Szpic nordycki

Norrbottenspets

Szpic nordycki- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Klasyfikacja FCI: grupa 5 (szpice), sekcja 2 (północne szpice myśliwskie); w Finlandii, Norwegii i Szwecji obowiązują próby pracy
Wrażenie ogólne: niewielki szpic myśliwski, bardzo zwinny i dobrze umięśniony, o zwartej, harmonijnej budowie (ale nie kwadratowy) i naturalnym wyglądzie. Dymorfizm płciowy musi być wyraźny, suki są mniejsze i lżej zbudowane od psów
Wymiary: idealna wysokość w kłębie dla psa 45 cm, dla suki 42 cm, z tolerancją +/- 2 cm
Głowa: mocna, klinowata. Mózgoczaszka szeroka, wyraźne łuki nadoczodołowe i policzki. Kufa tej samej długości co mózgoczaszka lub nieco krótsza. Oczy w kształcie migdała, brązowe, uszy stojące, raczej duże niż małe. Nos czarny.
Ogon: luźno zawinięty nad grzbietem, końcem dotyka boku
Szata: sierść krótka, prosta, przylegająca, z gęstym podszerstkiem, tworzy niewielką kryzę i portki; nastroszona jest wadliwa
Umaszczenie: Maść biała, z symetrycznymi łatami w różnych odcieniach żółtego i czerwonego, na głowie i tułowiu. Pożądane duże łaty. Te o barwie śniadej (rude z czarnym nalotem) są dopuszczalne, ale niepożądane

Szpic nordycki- Szczypta historii:

W końcu XIX wieku, gdy w Finlandii rozpoczęto planową hodowlę szpiców fińskich, osobniki łaciate, występujące głównie na północnym wybrzeżu Zatoki Botnickiej, zostały uznane za nietypowe i nie były wpisywane do ksiąg rodowodowych. Porzucone przez Finów łaciate czworonogi adoptowali Szwedzi; wzorzec rasy napisano w roku 1910. Spadek zapotrzebowania na futra i zmiana stylu życia doprowadziły do zmniejszenia się liczby tych psów, więc w roku 1948 Swedish Kennel Club uznał norrbottenspetsa za rasę wymarłą – całkiem niesłusznie, bo psy te zachowały się w wioskach na północy, tyle że ich właścicielom nie przyszło do głowy, by się nimi chwalić. Niemniej w końcu lat pięćdziesiątych czworonogi te znów zaczęły być rejestrowane. Szwedzka populacja była już wtedy na tyle mała, że o pomoc poproszono Finów – tam łaciatych szpiców, nazywanych „pohjanpystykorva”, zachowało się więcej. Dopiero wtedy ponownie zainteresował się nimi związek fiński. W 1966 roku rasa została uznana przez FCI, a patronat nad nią przyznano Szwecji, mimo że Finlandii jej przedstawiciele występowali liczniej. Tak jest do dzisiaj, a to dlatego, że w tym kraju ciągle jeszcze można wpisywać do ksiąg rodowodowych psy o nieznanym pochodzeniu, jeśli wyglądają dostatecznie typowo. I w Szwecji, i w Finlandii psy te trzymane są wyłącznie przez myśliwych, a jeżeli gdzieś się pojawiają, to na próbach pracy, a nie wystawach – tam widuje się je rzadko. Poza trzema krajami skandynawskimi są mało znane, a w Danii, Kanadzie i USA trzyma się je jako psy do towarzystwa. Nie ma ich ani w Polsce, ani u naszych sąsiadów.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Kiedy uśpić psa
Zdrowie

Nie przekraczać progu bólu

Jeśli zwierzę jest ciężko chore, chcielibyśmy, by odeszło godnie, by nie czuło przy tym ogromnego bólu

Rasa psa do charakteru
Ciekawostki

Jaka rasa psa pasuje do Twojej osobowości?

Twardo stąpasz po ziemi, czy raczej bujasz w obłokach i myślisz o niebieskich migdałach? Wybierając rasę psa, nie należy kierować się wyłącznie wyglądem pupila, lecz

Zdrowie

Przywrócić wzrok

W praktyce weterynaryjnej codziennie spotykamy się z chorobami oczu u psów. Jedną z częściej występujących jest katarakta.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres