Bloodhound (pies św. Huberta)

Bloodhound

Bloodhound to pies gończy, który wyróżnia się doskonałym węchem. Jego wyjątkowe cechy sprawiają, że obecnie wykorzystywany jest często do poszukiwania zaginionych osób. Idealnie odnajduje się też w roli psa rodzinnego. Czym się charakteryzuje ta oryginalna rasa?

Bloodhound – podstawowe informacje

FCI grupa VI (psy gończe), sekcja 1 (duże psy gończe)
Długość życia 10–12 lat
Charakter łagodny, przyjazny, inteligentny, łowca
Rozmiar wielkość (wysokość w kłębie): psy – 68 cm (tolerancja +/- 4 cm), suki – 62 cm (tolerancja +/- 4 cm)

masa ciała: psy – 46–54 kg, suki – 40–48 kg

Sierść szata: krótka, przylegająca do ciała, gęsta i twarda w dotyku

umaszczenie: dwubarwne – czarne podpalane i wątrobiane podpalane oraz jednobarwne – czerwone

Kraj pochodzenia Belgia (Ardeny)

Bloodhound – szczypta historii

Bloodhound jest potomkiem psów gończych azjatyckiego pochodzenia, znanych w krajach śródziemnomorskich długo przed nastaniem naszej ery. W średniowiecznej Europie, głównie w klasztorach (bo duchowni namiętnie oddawali się wtedy polowaniom), hodowano dwa typy dużych psów gończych – czarne podpalane, nazywane psami św. Huberta (od klasztoru w Ardenach), i białe, które pod nazwą talbotów przetrwały w Anglii do XVIII wieku. Te pierwsze cieszyły się wielką sławą od VIII wieku n.e. i dały początek wszystkim zachodnim psom gończym. Po rewolucji francuskiej prawie wyginęły. Psy św. Huberta trafiły na Wyspy Brytyjskie w latach podboju normańskiego (XI wiek). 

Dawniej zwierzęta te były wykorzystywane nie tylko do tropienia, lecz także do walk. Za Henryka VIII brały udział w wojnie z Francuzami, a Elżbieta II wysłała 800 bloodhoundów do tłumienia rebelii w Irlandii. Uważa się jednak, że nazwa rasy pochodzi nie od zajadłości jej przedstawicieli, lecz od ich zdolności tropienia po śladach krwi, a nawet od tego, że były to czworonogi ludzi szlachetnie urodzonych, a więc „błękitnej krwi”. 

Księga hodowlana bloodhoundów została założona w Wielkiej Brytanii w roku 1874, a klub hodowców powstał trzy lata później. Wszystko to działo się wcześniej niż w Belgii, która nominalnie pozostaje ojczyzną rasy, zarejestrowanej w FCI pod podwójną nazwą: bloodhound (pies św. Huberta). Po II wojnie na Wyspach zwierzęta te niemal całkowicie wymarły, a i dziś spotyka się je rzadko. Znacznie lepiej powodzi się im w USA, gdzie hodowane są od XVIII wieku, przede wszystkim do celów użytkowych.

Bloodhound – wygląd 

Bloodhound to pies rosły i potężny, największy spośród wszystkich gończych. Tułów ma wydłużony i głęboki (bez podkasania). Odznacza się bardzo masywnym kośćcem, którego masa jest proporcjonalnie największa wśród wszystkich psów. Ma prosty, szeroki grzbiet i długie, dobrze umięśnione nogi. Jego ogon jest długi i pokryty nieco dłuższą sierścią niż reszta ciała. 

Głowa bloodhounda jest długa, wąska i głęboka, z wyraźnie zaznaczonym guzem potylicznym, kanciasta, po bokach płaska. Stop nieznaczny, a kufa tej samej długości co mózgoczaszka. Wargi bardzo długie i grube, luźno wiszące (co najmniej 5 cm poniżej żuchwy). Oczy mają owalny kształt i orzechowy lub brązowy kolor. Dolna powieka może być nieco obwisła. Cienkie i delikatne uszy są bardzo nisko osadzone, wiszące i długie – powinny sięgać co najmniej końca nosa.

Skóra bloodhounda jest luźna na całym ciele – na głowie tworzy wyraźne zmarszczki i fałdy, na szyi – podgardle. Sierść jest krótka, przylegająca i twarda, tylko na głowie oraz uszach miękka i delikatna. Wyróżnia się trzy maści: dwubarwną – czarną podpalaną (black and tan) i wątrobianą podpalaną (liver and tan) oraz jednobarwną – czerwoną (red).

Bloodhound – charakter

Mimo dużych rozmiarów i prezencji budzącej respekt bloodhound jest zwierzęciem łagodnym, wrażliwym i uczuciowym wobec swoich bliskich. Warunkiem jego prawidłowego zachowania jest odpowiednie, spokojne, a jednocześnie konsekwentne wychowanie oraz wczesna, dobrze prowadzona socjalizacja.

Bloodhoundy z natury są psami lękliwymi, dlatego trzeba je od wieku szczenięcego zapoznawać ze światem. Niedostateczna pewność siebie w połączeniu z lękiem łatwo może się przeistoczyć w tak zwaną ostrość pozorną, czyli agresję ze strachu.

Bloodhound – dla kogo?

Pies rasy bloodhound źle znosi samotność. Uwielbia towarzyszyć opiekunowi w codziennych czynnościach. Jest to zdecydowanie zwierzę dla osób, które dużo czasu spędzają w domu i lubią aktywność na świeżym powietrzu.

Jest łagodny i opiekuńczy dla innych zwierząt domowych. Lubi towarzystwo dzieci, dlatego idealnie nadaje się na psa rodzinnego.

Czworonóg tej rasy ten nie czuje się dobrze w hałasie wielkiego miasta, nie przepada też za wieloma bodźcami naraz, ponieważ łatwo go rozpraszają. Jeżeli ma mieszkać w warunkach miejskich, trzeba go do nich stopniowo przyzwyczajać. Najlepiej będzie czuł się w spokojnej wiejskiej lub podmiejskiej okolicy.

Bloodhound – cena

Za szczenię bloodhounda zapłacimy od 2000 do 3500 zł. Trzeba pamiętać, że psy rasowe to zawsze niemały wydatek. Hodowla bloodhounda jest wymagająca i kosztowna. Hodowca ponosi spore koszty, aby właściwie zaopiekować się zwierzętami. Zatem na cenę bloodhounda wpływają: opieka nad suką przez całe jej życie, opieka weterynaryjna w czasie ciąży i nad szczeniętami, odpowiednia dieta oraz czas poświęcony na socjalizację.

Bloodhound – pielęgnacja

Krótka szata bloodhounda nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Wystarczy, że będzie regularnie szczotkowana. Kąpiele należy wykonywać tylko w razie potrzeby (gdy pies się mocno wybrudzi). Bardzo ważne w przypadku tej rasy jest natomiast regularne kontrolowanie oczu i uszu. Ciężkie, zwisające małżowiny nie sprzyjają utrzymaniu higieny, a zwłaszcza wietrzeniu wnętrza ucha, i mogą rozwijać się w nich infekcje. Poza tym należy systematycznie: czyścić zęby (codziennie), obcinać pazury (jeśli pies nie ściera ich w wystarczającym stopniu), zadbać o profilaktykę przeciwpasożytniczą.

Bloodhound – żywienie

  • Bloodhoundy, zwłaszcza gdy mają za mało ruchu, mogą mieć skłonność do nadwagi i otyłości, dlatego należy zadbać o odpowiednią dietę i aktywność fizyczną.
  • Pies nie może mieć stałego dostępu do pokarmu. Dzienną dawkę energii należy podzielić mu na 3–4 mniejsze posiłki – to ważne również ze względu na predyspozycje do rozszerzenia i skrętu żołądka.
  • Po posiłku zwierzę musi odpocząć. Zanim znów podejmie aktywność, powinno odczekać przynajmniej pół godziny.
  • Dieta bloodhounda najlepiej gdy będzie bazować na pełnoporcjowej karmie gotowej – suchej i mokrej- przeznaczonej dla psów dużych. Dodatkowo można podawać mu przekąski, np. dentystyczne, ale nie mogą one stanowić więcej niż 10% dziennej dawki energii.

Bloodhound – zdrowie

Bloodhound żyje przeciętnie około 10–12 lat. Charakteryzuje się dużą wytrzymałością i odpornością. Mimo to u psów tej rasy spotyka się następujące choroby:

  • zapalenie uszu,
  • zapalenie spojówek,
  • ektropium,
  • oko romboidalne,
  • dysplazja stawów łokciowych,
  • dysplazja stawów biodrowych,
  • zwężenie aorty,
  • niedoczynność tarczycy,
  • rozszerzenie i skręt żołądka.

Bloodhound – ciekawostki

  • Bloodhound był pierwowzorem disneyowskiego psa Goofy’ego oraz psa Pluto.
  • Na początku XIX wieku bloodhoundy służyły do tropienia kłusowników.
  • Węch bloodhounda jest ponadprzeciętny. W USA przez wiele lat wykorzystywano tę rasę do identyfikacji przestępców.
  • Bloodhoundy są wyjątkowo sprytne i inteligentne. Słyną z pokonywania zabezpieczeń – najsprytniejsze potrafią otwierać zamknięte drzwi czy szafki oraz wspinać się na ogrodzenia.

Bloodhound – przykładowe imiona

Przykładowe imiona dla suki rasy bloodhound: Berta, Maja, Reja, Zula, Xena.

Przykładowe imiona dla psa rasy bloodhound: Baron, Ciapek, Gerald, Goofy, Pluto.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 5 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zachowanie

Sam w domu

Codziennie wychodząc do pracy czy na zakupy, zostawiamy psa samego w domu. Jak pupil postrzega naszą nieobecność?

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres