Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski – historia

To rasa o długiej historii. Psy o eksterierze berneńczyków mogły żyć u podnóża Alp Glarneńskich już 1000 lat p.n.e. Podejrzewa się też, że pojawiły się na terenach dzisiejszej Szwajcarii razem z legionami rzymskimi. W czasach nam bliższych berneńskie psy pasterskie pełniły funkcję stróża i zaganiacza. Były również psami zaprzęgowymi. Początkowo przylgnęło do nich określenie „Dürrbachler”, w nawiązaniu do miejscowości Dürrbach (ok. 40 km od Brna), której mieszkańcy szczególnie upodobali sobie tę rasę. Jej współczesną nazwę – berneński pies pasterski (Berner Sennenhund) – ustalili na początku XX wieku hodowcy z kantonu berneńskiego, zrzeszeni w Związku Kynologicznym „Berna”. W tym czasie berneńczyki cieszyły się dużym zainteresowaniem. Ich popularność szybko przeniosła się do Niemiec i innych krajów Europy. Do Polski berneński pies pasterski przybył w latach 80. XX wieku. 

Berneński pies pasterski – wygląd

Berneński pies pasterski jest duży i masywny. Pożądana wysokość w kłębie wynosi 66–68 cm u psów i 60–63 cm u suk. Szczególną uwagę zwraca puszysta, trójbarwna szata, łącząca dominującą czerń z charakterystycznymi podpaleniami na łapach, policzkach i nad brwiami oraz białymi znaczeniami na głowie, klatce piersiowej i kończynach. Znakiem szczególnym jest również długi, gęsto owłosiony ogon oraz ciemnobrązowe oczy w kształcie migdałów. To psy o głębokim, mądrym spojrzeniu, zdradzającym ich inteligencję i zrównoważony charakter. 

Berneński pies pasterski – charakter

Berneńskie psy pasterskie mają łagodne i bardzo przyjemne usposobienie, są też łatwe do ułożenia. Sprawdzają się jako psy stróżujące, jednak dziś znacznie częściej wybiera się je na pupila do towarzystwa. Berneńczyki to zwierzęta rodzinne, opanowane, uważne i bardzo oddane w stosunku do osób zaufanych. Nieznajomych traktują przyjaźnie i szybko nawiązują dobry kontakt, ale potrafią też głośno obszczekać nieproszonych gości. Wobec dzieci wykazują się opiekuńczością i cierpliwością. Nie są zbyt hałaśliwe ani nie przejawiają agresji. Pewien problem w relacji z małymi pociechami może jedynie stanowić duża masa ciała czworonogów. 

Berneńczyki  uwielbiają ruch na świeżym powietrzu i spacery na rozległych przestrzeniach, jednak trzeba  uważać, ponieważ są skłonne do włóczęgostwa. Chętnie się uczą, zwłaszcza jeśli proponuje im się różnorodne formy ćwiczeń: nosework, tropienie lub pływanie. Sprawdzają się raczej jako długodystansowcy niż sprinterzy, dlatego, zamiast biegania lepiej zaproponować im dogtrekking. Poza szybkością i dużym wysiłkiem berneńskie psy pasterskie nie przepadają za samotnością i nudą. Gdy któryś z tych stanów im doskwiera, wyraźnie dają o tym znać. Na ogół są zrównoważone i spokojne, co nie oznacza, że szczeniętom można odpuścić systematyczny trening posłuszeństwa.

Berneński pies pasterski – cena

Berneński pies pasterski z hodowli zrzeszonej w Związku Kynologicznym w Polsce kosztuje kilka tysięcy złotych. W tę cenę wliczona jest wieloletnia praca hodowcy, która obejmuje codzienną pielęgnację czworonożnych podopiecznych oraz opiekę weterynaryjną. Ponadto ceny szczeniąt różnią się w zależności od rodowodu, indywidualnych cech szczenięcia oraz prestiżu hodowli. Psy w typie berneńczyka pojawiają się w schroniskach. Adopcja jest bezpłatna lub za niewielką opłatą.

Berneński pies pasterski – pielęgnacja

Berneński pies pasterski ma długą, grubą sierść, którą należy regularnie wyczesywać kilka razy w tygodniu. Do tego po każdym spacerze trzeba sprawdzać, czy we włosy na łapach nie zaplątały się rzepy lub źdźbła trawy. Do szczotkowania najlepiej nadaje się szczotka pudlówka, metalowy grzebień i trymer. Berneńczyk gubi sierść dwa razy w roku. Okres linienia przypada na początek jesieni i wiosny. Poza pielęgnacją okrywy włosowej psy tej rasy potrzebują dodatkowych zabiegów higienicznych: przycinania pazurów, przystrzygania włosów, czyszczenia uszu oraz mycia zębów. Odkładanie się kamienia nazębnego to częsty problem czworonogów, dlatego lekarze weterynarii zalecają- poza codziennym szczotkowaniem- podawanie pupilom przekąsek dentystycznych. Jeśli chodzi o kąpiele, nie muszą być częste. Dwie w roku wystarczą. Na co dzień warto natomiast przemywać łapy i podbrzusze pupila z kurzu i błota, zwłaszcza w niepogodę.

Berneński pies pasterski – żywienie

Młody berneński pies pasterski potrzebuje pokarmu dostarczającego odpowiedniej ilości energii i składników odżywczych. Szczególnie ważna jest podaż wapnia i fosforu we właściwych ilościach i proporcjach. Te makroelementy są niezwykle potrzebne w diecie berneńczyków, przy czym należy uważać, aby nie podać ich ani w nadmiarze, ani w niedomiarze. Najbezpieczniejszym, a zarazem najprostszym sposobem żywienia berneńskich psów pasterskich jest więc podawanie pełnoporcjowego jedzenia dla psów ras dużych, dostosowanego do wieku i aktywności czworonoga. Przy takiej diecie należy zrezygnować z wszelkich suplementów witaminowo-mineralnych. 

Szczenięta dużych ras narażone są na schorzenia układu kostnego (dysplazję stawów biodrowych, krzywicę itp.), dlatego ważne jest ich prawidłowe żywienie i unikanie nadmiernego obciążenia fizycznego. Z drugiej strony opiekunowie berneńczyków powinni zadbać o odpowiednią dawkę ruchu dla swoich pupili. Zbyt kaloryczna dieta przy zbyt małej aktywności fizycznej łatwo prowadzi do nadwagi, która dodatkowo obciąża układ kostno-stawowy i wywołuje szereg innych konsekwencji zdrowotnych. 

Ważne jest również ustalenie stałych godzin posiłków. Berneńczyki są obarczone podwyższonym ryzykiem wystąpienia rozszerzenia i skrętu żołądka. Z uwagi na to nie powinny jeść godzinę przed ani godzinę po spacerze czy innego rodzaju aktywności. Miskę z jedzeniem można wystawić dopiero wtedy, gdy zwierzę odpocznie. Chociaż większość dorosłych psów powinna jeść dwa razy dziennie, warto w tym przypadku rozważyć rozdzielenie dobowej dawki pokarmu na 3–4 mniejsze porcje.

Berneński pies pasterski – zdrowie

Szczenięta tej rasy rosną szybko, ale długo. Pełną dojrzałość fizyczną i psychiczną osiągają dopiero w 2.–3. roku życia. Ponoć szwajcarscy hodowcy mawiali, że Dürrbachlery trzy lata rosną, trzy lata są w pełni sił i trzy lata się starzeją. Jeśli któryś z berneńczyków rzeczywiście dożywa dziś 9. roku życia, jest to wielki sukces. Nie są to psy długowieczne, a ponadto w dużym stopniu grozi im nadwaga, choroby układu kostno-szkieletowego oraz nowotwory. Często rozpoznaje się u nich także alergie, zapalenie uszu, postępujący zanik siatkówki, zaćmę i inne choroby oczu, rozszczep podniebienia i padaczkę. Berneńskie psy pasterskie ciężej przechodzą boreliozę, dlatego wymagają szczególnej ochrony przed kleszczami.

Berneński pies pasterski – ciekawostki

  • Berneński pies pasterski znajduje się wśród 4 tysięcy innych ras szwajcarskich psów pasterskich.
  • Chociaż berneńczyki stały się popularnymi psami do towarzystwa, dziś nadal pełnią funkcję psów pasterskich. Na południowym Podkarpaciu pomagają w wypasach owiec i innych pracach gospodarskich.

Berneński pies pasterski – imiona

Przykładowe imiona dla psa: 

Amigo, Ben, Berni, Bojar, Black, Fluffy, Raven, Max, Moris, Nero  

Przykładowe imiona dla suk: 

Berta, Bryza, Brita, Gloria, Kora, Kama, Mia, Lara, Lina, Luna

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.3 / 5. Liczba głosów 8

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

3 komentarze do wpisu „Berneński pies pasterski”

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Dlaczego pies je odchody
Zachowanie

Dlaczego pies je odchody?

Na czym polega koprofagia, jakie są jej rodzaje? Jak skutecznie oduczyć psa jedzenia odchodów?

Wyjący pies
Zachowanie

Dlaczego pies wyje?

Wycie to jeden z atawizmów, które pozostał psom „w spadku” po wilczych przodkach

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres