Dogo canario

Dogo canario

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy górskie), sekcja 2.1. (molosy)
Wzrost: 60 do 65 cm (psy), 56 do 61 (suki)
Wrażenie ogólne: dogo canario to pies w typie molosa, średniej wielkości, o prostokątnej sylwetce. Zawsze z czarną maską
Głowa: masywna, z luźną skórą, kufa krótsza od mózgoczaszki, bardzo mocna, stop zaznaczony, wyraźne łuki jarzmowe, wargi ciemne i trochę obwisłe
Oczy: średniej wielkości lub duże, raczej owalne, barwy dostosowanej do umaszczenia, od orzechowej do ciemnokasztanowej. Wyraz pewny siebie, trochę nieobecny, przy pobudzeniu zmienia się na śmiały i ostry
Tułów: szeroki i głęboki, klatka piersiowa pojemna, żebra mocno wysklepione. Grzbiet szeroki, mocny, lekko wznosi się w kierunku zadu. Zad szeroki i niezbyt długi. ogon gruby u nasady, zwęża się ku końcowi, sięgając aż do śródstopia. W ruchu szablasto uniesiony
Kończyny: mocny kościec i umięśnienie. Kątowanie tyłu niezbyt glębokie, ale nie strome
Sierść: krótka, przylegająca, w dotyku twarda
Umaszczenie: płowe i piaskowe w różnych odcieniach, pręgowane od bardzo ciemnego do jasnego. Dopuszczalne niewielkie białe znaczenia. Konieczna czarna maska, która nie powinna zachodzić powyżej oczu.

Dogo canario – szczypta historii

Historia dogo canario, do niedawna znanego jako presa canario, budzi wiele wątpliwości, ale można przyjąć, że pochodzi od antycznego doga hiszpańskiego, który pojawił się na wyspie Teneryfie wraz z Rzymianami. Skrzyżowany z miejscowymi psami, nazywanymi majorero, dał początek perro de presa canario. Ten okazały pies posłużył jako stróż farm. Ale nie tylko. Nierzadko kończył swój  żywot podany na półmisku. Molos ten był także używany przez mieszkańców wyspy do obrony przed dzikimi psami, które dziesiątkowały stada bydła. Niektórzy historycy dowodzą nawet, że nazwa Wysp Kanaryjskich wywodzi się od słowa “cane” (pies), a zatem ma związek z obecnością dużej ilości dzikich psów zamieszkujących wówczas tę część świata. Pierwotny pies z Teneryfy i innych wysp archipelagu zmieniał się wraz z upływem lat. W XVI i XVII wieku, w okresie gdy rozkwitał handel winem, na wyspy przybyli Brytyjczycy i ich znane z bojowości molosy. Był to początek nowej kariery presa canario, którego krzyżowano z tymi psami i wystawiano do walk. Zawody odbywały się między psami różnych wysp archipelagu i weszły tam do tradycji, stając się ulubioną rozrywką ich mieszkańców. Dopiero na początku lat 40. XX wieku zakazano organizowania tych barbarzyńskich widowisk, co spowodowało natychmiastowy spadek zainteresowania rasą i niemal przyczyniło się do jej wyginięcia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami presa canario musiały być trzymane na uwięzi, a w wypadku nierespektowania nakazu były zabijane. Przetrwały one jedynie w odległych gospodarstwacg w głębi wysp.

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Pies na plaży
Zdrowie

Pies na wakacjach – choroba lokomocyjna

Wakacje to czas błogiego odpoczynku i letnich wyjazdów. Coraz więcej opiekunów zabiera na urlop również swojego pupila. Niestety, dla części czworonogów podróż samochodem nie należy

Szkolenie

Oswajanie lękliwego psa z ludźmi

Gdy spotykamy znajomego z psem, zwykle podchodzimy energicznie i witając się, nachylamy się nad psiakiem, aby go pogłaskać. Lękliwy pies takie zachowanie potraktuje jak atak.

RASY PSÓW

Karelski pies na niedźwiedzie
Chart afrykański – azawakh
Hovawart
Owczarek pirenejski
Australian cattle dog
Pointer
Gryfoniki
Irish glen of Imaal terrier
Kromfohrlander
Cane corso

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres