Anatolijski pies pasterski karabasz

Anatolijski pies pasterski karabasz

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja: 2.2 (molosy typu górskiego). Bez prób pracy
Wzrost: 74–81 cm (psy), 71–79 cm (suki)
Waga 50–65 kg
Głowa: czaszka masywna, proporcjonalna do ciała, szeroka między uszami, lekko wysklepiona. Stop nieznaczny. Nos czarny, u psów czekoladowych brązowy. Kufa  oglądana z góry niemal prostokątna
Oczy: dość małe w porównaniu do wielkości głowy, szeroko rozstawione i głęboko osadzone. Od złocistych do brązowych, w zależności od umaszczenia
Uszy:  średniej wielkości, trójkątne, na końcach zaokrąglone, wiszące, przednią krawędzią przylegające do policzków, podniesione, gdy pies jest zainteresowany
Tułów: mocny, dobrze umięśniony, dość krótki, grzbiet prosty, klatka piersiowa głęboka, żebra wysklepione, brzuch podciągnięty
Ogon:  długi, sięga stawu skokowego, osadzony dość wysoko, w spokoju noszony nisko i lekko zakręcony na końcu. U psa pobudzonego podniesiony wysoko  i zakręcony w koło nad grzbietem
Szata: krótka lub półdługa, z gęstym podszerstkiem. Długość zmienia się znacznie  w zależności od warunków klimatycznych – zimą sierść jest najdłuższa
Umaszczenie: dopuszczalne wszelkie barwy

Anatolijski pies pasterski – szczypta historii

Anatolijski pies pasterski jest potomkiem mastifów tybetańskich, które wraz z koczowniczymi plemionami przemieszczały się do Azji Środkowej i Mniejszej. Wszędzie tam występują do dzisiaj duże psy stróżujące, których zadaniem było pilnowanie stad owiec i kóz przed drapieżnikami oraz rabusiami. Samce były i są trenowane do walk, stanowiących w tych rejonach popularną rozrywkę. Kynologia zainteresowała się tymi czworonogami stosunkowo niedawno. Jak dotąd uznano owczarki kaukaskie i środkowoazjatyckie (niefortunnie nazwane, bo nigdy nie pasały owiec), ale podobne zwierzęta występują także w Mongolii i Iranie. Psy z Turcji najwcześniej trafiły do USA – pierwszą parę przywiózł w roku 1968 powracający po kilkuletnim pobycie w Anatolii Robert C. Ballard. Z kojarzenia „imigrantów” w 1970 roku przyszedł na świat miot. W tym samym czasie sporą liczbę psów sprowadziło amerykańskie Ministerstwo Rolnictwa w ramach programu rozwoju hodowli owiec na terenach, gdzie występują wilki i kojoty. Do dzisiaj większość anatolianów w USA hodowana jest wyłącznie do celów użytkowych. Część właścicieli importowanych zwierząt, nie godząc się na ich rejestrowanie pod nazwą „anatolijskie psy pasterskie”, założyła odrębne kluby akbasha i karabasha/kangala. Populację tych czworonogów ocenia się obecnie na około 5 tys. osobników. Uwaga dla zainteresowanych importowaniem z USA: w Polsce rejestrowane są jedynie rodowody AKC.

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Kamica moczowa u psa

Pies siusia na spacerze często, ale w niewielkich ilościach? Obserwuj go dokładnie, czy ta czynność nie sprawia mu bólu

Babeszjoza i boreljoza u psów
Polecane

Babeszjoza i borelioza u psów

Wiosną wygłodzone kleszcze ruszają do zmasowanego ataku na nasze psy. Nawet w lutym gdy nie ma mrozu mogą już atakować.

RASY PSÓW

Chart arabski – sloughi
Beagle
Bracco italiano
Chart perski Saluki
Broholmer
Karelski pies na niedźwiedzie
Whippet
Curly coated retriever
Nagi pies peruwiański
Norfolk terrier

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres