Beagle

Beagle

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 6 FCI (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne); sekcja 1.3 (małe psy gończe)
Wzrost: 33-40 cm
Waga: 10-18 kg
Głowa: średniej długości, mocna, dobrze wysklepiona, stop wyraźnie zaznaczony. Kufa mocna, nie może być klinowata. Niepożądane są zmarszczki i luźne fałdy skóry
Oczy: ciemnobrązowe lub orzechowe, o łagodnym wyrazie
Uszy: Długie, opadające, o zaokrąglonych końcach, nisko osadzone
Sylwetka: silna i krępa, wpisana w poziomy prostokąt. Grzbiet prosty, lędźwie mocne i dobrze związane. Brzuch niezbyt podciągnięty
Ogon: mocny, średniej długości, wysoko osadzony, noszony wesoło, ale nie zakręcony nad grzbietem. Koniec ogona zawsze biały
Szata: krótka i gęsta, dobrze chroni psa przed niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi
Umaszczenie: każde znane wśród psów gończych, z wyjątkiem wątrobianego; trójkolorowe (białe z czarnym i rudym w różnych odcieniach), dwukolorowe (biało-rude, biało-złote, biało cytrynowe lub, zdecydowanie rzadsze, biało-czarne). Występują także beagle białe nakrapiane, z cętkami cytrynowymi, brązowymi, szarymi, czarnymi itp.

SZCZYPTA HISTORII:
Przodkowie dzisiejszych beagli byli już znani wśród normandzkiej szlachty ok. 1000 r. Żyjący w latach 1055-1100 Wilhelm II miał psy, których opis przypomina beagle. Duży wpływ na późniejszy rozwój nie tylko rasy beagle, ale również innych psów myśliwskich miały sprowadzone do Anglii przez Wilhelma Zdobywcę duże białe psy gończe zwane talbotami. Nazwa “beagle” pojawiła się po raz pierwszy w 1475 r., a utrwaliła się na dobre pod koniec XVI w. Niektórzy uważają, że wywodzi się ona od celtyckiego “beag” lub staroangielskiego “begle”. Oba słowa znaczą “mały”. Istnieje też opinia, że nazwa pochodzi od starofrancuskiego “beguele”, oznaczającego “skowyczenie, wycie”. Miłośnikami beagli byli angielscy królowie: Edward II i Henryk VIII. Zminiaturyzowaną odmianę tych psów hodowała też Elżbieta II. Jej podopieczni osiągali co najwyżej 22 cm w kłębie. Na polowanie wożone były w sakwach przytroczonych do końskich siodeł. W XVII i XVIII wieku beagle stały się bardzo popularne wśród szlachty i ziemiaństwa. Polowano z nimi głównie na króliki i zające. Zaczęto jest wówczas krzyżować z wysokonożnymi harrierami, żeby łatwiej im było podążać za końmi. Do tej pory we Francji hoduje się rasę powstałą z tych krzyżówek o nazwie beagle-harrier. Wystawowa kariera beagle rozpoczęła się po londyńskim pokazie w Alexandra-Palace w 1877 r. W 1890 r. powstał w Anglii Beagle Club, a rok później Asociacion of Masters od Harriers and Beagle.

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Ciekawostki

Czas po rozstaniu. Granice smutku

Jak poradzić sobie z pustką, żalem i tęsknotą po śmierci pupila, by odzyskać równowagę, która pozwoli nam wrócić do normalnego życia?

RASY PSÓW

Grand basset griffon vendeen
Owczarek podhalański
Cane corso
Sznaucer olbrzym
Airedale terrier
Pomeranian
Cao Fila de Sao Miguel
Grupa 9 FCI: Psy ozdobne i do towarzystwa
Chart angielski greyhound
Grupa 8 FCI: Aportery, płochacze i psy wodne

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres