha, zwężająca się znacznie ku spiczastej kufie, czaszka płaska, kufa krótsza niż czaszka i szersza u nasady niż na końcu
Oczy: o żywym wyrazie, nieznacznie wystające z oczodołów, kolor zgodny z kolorem szaty
Uszy: trójkątne, osadzone ukośnie, noszone prosto, bardzo ruchliwe
Tułów: linia górna prosta lub nieco wysklepiona, grzbiet długi, zad średniej długości, szeroki, dobrze umięśniony, klatka piersiowa głęboka i długa
Ogon: osadzony wysoko, mocny, gruby, średniej długości, w ruchu noszony poziomo, nieznacznie zagięty lub sierpowaty, nigdy zakręcony
Szata: krótka lub długa, średniej gęstości, gładka u odmiany krótkowłosej, szorstka u odmiany długowłosej; u odmiany długowłosej widoczna jest wyraźna broda poniżej żuchwy; brak podszerstka
Umaszczenie: żółte, płowe i czarne (rozjaśnione lub spłowiałe), jednobarwne z białymi znaczeniami lub bez bądź też białe tło ze znaczeniami w wymienionych wyżej kolorach

Podengo portugalski- Szczypta historii:

Podengo portugalski jest prawdopodobnie jedną z najstarszych ras na świecie, a przy tym jest bardzo mało zmieniona – współczesne podengo niewiele różnią się od psów, które z Fenicjanami osiadły na Półwyspie Iberyjskim przed dwoma tysiącami lat. Ale w Północnej Afryce, skąd pochodzą, znane były już 2000 lat wcześniej, i należą do tej samej grupy pierwotnych psów myśliwskich, co basenji – lekkich, ostrouchych, polujących w sforach. Kolejna inwazja z Afryki, tym razem Maurów VIII wieku naszej ery, przyniosła ze sobą „wzmocnienie krwi” i ustalenie typu rasowego, który później utrzymywał się jedynie na drodze izolacji geograficznej i selekcji pod kątem cech użytkowych. Podengo portugalski jest dzisiaj jednym z wielu przedstawicieli psów Fenicjan – zbliżone rasy występują w Hiszpanii, na Wyspach Kanaryjskich, Sycylii i Malcie. Pierwsza pisemna wzmianka, w której znajdujemy to słowo na określenie psa do polowania, pochodzi z roku 1199, a okres największej świetności podengo to wiek XVI i XVII – wtedy najmniejsze osobniki podróżowały do Ameryk na statkach portugalskich żeglarzy, aby bronić zapasów przed gryzoniami. Podengo długo pozostawały „specjalnością lokalną” – pierwsza (1991) zainteresowała się nimi Finlandia, gdzie dziś żyje kilkaset podengo, potem, także w latach dziewięćdziesiątych, USA , gdzie od przyszłego roku oceniane będą w grupie Miscellaneous (około 300), i Wielka Brytania (2002), gdzie jest ich także około 300. We wszystkich innych krajach są egzotyczną ciekawostką.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 5 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres