Bernardyn

Bernardyn

DOWÓD OSOBISTY(według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (sekcja 2.1 molosy, typ górski).
Wzrost: samce min. 70 cm, suki min. 65 cm.
Waga: wzorzec nie precyzuje.
Głowa: czaszka szeroka, czoło lekko wypukłe, łuki brwiowe mocno rozwinięte, bruzda czołowa zaznaczona. Kufa jest krótka i szeroka. Wierzchołek nosa szeroki i obowiązkowo czarny. Brzegi powiek także zabarwione na czarno. Wargi górne mocne, rozwinięte i obwisłe, uzębienie regularne, kompletne i mocne; zgryz nożycowy (dopuszczalny lekki przodozgryz) lub cęgowy. Oczy ciemnobrązowe o miłym wyrazie, powieki czarne. Uszy średniej wielkości, trójkątne, osadzone wysoko.
Sylwetka: bernardyn jest masywny, lecz harmonijny. Podgardle umiarkowanie rozwinięte. Grzbiet potężny, szeroki, kłąb dobrze zaznaczony. Klatka piersiowa nie powinna sięgać niżej niż do łokci. Grzbiet bardzo szeroki, idealnie prosty, aż do lędźwi. Brzuch wyraźnie odgraniczony od lędźwi, nieznacznie podciągnięty.
Ogon: ciężki i długi (sięga co najmniej stawu skokowego), opadający lub lekko zakręcony ku górze.
Umaszczenie: białe w czerwonorude łaty albo odwrotnie, kolor czerwonorudy dominuje nad bielą. Możliwy ciemny nalot. Pierś, łapy, czubek ogona, obwódka wokół kufy oraz obroża powinny być białe. Pożądana jest czarna maska sięgająca oczu oraz ciemne uszy.
Włos: półdługi, gładki lub lekko falisty (nie lokowaty ani kosmaty). Na grzbiecie, zwłaszcza w okolicy biodrowej aż po zad, włos jest często nieco bardziej falisty. Ogon jest obficie owłosiony, jednak włos jest umiarkowanie długi. Włos kręcony lub lokowaty na ogonie nie jest pożądany.

Bernardyn – szczypta historii

Sławna alpejska Przełęcz Wielka św. Bernarda, usytuowana na wysokości 2489 m. n.p.m., w obszarze wiecznych śniegów i lodów, jest miejscem, które należy koniecznie odwiedzić w poszukiwaniu historii bernardyna. Klasztor i schronisko założył w XI wieku święty Bernard z Aosty, by nieść pomoc pielgrzymom i podróżnym, którzy tamtędy przechodzili. Pierwsze doniesienia o trzymaniu przez mnichów olbrzymich psów służących do stróżowania pochodzą dopiero z XVII wieku. Są jednak przesłanki, by sądzić, że w alpejskich klasztorach już w XI wieku trzymano krótkowłose talhundy – „psy z dolin” – podobne do dzisiejszego sennenhunda. Początkowo służyły one do stróżowania i obrony przed rozbójnikami i dzikimi zwierzętami. Z czasem, gdy ujawniły się ich zdolności tropicielskie, zatrudniono je do ratownictwa. W czasie zamieci, we mgle i śniegu bernardyny poszukiwały podróżnych zagubionych w górach. Sławny Barry (1800-1814), który ocalił od „białej śmierci” czterdzieści osób, stał się pierwowzorem psa ratownika. Wieść o bohaterskich wyczynach psów ratujących życie ludzkie w ekstremalnych warunkach pogodowych rozniosła się poza granice kraju. Przyczynili się do tego żołnierze Napoleona, którzy w 1800 roku, w drodze na podbój Włoch, przekroczyli Przełęcz Wielką św. Bernarda. Pierwszym hodowcą, który począwszy od roku 1867 prowadził dokumentację genealogii bernardyna, był Heinrich Schumacher. Można uznać go za ojca rasy. Szwajcarska księga rodowodów została założona w 1884 roku jedynie dla psów św. Bernarda. Miejscowy klub rasy powstał w tym samym roku, kilka miesięcy później. Wzorzec rasy (uznanej za narodową szwajcarską) zatwierdzono w 1887 roku.

O AUTORZE

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Mata węchowa dla psa

Matę węchową każdy może zrobić sam i wykorzystywać ją w każdym miejscu i wielu sytuacjach.

Szkolenie

Oswajanie lękliwego psa z ludźmi

Gdy spotykamy znajomego z psem, zwykle podchodzimy energicznie i witając się, nachylamy się nad psiakiem, aby go pogłaskać. Lękliwy pies takie zachowanie potraktuje jak atak.

RASY PSÓW

Foxhound angielski
Saarlooswolfhond
Wetterhoun
Field spaniel
Elkhund szary
Lakeland terrier
Grand basset griffon vendeen
Łajka jakucka

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres