poniedziałek, 11 grudnia 2017

Chesapeake bay retriever

20 listopada 2014 14:23 Zostaw komentarz

IBR-41027 - © - Stefanie Krause-Wieczorek/imageBROKERDOWÓD OSOBISTY  
Grupa: 8 FCI (płochacze, aportery i psy dowodne)
Wrażenie ogólne: pies proporcjonalny, ma sprawiać wrażenie, że jest zdolny do długotrwałej pracy
Wzrost: 58–66 cm (pies), 53–61 cm (suka)
Waga: 29–34 kg (pies), 25–29 kg (suka)
Głowa: czaszka szeroka i okrągła, stop średnio mocny, kufa zaostrzona, ale nie spiczasta, wargi suche, przylegające, nos zawsze czekoladowy lub cielisty, nigdy czarny
Oczy: szeroko rozstawione, w różnych odcieniach barwy żółtej lub bursztynowej
Uszy: małe, wysoko osadzone, wiszące
Tułów: klatka piersiowa szeroka, beczkowata, tułów dobrze umięśniony, zad wysoki i bardzo mocny, a grzbiet trochę zapadnięty
Szata: krótka (nie dłuższa niż 4 cm), gęsta, zwarta, z obfitym podszerstkiem, na głowie i kończynach najkrótsza, prosta, na tułowiu pofalowana lub nawet trochę kędzierzawa, w dotyku natłuszczona, oleista, całkowicie nieprzemakalna; woda powinna spływać po niej jak po kaczce
Umaszczenie: cała gama kolorów zeschłej trawy, trzcin, martwych liści aż do słomkowego (nie czekoladowy), dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na piersi i palcach
EN_00913758_5551SZCZYPTA HISTORII
Chesapeake bay retriever powstał drogą selekcji, nastawionej wyłącznie na cechy użytkowe. Psy te hodowali myśliwi, polujący na kaczki i inne ptactwo na zatoce Chesapeake, na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych (dziś stany Virginia i Maryland). Ale nie byli to myśliwi „niedzielni”, tacy, jakich znamy dzisiaj. Wówczas był to zawód, a upolowanym ptactwem handlowano na dużą skalę, bo w okresie zimy, zasolone lub zmrożone, stanowiło ono główne źródło mięsa. Toteż, zwłaszcza jesienią, myśliwi strzelali dziennie kilkadziesiąt, nawet kilkaset ptaków. Taka skala polowania możliwa była tylko dzięki pomocy psów, które mogły cały dzień aportować z lodowate, często wzburzonej wody, i z bagien. Psy te potrafiły także pilnować szałasu właściciela i złożonej koło niego zwierzyny, stąd rozwinęły się u nich cechy charakteru, niespotykane u innych aporterów.
Początek lokalnej odmianie psa aportującego dać miała para psów z Nowej Fundlandii (czarna suka i brązowy pies, obydwa krótkowłose), uratowanych ze statku, płynącego do Anglii z ładunkiem suszonego dorsza, który zatonął u wybrzeża stanu Maryland w roku 1807. Stały się one własnością miejscowego marynarza i myśliwego, George’a Law, który całą historię opisał w liście z 1845 roku, opublikowanym przez amerykański klub rasy. Zarówno one same, jak ich potomstwo, kojarzone były z najrozmaitszymi psami, używanymi do polowania: gończymi, spanielami wodnymi i otterhoundami (psami do polowania na wydry). Z czasem powstał lokalny typ aportera, większy i cięższy od innych retrieverów, poza talentami myśliwskimi wykazujący jeszcze instynkt stróżowania i obrony. Po raz pierwszy psy znad zatoki Chesapeake pokazane zostały w roku 1877 w Baltimore na wystawie drobiu; ich hodowcy uznali wówczas, że typ jest dostatecznie jednolity, aby można było uznać je za rasę, nazwaną Chesapeake Bay Ducking Dog. W roku 1892 pierwszy pies tej rasy, o imieniu Barnum, uzyskał championat. Klub rasy w USA liczy obecnie około 1500 członków; znacznie więcej psów znajduje się w rękach myśliwych, niezainteresowanych wystawami ani zorganizowaną hodowlą. Niemal równie duży jest klub kanadyjski…
IBR-18181 - © - Stefanie Krause-Wieczorek/imageBROKERJeśli chcesz sie dowiedzieć wiecej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 10/00, 8/10.

Chesapeake bay retriever Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 8 FCI (płochacze, aportery i psy dowodne) Wrażenie ogólne: pies proporcjonalny, ma sprawiać wrażenie, że jest zdolny do długotrwałej pra DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 8 FCI (płochacze, aportery i psy dowodne) Wrażenie ogólne: pies proporcjonalny, ma sprawiać wrażenie, że jest zdolny do długotrwałej pra Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top