środa, 20 czerwca 2018

Cichy zabójca szczeniąt

12 marca 2018 06:10 1 komentarz
herpes

Wirus herpes odpowiada za umieralność szczeniąt

Cichy zabójca szczeniąt

Wirus herpes, powszechny i coraz łatwiej diagnozowany, okazuje się sprawcą wielu problemów u psów. U dorosłych osobników zakażenie nim objawia się jako przeziębienie lub kaszel. Jednak dla nowo narodzonych szczeniąt jest zabójczy.

W publikacjach naukowych lat 1960–1970 infekcje wirusem herpes (CHV –  Canine Herpes Virus) określono jako nowo rozpoznane. Do niedawna choroby wywołane przez ten wirus wydawały się rzadko spotykanymi i omawianymi problemami, dotyczącymi głównie nowo narodzonych szczeniąt u początkujących hodowców. Prawdopodobnie herpesa nie brano pod uwagę ze względu na trudności diagnostyczne i mało charakterystyczne objawy towarzyszące infekcji dorosłych osobników. Okazuje się jednak, że powoduje on więcej problemów u psów, niż przez długie lata uważano. Zazwyczaj przypisywano mu syndrom zamierającego szczenięcia (FPS – Fading Puppy Syndrom): szczenięta z miotu wymierają jedno po drugim.
Podobnie jak wiele innych mikroorganizmów (np. nużeniec Demodex czy bakterie Escherichia coli) wirus herpes jest wszechobecny w środowisku psów, znajduje się na prawie wszystkich zwierzętach. Jest też przejściowym i stosunkowo nieszkodliwym „gościem” u człowieka. Na zetknięcie z wirusem narażone są właściwie wszystkie zwierzęta, gdyż przenoszony jest przez bezpośredni kontakt z wydzieliną z nosa czy moczem zarażonych osobników oraz przez krycie. Ludzie mogą przenieść go na swoje psy na ubraniu lub rękach. Jeśli wirus natrafi na szczególnie podatne warunki, np. osłabione szczenię, ma możliwość namnożenia się i działania patogennego, powodując śmierć swojej ofiary. Zakażone szczenię zaraża rodzeństwo poprzez ślinę, mocz lub odchody. Badania wykazują, że przyczyną śmierci nowo narodzonych szczeniąt jest w około 90% zakażenie wirusem herpes. W latach 1990–2005 w Australii, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii zanotowano wzrost liczby tzw. pustych kryć u pozornie zdrowych suk, poronień 3–4 tygodnie po kryciu i martwych miotów. Diagnostyka wykazała, że odpowiedzialność za to ponosił CHV.

Drogi zakażenia i objawy kliniczne

Wirus jest dosyć wrażliwy i ulega szybkiemu zniszczeniu pod wpływem eteru, chloroformu, wysokiej temperatury, alkoholu i roztworów wodnych o pH poniżej 6,5. Badania przeprowadzone w hodowlach w USA wykazały, że wirus herpes jest rozpowszechniony w środowisku psów, o czym świadczy obecność przeciwciał anty-CHV w ich krwi. Trzymanie dużej liczby psów sprzyja przenoszeniu wirusa na bardzo młode i wrażliwe, ty-godniowe szczenięta, które zamierają w ciągu dwóch tygodni od zakażenia. Suka, która została zainfekowana po raz pierwszy, zakaża płody w macicy lub gdy przechodzą przez jej drogi rodne. Choroba zwykle zaczyna się w okresie od piątego do osiemnastego dnia życia szczenięcia. Pojawia się miękki żółtozielony kał bez wyraźnego zapachu. W ciągu 1–2 dni maluch traci chęć do ssania, ma trudności z oddychaniem i nieustannie kwili, wiosłując łapkami. Zakażeniu nie towarzyszy gorączka. Dotknięte chorobą szczenię zamiera w ciągu 2–3 dni. Zazwyczaj zainfekowany zostaje cały miot i pieski zamierają jeden po drugim. Ratunkiem może być odseparowanie zdrowych maluchów od chorych i umieszczenie ich w miejscu o temperaturze 38–39°C. Utrzymanie wysokiej temperatury otoczenia ma bardzo duże znaczenie, ponieważ w ciągu pierwszych trzech tygodni życia szczenięta pozbawione są zdolności do termoregulacji i wytworzenia stanu gorączkowego. Wirus namnaża się w temperaturach niższych, od 33 do 37°C, co oznacza, że wyziębione, niedogrzane pieski są szczególnie podatne na infekcję.
U psów dorosłych zakażenie przebiega jako niezbyt ostry stan zapalny błony śluzowej nosa (katar) i gardła. Stan taki najczęściej jest rozpoznawany jako przeziębienie czy kaszel kennelowy. Chore psy przez dwa tygodnie wydalają wirusa w ślinie i wydzielinie z nosa. U suk może wystąpić stan zapalny pochwy (na ogół niezauważony przez właściciela). U samców wirus również umiejscawia się w układzie rozrodczym i może być przekazywany drogą płciową.

Zmiany w organizmie

U kilkudniowych szczeniąt zmiany pośmiertne widoczne są jako ogniskowe miejsca martwicze i wykrwawienia obejmujące komórki i naczynia krwionośne występujące w większości tkanek. Ostre zmiany występują w nerkach (widoczne jako czerwone miejsca różnej wielkości na szarym tle), a w płucach jako martwica ścianek pęcherzyków płucnych i wynaczynienia. Podobne miejscowe zwyrodnienia są zauważalne w wątrobie, przewodzie pokarmowym i węzłach chłonnych.

Zapobieganie

Nie ma skutecznego sposobu wyleczenia choroby. Można jedynie szybko oddzielić szczenięta od chorego miotu, stworzyć im ciepłe środowisko, karmić przez sondę i nawadniać. Czasem pozwala to na uratowanie jednego lub kilkorga szczeniąt. Największa ich śmiertelność występuje wtedy, gdy matka zetknęła się po raz pierwszy z CHV podczas krycia lub w trakcie ciąży. Przy następnym miocie odchowanie szczeniąt może odbyć się prawidłowo. Żeby uniknąć kłopotów, najlepiej zaszczepić sukę. Jeszcze kilka lat temu trudno było o szczepionkę przeciw CHV, obecnie jest ona dostępna w Polsce. Producent zapewnia, że jest bezpieczna i wydajna.
Dr n. wet. Janina Staniszewska

Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w numerze: Przyjaciel Pies nr 2/2009

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Cichy zabójca szczeniąt Reviewed by on . [caption id="attachment_1006" align="alignleft" width="270"] Wirus herpes odpowiada za umieralność szczeniąt[/caption] Cichy zabójca szczeniąt Wirus herpes, pow [caption id="attachment_1006" align="alignleft" width="270"] Wirus herpes odpowiada za umieralność szczeniąt[/caption] Cichy zabójca szczeniąt Wirus herpes, pow Rating: 0

komentarze (1)

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top