Dog argentyński

Dog argentyński

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa)
Wrażenie ogólne: dog argentyński to rosły, silnie umięśniony pies, proporcjonalny, nie olbrzymi; z natury łagodny i uczuciowy
Wzrost: 62–68 cm (psy), 60–65 cm (suki)
Głowa: duża i silna, ani mocno wyrzeźbiona, ani kanciasta, stop mało wyraźny, kufa mocna, tej samej długości co mózgoczaszka; zgryz cęgowy, dopuszczalny nożycowy; nos duży, czarny
Oczy: ciemne, w czarnych obwódkach, braki pigmentacji powiek nie są uważane za dużą wadę
Uszy: osadzone wysoko i szeroko, niegdyś tradycyjnie cięte
Ogon: szablasty, gruby i długi, sięga stawu skokowego, ale nie niżej
Tułów: grzbiet prosty, szeroki i mocny, silnie umięśniony, kłąb wyraźnie zaznaczony, klatka piersiowa szeroka i głęboka, brzuch lekko podciągnięty
Szata: krótka (1,5–2 cm), jednakowej długości na całym ciele, przylegająca i gładka w dotyku, w zależności od klimatu z podszerstkiem lub bez
Umaszczenie: jednolicie białe, dopuszczalne jedynie jedno czarne lub ciemne znaczenie wokół oka, ale nie może zajmować więcej niż 10% powierzchni głow

Dog argentyński – szczypta historii

Dog argentyński zawdzięcza swoje powstanie dwóm pochodzącym z bardzo znanej argentyńskiej rodziny braciom Nores Martinez. Na początku XX wieku Antoni i Agustin postanowili stworzyć nową, rodzimą rasę, wykorzystując do tego celu psy bojowe z Kordoby. Były one mało wyrównaną fizycznie i psychicznie mieszanką mastifów, buldogów i bulterierów, za to świetnie sprawdzały się w popularnych wówczas walkach. Temu samemu celowi miały służyć psy Martinezów, ale starszy z braci, Antoni, zapalony myśliwy, wypróbował dogi argentyńskie także na polowaniach i odkrył u nich nadzwyczajne talenty w tej dziedzinie. W efekcie poprowadził rasę tak, że powstały doskonałe psy do polowania na grubą zwierzynę, jak dziki, pekari, pumy i inne drapieżniki. Dogi te okazały się też doskonałymi psami do towarzystwa i obrony. Bracia Martinez wykorzystywali do swoich działań hodowlanych pointery, należącego do ich ojca doga niemieckiego, krzyżówki doga i wilczarza irlandzkiego oraz mastifa pirenejskiego. Wcześniej do utworzenia bojowych psów z Kordoby użyto buldoga angielskiego i bulteriera, a także boksera. Rasa została uznana przez FCA, argentyńską organizację kynologiczną, w 1964 roku, a przez FCI w 1973. Od tej pory zyskuje coraz większą popularność na całym świecie. Do Europy pierwsze dogi argentyńskie przywiózł na początku lat 60. z hodowli Martinezów Erich Schneider-Leyer, znany niemiecki kynolog. Wkrótce po nim Otto Schimpf sprowadził, także z Argentyny, pierwsze dogi do Wiednia, dając początek hodowli austriackiej. Kolejnym krajem, w którym wkrótce potem pojawiła się ta rasa, były Włochy. W Polsce argentyńczyki wciąż są niezbyt popularne, znane głównie z obecności na liście ras niebezpiecznych.

O AUTORZE

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Pies biegający po łące
Zdrowie

Kleszcz u psa! Co robić?

Kleszcz u psa to koszmar każdego opiekuna. Boimy się ich, gdyż przenoszą wiele różnych chorób.

RASY PSÓW

Foxhound angielski
Saarlooswolfhond
Wetterhoun
Field spaniel
Elkhund szary
Lakeland terrier
Grand basset griffon vendeen
Łajka jakucka

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres