wtorek, 12 grudnia 2017

Karelski pies na niedźwiedzie

21 kwietnia 2015 15:14 Zostaw komentarz

karelski01DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 2 (północne szpice myśliwskie). Próby pracy obowiązują tylko w Finlandii, Szwecji i Norwegii
Wrażenie ogólne: pies średniej wielkości, mocny i krzepki, o nieco wydłużonej sylwetce
Wzrost: pies – 57 cm, suka – 52 cm, z tolerancją 3 cm w górę i w dół
Waga: pies 25-28 kg, suka 17-20 kg
Głowa: mózgoczaszka szeroka, stop wydłużony i niezbyt wyraźny. Kufa krótsza od mózgoczaszki (proporcja 2 do 3), mocna i głęboka, tylko nieznacznie zwęża się ku nosowi
Uszy: średniej wielkości, dość wysoko osadzone, stojące
Oczy: niezbyt duże, owalne, brązowe (nie powinny być żółte), o ognistym spojrzeniu
Ogon: wysoko osadzony, zakręcony tak, by końcem dotykał grzbietu lub boku. Zdarzyć się może ogon z natury szczątkowy
Sierść: włos okrywowy prosty i twardy, tworzy niewielką kryzę i portki; podszerstek miękki i gęsty
Umaszczenie: czarne, często bez połysku i z odcieniem brunatnym. U większości psów występują białe znaczenia na głowie, szyi i kończynach
karelski02SZCZYPTA HISTORII:
Pierwsza hodowla karelczyków, w której prowadzono księgi rodowodowe, powstała w roku 1920 i nosiła nazwę Hei, ale dopiero w 1936 pierwsze psy tej rasy, nazywane od razu tak, jak obecnie, pokazano na wystawie w Helsinkach. Wzorzec opublikowany został trzy lata później, tuż przed wojną zimową, po której większa część Karelii przyłączona została do Związku Radzieckiego. W mocno okrojonej Finlandii zachowąły się nieliczne karelczyki i gdy w 1945 roku rozpoczęto restytucję rasy, udało się zarejestrować około 60 egzemplarzy. Psem o wielkim znaczeniu dla przyszłości rasy stał się Ch. Seiki, ojciec aż 53 miotów szczeniąt, zawsze bardzo wyrównanych w typie. Był on też modelem dla nowego wzorca w 1946. Rygorystyczna polityka hodowlana, obowiązkowe kontrole miotów i ostra selekcja (odrzucano nawet 40 proc. urodzonych szczeniąt) doprowadziło do szybkiego ustalenia typu rasowego, ale miały też skutek negatywny – populacja karelskich psów rosła dosyć wolno. Dopiero w roku 1950 udało się przekroczyć liczbę 100 rocznych rejestracji. Dzisiaj rejestruje się około 1000 karelczyków rocznie, ale pamiętać trzeba, że wiele psów pracujących nie figuruje w żadnych spisach. W roku 1945 pierwsze karelczyki wyeksportowane zostały do Szwecji, do psiarni królewskiej. Szybko stały się na tyle popularne, że w latach 1949-54 rejestrowano ich tam nawet więcej, niż w Finlandii. Dziś Szwecja zajmuje drugą pozycję pod względem liczby hodowlanej psów tej rasy. Wszędzie hoduje się je przede wszystkim do celów użytkowych, głównie do polowania na łosie i dziki, rzadziej na niedźwiedzie, ale wystawia się je rzadko.

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 7/14.

Karelski pies na niedźwiedzie Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 2 (północne szpice myśliwskie). Próby pracy obowiązują tylko w Finlandii, Szwe DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 2 (północne szpice myśliwskie). Próby pracy obowiązują tylko w Finlandii, Szwe Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top