jak-okreslic-wiek-psa

Jak określić wiek psa?

Szczeniak, podrostek czy może dojrzałe zwierzę? Każdy z etapów psiego życia niesie ze sobą zupełnie inne wyzwania. Aby im podołać, niezbędne jest  określenie wieku czworonoga.

Kiedy przygarniamy zwierzaka ze schroniska, na ogół w pierwszej kolejności chcemy poznać wiek psa, który ma spędzić z nami resztę swojego życia. Umiejętność jego określania przydaje się jednak nie tylko w przypadku adopcji bezpańskiego czworonoga. Znajomość tempa rozwoju właściwego temu gatunkowi pozwala sprawdzić, czy nasz pies rośnie prawidłowo, a także dostosować sposób opieki do potrzeb.

Jak określić wiek szczeniaka?

Jak każde zwierzę, pies najintensywniej rozwija się w wieku szczenięcym. Wówczas również możliwe jest określenie wieku w sposób najbardziej precyzyjny – z dokładnością nawet do kilku dni. Szczenięta rodzą się ślepe i głuche. W ten sposób funkcjonują poprzez cały okres noworodkowy, trwający około 2 tygodni. Pozostają całkowicie zależne od otoczenia i wymagają bezwzględnie stałej opieki. Mniej więcej po tym czasie otwierają się oczy i kształtuje zmysł słuchu.

Między 3. a 7. tygodniem rozpoczyna się niezwykle istotny dla kształtowania się psiego behawioru okres socjalizacji, w którym psiaki uczą się poprawnych relacji z innymi zwierzętami. Około 21. dnia życia pieski przestają żywić się wyłącznie mlekiem matki, a zaczynają być dokarmiane innymi produktami (w hodowlach są to specjalne mieszanki dla szczeniąt, w naturze – nadtrawione przez matkę pożywienie). W tym czasie u psów zaczynają się wyżynać pierwsze zęby mleczne, których pojawianie się pozwala dość precyzyjnie określić wiek zwierzęcia.

Między 3. a 4. tygodniem wyrastają siekacze, między 5. a 6. tygodniem – kły, a po upływie 9. tygodnia życia szczeniak powinien dysponować już kompletem zębów mlecznych. Oczywiście wyżynaniu się psich zębów, towarzyszy swędzenie i ból dziąseł, a co za tym idzie – chęć gryzienia wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu małego pyszczka.

Przyjmuje się, że w wieku 2 miesięcy szczenię może zostać oddzielone od matki (większość hodowli wydaje do nowych domów pieski 8–10 tygodniowe, w zależności od uwarunkowań związanych z daną rasą). Jeśli nie ma ku temu ewidentnych przesłanek (związanych np. z chorobą suki lub jej śmiercią), nie powinno się tego terminu przyspieszać. Zarówno matka, jak i rodzeństwo uczą psa szeregu zachowań, które niezbędne będą mu w późniejszym życiu. Braki w socjalizacji mogą okazać się nie do nadrobienia, a przyszłym opiekunom – przysporzyć wielu kłopotów.

Od strony psiej anatomii bardzo istotny jest 4-5. miesiąc życia psa. Wówczas szczeniak stopniowo wymienia uzębienie na stałe. Liczba psich zębów wzrasta z 28 do 42. Jeśli wymiana zębów nie zakończy się do 8. miesiąca życia, warto udać się na kontrolę do lekarza weterynarii. Przetrwałe zęby mleczne mogą wymagać usunięcia. Mniej więcej w tym okresie (mając około pół roku) pies wchodzi w okres buntu, będący odpowiednikiem tego, jakiego ludzie doświadczają w wieku dorastania.

Do jakiego wieku pies rośnie?

O psie dorosłym mówimy wówczas, gdy zakończy się jego wzrost, a także gdy osiągnie on stabilność psychiczną. Warto przy tym wiedzieć, że choć do 4. miesiąca życia psy różnych ras dorastają mniej więcej tak samo, to na dalszych etapach pojawiają się coraz większe różnice w rozwoju. O tym, kiedy nasz pies przestaje być rozkosznym szczeniakiem, a staje się dorosłym przedstawicielem swego gatunku, decyduje przede wszystkim jego rasa lub – w przypadku kundelków – docelowa wielkość. Przyjmuje się, że psy małe dorastają znacznie szybciej. W przypadku np. yorków czy maltańczyków o dorosłości można mówić już w momencie, gdy pupil skończy 10 miesięcy. Psy ras dużych i olbrzymich (np. berneńskie psy pasterskie czy owczarki kaukaskie) pozostają szczeniętami nawet do drugiego roku życia.

Warto pamiętać, że „dorosłości” psa nie należy mylić z jego dojrzałością płciową. Ta z reguły następuje szybciej niż stabilizacja psychiczna psa czy całkowite zakończenie wzrostu. Termin wystąpienia pierwszej cieczki jest u suczek kwestią indywidualną, jednak prawidłowości w jego występowaniu również skorelowane są z docelową wielkością zwierzęcia. I tak w przypadku suczek ras miniaturowych pierwsza cieczka może wystąpić już u półrocznych szczeniąt (choć nie zdarza się to często). Suki ras dużych i olbrzymich zwykle przechodzą ją w wieku 12–20 miesięcy. Dla psów średniej wielkości przyjmuje się, że pierwsze cykle płciowe pojawiają się w wieku około roku.

Oznaki starzenia się psa

W dużym uproszczeniu przyjmuje się, że geriatryczny wiek psa rozpoczyna się około 8–10 roku życia. Tempo starzenia się tych zwierząt uzależnione jest jednak przede wszystkim od ich wielkości – dla małych piesków, które na ogół żyją dłużej, starość rozpoczyna się około 11. roku życia, dla psów dużych i olbrzymich – w okolicy 6. Jednym z początkowych symptomów, wskazujących, że nasz pies zaczyna się starzeć, jest – podobnie jak u człowieka – pojawianie się siwych włosów. Te można zaobserwować już u pięcioletnich psów, zwłaszcza w okolicy pyska, który na ogół jako pierwszy pokrywa się siwizną.

Z czasem jasnych włosów przybywa, pojedyncze pojawiają się również na grzbiecie czy łapach. Ta metoda jest jednak całkowicie bezużyteczna w przypadku psów o białym umaszczeniu. Bardziej miarodajne w określaniu wieku starszego psa mogą stać się oględziny uzębienia. Choć zęby ścierają się już u rocznych psów (zwłaszcza tych, które intensywnie bawią się twardymi przedmiotami), w okolicach 7. roku życia pojawiają się pierwsze poważne przetarcia na kłach i siekaczach.

Statystycznie po 12. roku życia zęby zaczynają wypadać (choć zdarzają się psy, które odchodzą w podeszłym wieku bez większych braków w uzębieniu). U kilkunastoletnich psów zaobserwujemy również prawdopodobnie zamglenie oczu, związane z mętnieniem soczewek. Psy starsze często narażone są na takie choroby jak zaćma.

Poważnym symptomem sugerującym, że nasz pies zaczyna wkraczać w wiek starczy, jest zmiana jego temperamentu. Psi emeryci mają mniejszą ochotę na zabawę, stają się mniej wrażliwi na bodźce (co może wynikać również ze stopniowego pogorszenia stanu wzroku i słuchu). Osłabienie psa, często interpretowane jako typowe zmiany starcze, może jednak kamuflować różne choroby (np. odkleszczową babeszjozę czy choroby narządów wewnętrznych).

Jeśli więc zauważymy tego typu symptomy u psa, zabierzmy go do lekarza weterynarii. Nowoczesna medycyna weterynaryjna dysponuje całym arsenałem środków, które pozwalają spowolnić oznaki starzenia i zapewnić psom komfort w jesieni życia (np. leki dotleniające organizm czy wspomagające pracę poszczególnych narządów). Aby o to zadbać, warto wykonywać rutynowe badania krwi (raz na pół rok morfologię i biochemię), które pomogą wykryć ewentualne zaburzenia w początkowych stadiach.

Znajomość wieku psa i związanych z nim potrzeb pozwala na odpowiedni dobór karmy, zastosowanie właściwej profilaktyki weterynaryjnej oraz dostosowanie aktywności fizycznej. Zapewnienie psu właściwej opieki może w znaczący sposób wpłynąć na długość jego życia.

O AUTORZE

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

Nie przegap nowych porad!

Wyślemy Ci email z nowymi artykułami.

Popularne

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Mata węchowa dla psa

Matę węchową każdy może zrobić sam i wykorzystywać ją w każdym miejscu i wielu sytuacjach.

Szkolenie

Oswajanie lękliwego psa z ludźmi

Gdy spotykamy znajomego z psem, zwykle podchodzimy energicznie i witając się, nachylamy się nad psiakiem, aby go pogłaskać. Lękliwy pies takie zachowanie potraktuje jak atak.

RASY PSÓW

Foxhound angielski
Saarlooswolfhond
Wetterhoun
Field spaniel
Elkhund szary
Lakeland terrier
Grand basset griffon vendeen
Łajka jakucka

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres