piątek, 15 grudnia 2017

Labrador

26 marca 2015 13:52 Zostaw komentarz

labrador1DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 8 FCI (płochacze, aportery i psy dowodne)
Wzrost: 56–57 cm (pies), 54–56 cm (suka)
Wrażenie ogólne: aktywny, bezpretensjonalny pies o mocnej i zwartej budowie, dobrze umięśniony, o szerokim grzbiecie
Głowa: mózgoczaszka szeroka, stop dobrze zaznaczony, kufa mocna, w żadnym razie nie spiczasta, ale sucha, bez obwisłych warg
Uszy: niezbyt duże, wiszące, ruchliwe
Oczy: średniej wielkości, owalne, o inteligentnym i łagodnym wyrazie, brązowe lub czarne
Tułów: zwarty, masywny, o szerokiej i głębokiej klatce piersiowej
Ogon: charakterystyczny dla tej rasy, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, niezbyt długi, opisywany jako ogon wydry
Sierść: krótka, prosta, bardzo gęsta, w dotyku twarda i sprężysta
Umaszczenie: jednolicie czarne, biszkoptowe (w praktyce od rudego do jasnokremowego), czekoladowe
labrador2
labrador4
SZCZYPTA HISTORII:
Drzewo genealogiczne tej rasy nie jest stare. Nic w przeszłości nie predystynowało go do sławy. Skromny pies rybaków, o znienanym pochodzeniu i trudnym pracowitym życiu, dzięki troskliwej selekcji, w ciągu paru dziesięcioleci „podbił” terytorium brytyjskie. Następnie osiągnął status psa „szykownego”, by wreszcie stać się psem popularnym. Czy naprawdę wywodzi się z Labradoru? Był pomocnikiem rybaków, poławiających dorsze u wybrzeży Nowej Fundlandii. Jego zadanie polegało głównie na skakaniu do wody, szukaniu ryb i wyciąganiu ich na pokład. Nazywany był w owym czasie psem Saint-john’s (od nazwy stolicy Nowej Fundlandii), następnie nowofundlandem z Saint-John’s. Wśród miłośników psów mieszkających w Poole – głównym porcie Nowej Fundlandii – znaleźli się mysliwi, którzy poszukiwali psów zdolnych do odnajdywania na bagnach i wodzie ustrzelonych kaczek. Nie potrzebowali do tego celu psów wielkich i zupełnie ich nie obchodziło, czy będą  one rasowe, czy też nie. Liczyło się, by były sumienne i krzepkie. Pomocnik rybaków świetnie nadawał się do tej roli. W pewnym momencie trzeba było zacząć go od odróżniać od nowofundlandów. Nazwa labrador przyjęła się najpierw w Anglii, w hrabstwie Malmesbury, dokąd przybywali kupcy z Kanady i z Nowej Fundlandii. Utrzymywali oni, że u nich ten pies jest określany mianem „psa z labradoru”. Czy labrador pochodzi z półwyspu Labrador czy też z wyspy Nowej Fundlandii, nie jest istotne. W dalszych dziejach rasy pozostaje tajemnicą, czy krzyżowano ją z rasami psów myśliwskich, tak jak to było w wypadku innych retrieverów.
labrador3
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 1/99, 3/07, 6/15.

Labrador Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 8 FCI (płochacze, aportery i psy dowodne) Wzrost: 56–57 cm (pies), 54–56 cm (suka) Wrażenie ogólne: aktywny, bezprete DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 8 FCI (płochacze, aportery i psy dowodne) Wzrost: 56–57 cm (pies), 54–56 cm (suka) Wrażenie ogólne: aktywny, bezprete Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top