Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski – historia

To rasa o długiej historii. Psy o eksterierze berneńczyków mogły żyć u podnóża Alp Glarneńskich już 1000 lat p.n.e. Podejrzewa się też, że pojawiły się na terenach dzisiejszej Szwajcarii razem z legionami rzymskimi. W czasach nam bliższych berneńskie psy pasterskie pełniły funkcję stróża i zaganiacza. Były również psami zaprzęgowymi. Początkowo przylgnęło do nich określenie „Dürrbachler”, w nawiązaniu do miejscowości Dürrbach (ok. 40 km od Brna), której mieszkańcy szczególnie upodobali sobie tę rasę. Jej współczesną nazwę – berneński pies pasterski (Berner Sennenhund) – ustalili na początku XX wieku hodowcy z kantonu berneńskiego, zrzeszeni w Związku Kynologicznym „Berna”. W tym czasie berneńczyki cieszyły się dużym zainteresowaniem. Ich popularność szybko przeniosła się do Niemiec i innych krajów Europy. Do Polski berneński pies pasterski przybył w latach 80. XX wieku. 

Berneński pies pasterski – wygląd

Berneński pies pasterski jest duży i masywny. Pożądana wysokość w kłębie wynosi 66–68 cm u psów i 60–63 cm u suk. Szczególną uwagę zwraca puszysta, trójbarwna szata, łącząca dominującą czerń z charakterystycznymi podpaleniami na łapach, policzkach i nad brwiami oraz białymi znaczeniami na głowie, klatce piersiowej i kończynach. Znakiem szczególnym jest również długi, gęsto owłosiony ogon oraz ciemnobrązowe oczy w kształcie migdałów. To psy o głębokim, mądrym spojrzeniu, zdradzającym ich inteligencję i zrównoważony charakter. 

Berneński pies pasterski – charakter

Berneńskie psy pasterskie mają łagodne i bardzo przyjemne usposobienie, są też łatwe do ułożenia. Sprawdzają się jako psy stróżujące, jednak dziś znacznie częściej wybiera się je na pupila do towarzystwa. Berneńczyki to zwierzęta rodzinne, opanowane, uważne i bardzo oddane w stosunku do osób zaufanych. Nieznajomych traktują przyjaźnie i szybko nawiązują dobry kontakt, ale potrafią też głośno obszczekać nieproszonych gości. Wobec dzieci wykazują się opiekuńczością i cierpliwością. Nie są zbyt hałaśliwe ani nie przejawiają agresji. Pewien problem w relacji z małymi pociechami może jedynie stanowić duża masa ciała czworonogów. 

Berneńczyki  uwielbiają ruch na świeżym powietrzu i spacery na rozległych przestrzeniach, jednak trzeba  uważać, ponieważ są skłonne do włóczęgostwa. Chętnie się uczą, zwłaszcza jeśli proponuje im się różnorodne formy ćwiczeń: nosework, tropienie lub pływanie. Sprawdzają się raczej jako długodystansowcy niż sprinterzy, dlatego, zamiast biegania lepiej zaproponować im dogtrekking. Poza szybkością i dużym wysiłkiem berneńskie psy pasterskie nie przepadają za samotnością i nudą. Gdy któryś z tych stanów im doskwiera, wyraźnie dają o tym znać. Na ogół są zrównoważone i spokojne, co nie oznacza, że szczeniętom można odpuścić systematyczny trening posłuszeństwa.

Berneński pies pasterski – cena

Berneński pies pasterski z hodowli zrzeszonej w Związku Kynologicznym w Polsce kosztuje kilka tysięcy złotych. W tę cenę wliczona jest wieloletnia praca hodowcy, która obejmuje codzienną pielęgnację czworonożnych podopiecznych oraz opiekę weterynaryjną. Ponadto ceny szczeniąt różnią się w zależności od rodowodu, indywidualnych cech szczenięcia oraz prestiżu hodowli. Psy w typie berneńczyka pojawiają się w schroniskach. Adopcja jest bezpłatna lub za niewielką opłatą.

Berneński pies pasterski – pielęgnacja

Berneński pies pasterski ma długą, grubą sierść, którą należy regularnie wyczesywać kilka razy w tygodniu. Do tego po każdym spacerze trzeba sprawdzać, czy we włosy na łapach nie zaplątały się rzepy lub źdźbła trawy. Do szczotkowania najlepiej nadaje się szczotka pudlówka, metalowy grzebień i trymer. Berneńczyk gubi sierść dwa razy w roku. Okres linienia przypada na początek jesieni i wiosny. Poza pielęgnacją okrywy włosowej psy tej rasy potrzebują dodatkowych zabiegów higienicznych: przycinania pazurów, przystrzygania włosów, czyszczenia uszu oraz mycia zębów. Odkładanie się kamienia nazębnego to częsty problem czworonogów, dlatego lekarze weterynarii zalecają- poza codziennym szczotkowaniem- podawanie pupilom przekąsek dentystycznych. Jeśli chodzi o kąpiele, nie muszą być częste. Dwie w roku wystarczą. Na co dzień warto natomiast przemywać łapy i podbrzusze pupila z kurzu i błota, zwłaszcza w niepogodę.

Berneński pies pasterski – żywienie

Młody berneński pies pasterski potrzebuje pokarmu dostarczającego odpowiedniej ilości energii i składników odżywczych. Szczególnie ważna jest podaż wapnia i fosforu we właściwych ilościach i proporcjach. Te makroelementy są niezwykle potrzebne w diecie berneńczyków, przy czym należy uważać, aby nie podać ich ani w nadmiarze, ani w niedomiarze. Najbezpieczniejszym, a zarazem najprostszym sposobem żywienia berneńskich psów pasterskich jest więc podawanie pełnoporcjowego jedzenia dla psów ras dużych, dostosowanego do wieku i aktywności czworonoga. Przy takiej diecie należy zrezygnować z wszelkich suplementów witaminowo-mineralnych. 

Szczenięta dużych ras narażone są na schorzenia układu kostnego (dysplazję stawów biodrowych, krzywicę itp.), dlatego ważne jest ich prawidłowe żywienie i unikanie nadmiernego obciążenia fizycznego. Z drugiej strony opiekunowie berneńczyków powinni zadbać o odpowiednią dawkę ruchu dla swoich pupili. Zbyt kaloryczna dieta przy zbyt małej aktywności fizycznej łatwo prowadzi do nadwagi, która dodatkowo obciąża układ kostno-stawowy i wywołuje szereg innych konsekwencji zdrowotnych. 

Ważne jest również ustalenie stałych godzin posiłków. Berneńczyki są obarczone podwyższonym ryzykiem wystąpienia rozszerzenia i skrętu żołądka. Z uwagi na to nie powinny jeść godzinę przed ani godzinę po spacerze czy innego rodzaju aktywności. Miskę z jedzeniem można wystawić dopiero wtedy, gdy zwierzę odpocznie. Chociaż większość dorosłych psów powinna jeść dwa razy dziennie, warto w tym przypadku rozważyć rozdzielenie dobowej dawki pokarmu na 3–4 mniejsze porcje.

Berneński pies pasterski – zdrowie

Szczenięta tej rasy rosną szybko, ale długo. Pełną dojrzałość fizyczną i psychiczną osiągają dopiero w 2.–3. roku życia. Ponoć szwajcarscy hodowcy mawiali, że Dürrbachlery trzy lata rosną, trzy lata są w pełni sił i trzy lata się starzeją. Jeśli któryś z berneńczyków rzeczywiście dożywa dziś 9. roku życia, jest to wielki sukces. Nie są to psy długowieczne, a ponadto w dużym stopniu grozi im nadwaga, choroby układu kostno-szkieletowego oraz nowotwory. Często rozpoznaje się u nich także alergie, zapalenie uszu, postępujący zanik siatkówki, zaćmę i inne choroby oczu, rozszczep podniebienia i padaczkę. Berneńskie psy pasterskie ciężej przechodzą boreliozę, dlatego wymagają szczególnej ochrony przed kleszczami.

Berneński pies pasterski – ciekawostki

  • Berneński pies pasterski znajduje się wśród 4 tysięcy innych ras szwajcarskich psów pasterskich.
  • Chociaż berneńczyki stały się popularnymi psami do towarzystwa, dziś nadal pełnią funkcję psów pasterskich. Na południowym Podkarpaciu pomagają w wypasach owiec i innych pracach gospodarskich.

Berneński pies pasterski – imiona

Przykładowe imiona dla psa: 

Amigo, Ben, Berni, Bojar, Black, Fluffy, Raven, Max, Moris, Nero  

Przykładowe imiona dla suk: 

Berta, Bryza, Brita, Gloria, Kora, Kama, Mia, Lara, Lina, Luna

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.3 / 5. Liczba głosów 6

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

3 komentarze do wpisu „Berneński pies pasterski”

Leave a Reply

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres