Szpic nordycki

Norrbottenspets

Szpic nordycki- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Klasyfikacja FCI: grupa 5 (szpice), sekcja 2 (północne szpice myśliwskie); w Finlandii, Norwegii i Szwecji obowiązują próby pracy
Wrażenie ogólne: niewielki szpic myśliwski, bardzo zwinny i dobrze umięśniony, o zwartej, harmonijnej budowie (ale nie kwadratowy) i naturalnym wyglądzie. Dymorfizm płciowy musi być wyraźny, suki są mniejsze i lżej zbudowane od psów
Wymiary: idealna wysokość w kłębie dla psa 45 cm, dla suki 42 cm, z tolerancją +/- 2 cm
Głowa: mocna, klinowata. Mózgoczaszka szeroka, wyraźne łuki nadoczodołowe i policzki. Kufa tej samej długości co mózgoczaszka lub nieco krótsza. Oczy w kształcie migdała, brązowe, uszy stojące, raczej duże niż małe. Nos czarny.
Ogon: luźno zawinięty nad grzbietem, końcem dotyka boku
Szata: sierść krótka, prosta, przylegająca, z gęstym podszerstkiem, tworzy niewielką kryzę i portki; nastroszona jest wadliwa
Umaszczenie: Maść biała, z symetrycznymi łatami w różnych odcieniach żółtego i czerwonego, na głowie i tułowiu. Pożądane duże łaty. Te o barwie śniadej (rude z czarnym nalotem) są dopuszczalne, ale niepożądane

Szpic nordycki- Szczypta historii:

W końcu XIX wieku, gdy w Finlandii rozpoczęto planową hodowlę szpiców fińskich, osobniki łaciate, występujące głównie na północnym wybrzeżu Zatoki Botnickiej, zostały uznane za nietypowe i nie były wpisywane do ksiąg rodowodowych. Porzucone przez Finów łaciate czworonogi adoptowali Szwedzi; wzorzec rasy napisano w roku 1910. Spadek zapotrzebowania na futra i zmiana stylu życia doprowadziły do zmniejszenia się liczby tych psów, więc w roku 1948 Swedish Kennel Club uznał norrbottenspetsa za rasę wymarłą – całkiem niesłusznie, bo psy te zachowały się w wioskach na północy, tyle że ich właścicielom nie przyszło do głowy, by się nimi chwalić. Niemniej w końcu lat pięćdziesiątych czworonogi te znów zaczęły być rejestrowane. Szwedzka populacja była już wtedy na tyle mała, że o pomoc poproszono Finów – tam łaciatych szpiców, nazywanych „pohjanpystykorva”, zachowało się więcej. Dopiero wtedy ponownie zainteresował się nimi związek fiński. W 1966 roku rasa została uznana przez FCI, a patronat nad nią przyznano Szwecji, mimo że Finlandii jej przedstawiciele występowali liczniej. Tak jest do dzisiaj, a to dlatego, że w tym kraju ciągle jeszcze można wpisywać do ksiąg rodowodowych psy o nieznanym pochodzeniu, jeśli wyglądają dostatecznie typowo. I w Szwecji, i w Finlandii psy te trzymane są wyłącznie przez myśliwych, a jeżeli gdzieś się pojawiają, to na próbach pracy, a nie wystawach – tam widuje się je rzadko. Poza trzema krajami skandynawskimi są mało znane, a w Danii, Kanadzie i USA trzyma się je jako psy do towarzystwa. Nie ma ich ani w Polsce, ani u naszych sąsiadów.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Rasa psa do charakteru
Ciekawostki

Jaka rasa psa pasuje do Twojej osobowości?

Twardo stąpasz po ziemi, czy raczej bujasz w obłokach i myślisz o niebieskich migdałach? Wybierając rasę psa, nie należy kierować się wyłącznie wyglądem pupila, lecz

Zdrowie

Dolegliwości wrzodowe u psów

Nazywa się je chorobą cywilizacyjną. Powstawaniu wrzodów przewodu pokarmowego sprzyjają pewne czynniki, które warto poznać

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres