Owczarek pirenejski

Owczarek pirenejski

Owczarek pirenejski – Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Grupa: 1 FCI (psy pasterskie)
Wzrost: 40-48 cm (psy), 38-46 cm (suki)
Masa ciała: 8-12 kg
Głowa: czaszka średnio rozwinięta, prawie płaska, z lekko zaznaczonym stopem, wyraźnymi, ale harmonijnymi policzkami i słabo zaznaczoną potylicą. Przełom czołowy nie jest wyraźny. Kufa prosta, raczej krótka, nieduża w stosunku do całej głowy, wąska i klinowata, porośnięta kosmatym włosem. wargi niezbyt grube, doskonale przylegające do szczęki. Wargi i podniebienie czarne bądź zaznaczone na czarno. Wierzchołek nosa czarny
Oczy: niezależnie od koloru szaty kontur oczu jest czarny. Oczy mają barwę ciemnobrązową i są wyraziste. Nie powinny być ani wyłupiaste, ani zbyt głęboko osadzone. Oczy różnobarwne lub z barwnymi plamami są dopuszczalne u psów o umaszczeniu marmurkowym i szaropopielatym, u których są często spotykane.
Uszy: powinny być dość krótkie, o umiarkowanie szerokiej postawie i osadzone niezbyt blisko, ale również nie za nisko.
Sylwetka: grzbiet owczarka pirenejskiego jest długi, zad stosunkowo krótki, kończyny silne i żylaste, dobrze kątowane
Ogon: z dużą ilością frędzli, niezbyt długi, nisko osadzony, haczykowato zakończony.

Owczarek pirenejski – Szczypta historii:

Pochodzenie tej rasy nie zostało jednoznacznie określone. Teorii jest wiele, a niektóre, szczególnie te najstarsze, są bardzo tajemnicze. Jedno jest pewne – rasa ta jest zbliżona do rasy prymitywnej. Kształt głowy, budowa i zachowanie to cechy, które świadczą o tym, że owczarek pirenejski pochodzi od któregoś z dzikich psowatych. Sytuacja, w której zagubiony pies bądź uciekinier powraca do stanu dzikiego, nie należy do rzadkości. Jest również bardzo prawdopodobne, że owczarek pirenejski miał udział w kształtowaniu wielu ras pasterskich, takich jak owczarek australijski czy bobtail. Niektórzy za przodka owczarka pirenejskiego uważają dzikiego psa. Jest on jednak i pozostanie psem pasterskim. O wiele bardziej prawdopodobne jest, że przodkiem owczarka pirenejskiego był udomowiony dziki pies. Zważywszy na jego nieufny, nieco uszczypliwy charakter oraz wiejski wygląd, jest to dość prawdopodobne. Trudny dostęp do wysoko położonych terenów górskich spowodował, że rasa ta była hodowana na niewielkim obszarze. Dopiero w XIX wieku żyjący dotąd jedynie w górach pirenejskich pies został sprowadzony również na niziny. W poszczególnych rejonach Pirenejów występował inny typ psów, charakterystyczny dla każdego okręgu. Kiedy w 1926 roku owczarek pirenejski został uznany przez FCI, rozróżniano siedem lokalnych odmian tej rasy: arbazzie, azun, bagneres, causterets labeda, lesponne i saint-beat.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Ciekawostki

Aktywne inaczej. Stereotypy ras psów

Obiegowe opinie o rasach zwykle „szufladkują” poszczególne psy  i przyczyniają się do powstawania stereotypów. I tak do policji nadają się tylko owczarki, do terapii labradory,

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres