Pies górski z Estrela

Cao da Serra da Estrela

Pies górski z Estrela- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Grupa: 2 FCI (pinczery sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła); sekcja 2.2 (molosy typu górskiego)
Wrażenie ogólne: Cao da Serra da Estrela to rosły pies w typie molosa, o prostokątnej sylwetce, mocnym kośćcu i charakterystycznym, „orlim” spojrzeniu
Wzrost: pies 65–73 cm, suka 62–69 cm, z tolerancją do 2 cm w górę
Waga: 35–60 kg
Głowa: duża, długa i lekko wysklepiona, sucha. Stop nieznaczny, długość kufy równa długości mózgoczaszki. Profil wypukły, orli nos
Oczy: małe, owalne, jasne, pożądane bursztynowe. Jasne oko nadaje psu charakterystyczny, ostry wyraz
Uszy: małe w stosunku do wielkości psa, trójkątne, wiszące, odrzucone do tyłu tak, że wnętrze ucha jest widoczne
Ogon: długi, wiszący, noszony szablasto, z haczykiem na końcu
Sierść: dwie odmiany – długowłosa, o włosie prostym lub lekko falistym, tworzącym kryzę, portki i pióra oraz krótkowłosa (znacznie rzadsza, przynajmniej na wystawach). W każdym przypadku włos twardy i gruby, z gęstym podszerstkiem
Umaszczenie: jednolite – płowe, szare, wilczaste lub pręgowane. Zazwyczaj występuje czarna maska. Białe znaczenia dopuszczalne jedynie na klatce piersiowej i palcach

Pies górski z Estrela- Szczypta historii:

Życie portugalskich pasterzy zaczęło się zmieniać dopiero w XX wieku. Wtedy też poznano ich psy. W latach 1908-1919 w regionie Estrela organizowano dla nich konkursy pracy finansowane przez ministerstwo rolnictwo, a oceniane przez komisję sędziowską. W roku 1922 powstał pierwszy standard rasy, opisując jedynie cechy wpływające na użytkowość. Wzorzec w dzisiejszym rozumieniu, pochodzący z 1933 roku, jako cechy wyróżniające portugalskie psy górskie, podawał zakończony haczykiem ogon, odrzucone ku tyłowi uszy i wilcze pazury na tylnych łapach. Dopiero w kolejnym wzorcu, z roku 1955, do dzisiejszej została ograniczona liczba dopuszczalnych umaszczeń. Do II wojny światowej hodowcami psów z Estrela pozostawali wyłącznie pasterze owiec; większość z nich najpewniej nie wiedziała nawet, że ich psy odpowiadają jakiemuś oficjalnemu wzorcowi i nie miała nic przeciwko kojarzeniu ich choćby z bernardynami, żeby zwiększyć rozmiary. Wznowione w 1951 roku konkursy pracy pozwoliły na poznanie lokalnej populacji, która zresztą stawała się coraz mniej jednolita, ponieważ nawet w te odległe rejony zaczęły docierać psy innych ras. Wkrótce zmienił się sposób hodowli owiec, a co za tym idzie, także styl życia ludzi. Te czynniki przyczyniły się do tego, że przyszłość rasy w latach 70. ubiegłego wieku stanęła pod znakiem zapytania. Dopiero obalenie dyktatora Salazara przyniosło poprawę sytuacji. Hodowla psów – wcześniej rozrywka najbogatszych, którzy najchętniej sprowadzali zwierzęta modnych ras z zagranicy – stała się bardziej powszechna, co wpłynęło na wzrost zainteresowania rodzimymi czworonogami.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 2.5 / 5. Liczba głosów 2

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Nauka chodzenia przy nodze

Ćwiczenie wygląda może mało efektownie: pies idzie sobie obok opiekuna, i już. Ale to nie takie proste.

Szkolenie

Handling. Dwie strony medalu

Właściciele psów, którzy mają wątpliwości, czy poradzą sobie z pupilami na ringu, mogą skorzystać z pomocy profesjonalistów

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres