Ja bym była oczywiście zmartwiona tym że pies mi zginął. Oczywiście nie wszyscy myśla - o jak spokuj tutaj nie ma psa jestem wolny!Nie wiem jak można takie rzeczy traktowac. Oczywiście jak mi pies zginoł pytałam by po schhroniskach , Zapytaj.onet, NK ,Facebook e- mail(strzelałam bym e-maile) rozdawała ulotki po szkołach, pracach galeriach i ludzi pytała pokoleji.Jeszcze bym zoorganizowała grupe ludzi których mi pomogą np. najlepszych przyjaciół , wrogów , krewnych itp. Także szukając innych ulotek czy ktoś mógł znależ psa. Bo jest to możliwe żę ktoś obcy odbierze szyciej niż ja!Chyba że pies może będzie miał troche rozmumu ucieknie z domu jak w filmu ,,LESSI'.(Moja koleżanka się na tym rozpłakała i całe kino też ). Tęskniłam bym za moim psiakiem i zrobiła co się da w mojej mocy!

Niestety na własnej skórze przeżyłam utratę 9 miesięcznej suni. Mieszkamy w, wydawałoby się, spokojnej, bezpiecznej dzielnicy. Któregoś dnia, latem, wypuściliśmy, jak co dzień, naszą małą bullterrierkę do ogrodu. Mama odeszła od okna - dzwonił telefon. Gdy po kilku chwilach wróciła, psa nie było już o ogrodzie. Jak ustaliliśmy, została nam wykradziona z ogrodu! Sąsiedzi nawet widzieli, jaki to byłsamochód. Niestety... mimo plakatów i rozesłanych informacjach po weterynarzach nie udało się nam jej odnaleźć :( Pies był rodowodowy, miał tatuaż. Nic nie pomogło. Rozpacz była ogromna...

Takie historie uczą nas, jak postępować w przypadku zaginięcia czworonoga. Oczywiście, wszyscy wiemy: rozwiesić ogłoszenia, powiadomić znajomych i weterynarzy... Ale bohaterowie tych opowieści poszli dużo dalej, rozszerzając akcje poszukiwawcze na wiele kilometrów i wkładając mnóstwo wysiłku w odnalezienie swoich psów. Z sukcesem. Mam nadzieję, że więcej osób zainteresuje się także problemem znakowania pupili, gdyż ta kwestia wciąż traktowana jest trochę po macoszemu. Oby takich historii z happy endem było więcej!

Takie historie uczą nas, jak postępować w przypadku zaginięcia czworonoga. Oczywiście, wszyscy wiemy: rozwiesić ogłoszenia, powiadomić znajomych i weterynarzy... Ale bohaterowie tych opowieści poszli dużo dalej, rozszerzając akcje poszukiwawcze na wiele kilometrów i wkładając mnóstwo wysiłku w odnalezienie swoich psów. Z sukcesem. Mam nadzieję, że więcej osób zainteresuje się także problemem znakowania pupili, gdyż ta kwestia wciąż traktowana jest trochę po macoszemu. Oby takich historii z happy endem było więcej!

Bardzo spodobał mi się ten artykuł. Daje nadzieję ludziom, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji i utracili swojego pupila oraz uświadamia, że nie należy się poddawać i do końca wierzyć, że ukochany zwierzak się odnajdzie.

Droga Redakcjo, bardzo podobał mi się artykuł. Jest bardzo przydatny i wzruszający. Najpierw kilka słów na temat przedstawionych historii. Dwa z nich, śledziłam na bieżąco. O jednym zdarzeniu, wiedziałam z portalu, a druga historia, działa się blisko mojej miejscowości. Bardzo im kibicowałam, i na szczęście nie doszło, do żadnej tragedii, bo strata przyjaciela, to właśnie tragedia. Sama jej doświadczyłam. Także wiem, że po części to była moja wina. Mój poprzedni pies, wybrał się na spacer, niestety sam i nie wrócił. Pamiętam, swoją rozpacz i rodziny. Pies miał obrożę, ale bez adresówki. Zawiadomiliśmy wszystkich sąsiadów o zaginięciu psa, oczywiście rozwiesiłam plakaty. Najgorsze było czekanie, na jakiekolwiek wiadomości. Nie spałam całą noc. Martwiałam się, czy coś mu jest, czy jest mu zimno, czy żyje. Nerwowo patrzyłam się w telefon, ale długo nie dzwonił. Po tygodniu rodzina straciła wiarę, że psiak wróci, a ja wierzyłam, że jeszcze psa zobaczę, przytulę, nawet na krzyczę, ale na pewno któraś z tych czynności zrobię. Byłam zła na siebie, na rodzinę, że pies mógł wychodzić kiedy chciał za bramę podwórka, za to, że nie był wykastrowany i pewnie uciekł do jakiejś panny. Nie chciałam, by psu stała się krzywda, a sama na to pozwoliłam. Nasłuchałam się wielu ludzi, że to tylko pies. Byłam zła, że tak myślą, bo dla mnie pies to przyjaciel! Lepszy od człowieka. Gdy już traciłam wiarę w otaczający mnie świat i w ludzi, zadzwonił telefon! Mój mały przyjaciel był u jakiejś Dobrej Kobiety, która przygarnęła go. Do końca życia, nie odwdzięczę się tej osobie. Dostałam bardzo dobrą nauczkę i choć Lukiego, już od dawna ,nie ma już ze mną, to obecne psy zabezpieczyłam przed takimi tragediami. Posiadają adresówki, w nieznanych terenach są na smyczy, i staram się by mi na tyle ufały, żeby nie chciały uciec, czy po prostu pozwiedzać. W dobie obecnych czasów, internet bardzo pomaga, przy takich sytuacjach. Coraz więcej osób, chce pomóc i wysyła wiadomość o zaginionych psach, swoim znajomym. A im więcej ludzi wie o zaginięciu, tym pies ma większe szanse na przeżycie i znalezieniu się. Nie ma co się oszukiwać, pies może bardzo cierpieć nie tylko psychicznie, ale także fizycznie, po takim włóczęgostwu. Nie można tracić wiary, ani poddawać się. Trzeba wierzyć w dobro i rozsądek ludzi, a nasza determinacja zostanie nagrodzona powrotem pupila.

Artykuł był bardzo wzruszający oraz ciekawy bardzo dobrze mi się go czytało. Zgadzam się z ludźmi którzy nie tracą nadziei i potrafią wytrwale walczyć do końca . W zeszłym roku dnia 09 grudnia 2010 r. zgubił się ukochany piesek Rambo , Rambo to pies mojej babci a moja siostra jest jego opiekunką była bardzo smutna gdy się o tym dowiedziała . Do zgubienia doszło podczas spacerku z przyjaciółką Ramba -Amra .Amra wróciła do domu lecz Rambo przepadł. Gdy babcia zadzwoniła i powiedziała tą smutną wieść poszłam na komputerze ponieważ chodziłam na kółko informatyczne i umiałam robić ulotki napisałam o zaginięciu Ramba.Następnego dnia rano poszłam z mamą i siostrą rozwiesić ulotki , wieczorem mój wujek poszukiwał pieska okazało się ze odnalazł go. Rambo dotąd nie ucieka i ma już prawie dwa latka .

Artykuł bardzo mnie wzruszył. Dobrze wiem co to znaczy silną więź z pieskiem. Traktują go jak bliskiego przyjaciela, który zawsze jest przy mnie, pocieszy swoją śliczną minką i poprawi humor. Rozłąka z nim jest zawsze trudna. Nawet gry zostawiam pupilka u fryzjera, martwię się czy nie stanie mu się krzywda, w domu jest po prostu pusto, cisza, nawet cichego mruczenia nie słychać pod oknem. Pies wprowadza życie, radość. Stracić tak wielkiego przyjaciela to na prawdę trudna sprawa. Jak zaginie, wyleci z podwórka, to jednak istnieje jakaś szansa i nadzieja na powrót. Wieszamy ogłoszenia z dużym wynagrodzeniem dla osoby, która odnajdzie. Ale przecież on, nie kosztuje dla nas sto złotych, a może i tysiąc, jest po prostu bezcenny. Najgorsze jest jednak, że pies kiedyś odejdzie od nas, bez nadziei na powrót. Taka chwila jest najgorsza, wszystkie nadzieje utracone. Ja również miałam w dzieciństwie pieska, bardzo miłego i puszystego. Wiele razy uciekał z domu, lecz zawsze powracał, z jednym wyjątkiem - ostatnim. Sądzę, że właściciele powinni często spacerować ze swoimi pupilkami po ulicy. Pies zapozna się z okolicą i w razie ucieczki będzie znał powrotną drogę. W końcu, dla każdego człowieka - ,,Pies jest przyjacielem i kumplem w jednej osobie " - Frances Wickhan. Nie kłóci się, nie ma swojego zdania, lecz zawsze jest nam bliski. A nadzieję zawsze trzeba mieć i nigdy nie tracić. Wtedy czworonożny przyjaciel zawsze będzie z nami, jak nie koło nogi to w sercu.

Artykuł bardzo mnie wzruszył. Dobrze wiem co to znaczy silną więź z pieskiem. Traktują go jak bliskiego przyjaciela, który zawsze jest przy mnie, pocieszy swoją śliczną minką i poprawi humor. Rozłąka z nim jest zawsze trudna. Nawet gry zostawiam pupilka u fryzjera, martwię się czy nie stanie mu się krzywda, w domu jest po prostu pusto, cisza, nawet cichego mruczenia nie słychać pod oknem. Pies wprowadza życie, radość. Stracić tak wielkiego przyjaciela to na prawdę trudna sprawa. Jak zaginie, wyleci z podwórka, to jednak istnieje jakaś szansa i nadzieja na powrót. Wieszamy ogłoszenia z dużym wynagrodzeniem dla osoby, która odnajdzie. Ale przecież on, nie kosztuje dla nas sto złotych, a może i tysiąc, jest po prostu bezcenny. Najgorsze jest jednak, że pies kiedyś odejdzie od nas, bez nadziei na powrót. Taka chwila jest najgorsza, wszystkie nadzieje utracone. Ja również miałam w dzieciństwie pieska, bardzo miłego i puszystego. Wiele razy uciekał z domu, lecz zawsze powracał, z jednym wyjątkiem - ostatnim. Sądzę, że właściciele powinni często spacerować ze swoimi pupilkami po ulicy. Pies zapozna się z okolicą i w razie ucieczki będzie znał powrotną drogę. W końcu, dla każdego człowieka - ,,Pies jest przyjacielem i kumplem w jednej osobie " - Frances Wickhan. Nie kłóci się, nie ma swojego zdania, lecz zawsze jest nam bliski. A nadzieję zawsze trzeba mieć i nigdy nie tracić. Wtedy czworonożny przyjaciel zawsze będzie z nami, jak nie koło nogi to w sercu.

Poprzez pisanie takich tematów ludzie mogą sobie uświadomić jak ważne są dla nich ich czworonogi. Dla kochającego właściciela nie jest ważne , czy jest on rasowcem z krwi i kości , czy też zwykłym szarym kundelkiem - kocha go miłością nieograniczoną , wieczną . Pies będzie mu wierny aż do ostatniego tchnienia . Niektórzy ludzie nie mogą sobie wyobrazić życia bez psa - ja również należę do tych osób . Gdy ukochany przyjaciel się zgubi , tracimy nadzieję , że go jeszcze kiedykolwiek zobaczymy. Przecież tyle złego mogło się wydarzyć w tych czasach . Mógł zostać ukradziony , potrącony przez samochód . Mamy świadomość , że to nasza wina , nie dopilnowaliśmy go . Kiedy patrzymy na puste legowisko , łzy napływają nam do oczu .. Gdyby tu był, podszedłby , polizał , spojrzał głęboko w oczy, ale go nie ma i nie mamy pewności , że go jeszcze kiedykolwiek zobaczymy. Tak samo jest z psami w schroniskach na całym świecie . Mają domy i w ciągu jednej sekundy je tracą .. Rozumiesz ? Człowiek tarci w jednym momencie swojego ulubieńca , pies identycznie w jednym momencie może stracić swojego "pana", przewodnika stada. Oby dwie te rzeczy dzieją się przez ludzką głupotę . Jeśli człowiek byłby normalny nie byłoby krzywdy , która nie tyczy się tylko psów , ale wszystkich zwierząt. Mogę więc z czystym sumieniem powiedzieć : Człowiek mimo ,że najmądrzejszy na kuli ziemskiej jest najgłupszy , bo przez jego czyny inne życie cierpi. Wracając do psów w schroniskach na całym świecie , jedne psiaki szybko znajdują domy i ani się obejrzą mają kochającego właściciela . Są jednak psy stare , chore których nikt nie chce . Siedzą w koncie , nie zwracają uwagi już na nic . Nie dobiegają do ludzi , gdy podchodzą do zniszczonych krat schroniska . Iskierka w ich oczach i sercach dawno wygasła i nie mają już nadziei . Tak więc podsumowując człowiek może stracić swojego ulubieńca i pies może stracić swojego pana i obie te rzeczy są winą głupoty ludzkiej .

Po przeczytaniu tego artykułu uważam, że owszem historia jest smutna ale jakże prawdziwa. Historii o tego typu zdarzeniach jest mnóstwo, różnie się one kończą ale zamiast opowiadać o szczęśliwych zakończeniach, niezwykłych przypadkach powinniśmy zdać sobie sprawę na jak wielkie niebezpieczeństwo naraziliśmy i wciąż narażamy nasze czworonogi. Każdy z nas powinien zdać sobie sprawę, że pies pomimo, że traktowany jak człowiek zawsze pozostanie psem. Ma on swoje instynkty, temperament oraz skrywa tajemnicę jakiej nie zna nikt z nas. Od wieków dziedziczy tą tajemną moc przetrwania w genach i niestety coraz częściej przez traktowanie swoich pupili jak ludzi zupełnie o tym zapominamy narażając czworonogi na niebezpieczeństwo. Powinniśmy wszyscy zdać sobie sprawę, że pies jest członkiem naszej rodziny ale także zwierzęciem z własnym instynktem, którego nigdy go nie pozbawimy. Psu nauczonemu życia w rodzinie ciężko jest przetrwać samodzielnie. "Trzeba być odpowiedzialnym za to co oswoiłeś" pamiętajmy o tym, bo zwierzaki w obliczu dużego zagrożenia będąc skazane wyłącznie na siebie są całkowicie bezbronne. Bądźmy tego świadomi i zamiast opowiadać niesamowite historie ze swojego życia starajmy się im zapobiegać.

Każdy właściciel psa na pewno zastanawiał się kiedyś co by było gdyby jego pies uciekł. Dlatego dokłada wszelkich starań aby zawsze mieć go "na oku". Jednak i tak wiele psów ucieka nie zawsze z winy właściciela często prowadzone po prostu swoim instynktem. Jeśli jednak pies nas kochał, żyło mu się z nami dobrze to może również wróci prowadzony instynktem do miejsca gdzie miał zawsze jedzenie, ciepło i był kochany. Nie traćmy więc nadziei jeśli nasz pupil zniknie. Wywieśmy ogłoszenia wszędzie gdzie to możliwe! A najlepiej w miejscach często uczęszczanych przez ludzi; sklepy,parki,szkoły. A jeśli nasz pupil nie znajdzie się przez tydzień, twa... To powinniśmy zmobilizować się jeszcze bardziej i doklejać ulotki coraz dalej, dodajmy ogłoszenia w internecie, poinformujmy pobliskie schroniska i fundacje. A może nasz pies już się znalazł? Może jest u kogoś kto otoczył go opieką, jednak informacja o zaginięciu psa nie dotarła do tej osoby? Jeśli pies zaginie, zawsze musimy pozostawić dla niego miejsce w domu, aby w jakimś podświadomym impulsie wiedział, że gdzieś jest jego dom i jego miejsce.

Naprawdę ta historia potrafi doprowadzić człowieka do łez. Często właściciele czworonogów nie zwracają uwagi na to gdzie pies idzie, albo co najgorsze w ogóle zapominają o psie.Często też właściciele czworonogów zapominają o tym, że są rasy które nie mogą chodzić bez smyczy bo od razu uciekają. Więc nie warto kupować psów rasowych, po prostu trzeba wziąźć psa ze schroniska? Trudno jest odpowiedzieć na te pytanie, ponieważ psy ze schroniska mogą być po przejściach i po prostu ze strachu przed ludźmi. Ważne jest też, aby pies był zaczipowany lub miał tatuaż. Chociaż w tych czasach nie zawsze to pomaga. Niektórzy ludzie, którzy znajdą pieska po prostu sobie go biorą licząc na to, że pies zapomni o tamtym właścicielu, a upodoba sobie innego. Wcale nie! Pies do końca życia będzie pamiętał co go spotkało, oraz o tym, że już nigdy nie spotka właściciela, który go wychował. A jeśli tak by ktoś nas porwał i próbował nas od początku wychować czy było by nam dobrze? Na pewno nie! Więc podsumowując dbajmy o nasze czworonogi jak najlepiej i nie patrzmy na to, że sam wróci i trafi do domu bo są ludzie, którzy zobaczą małego psa wezmą go pod rękę i uciekną! Kochajmy naszych czworonogów jak najmocniej, i pilnujmy ich, a nie zaczynajmy się o nich ,martwić dopiero wtedy gdy ich już nie ma.

Przeczytałam ten artykuł i nic w nim nie brakuje:adresówki , uczenie psa by podbiegł na zawołanie, chipy... Cieszę się ,że jeśli zdarzyło by się mojemu piesku wiedziałabym co robic.Chcę jeszcze tylko dodac ,że psy zawsze pocieszą nas w smutne dni, poliżą po buzi:)To PRAWDZIWI przyjaciele i po zaginięciu naszych piesków jesteśmy im to po prostu winni nie zależnie od przeszkód.

Pies... Pies to zaiste niezwykłe stworzenie. Tyle wieków spędził z człowiekiem, zmieniając zarówno siebie jak i jego. Niemal doskonale opanował mowę ludzkiego ciała, wystarczy mu sam ludzki zapach, by stwierdzić w jakim nastroju jest dana osoba. Wydawać by się mogło, że i człowiek powinien poznać na wylot swego czworonożnego przyjaciela... Ale nie, niestety (a może na szczęście?) tak nie jest. Niektóre psie zachowania nadal pozostają dla przeciętnej osoby zagadką. Na przykład ucieczki. Czyżby to zew krwi, mający nam przypomnieć, że Pies jest potomkiem wilka? Chyba każdy zna odpowiedź na to pytanie - nie. Psi węch, tak niezwykle wyczulony, jest zarazem Jego błogosławieństwem jak i przekleństwem. Jest Jego głównym środkiem poznawania świata, ale jednocześnie często doprowadza Go do zguby. Spójrzmy na sytuację tej charcicy oczami psa. "Nagle samica przede mną zatrzymała się, z nosem przy zwilgotniałej, wonnej ziemi. Jej nozdrza zaciągały się powietrzem, bogatym w cząsteczki woni, poruszając się gwałtownie. Co poczuła? Z tej odległości nie mogłam tego stwierdzić, więc potruchtałam w jej kierunku, tymczasem ona oddalała się coraz bardziej, wędrując znalezionym śladem. Zapach był istotnie nadzwyczajny, nigdy wcześniej czegoś takiego nie czułam. Aż zapiekł mnie nos. Rzuciłam się za tropem, biegłam jak szalona, musiałam odnaleźć stworzenie, do którego należał. Suczka przede mną po jakimś czasie zrezygnowała z pościgu, ja nie... Wtem zrozumiałam, że żaden dwunożny mi nie towarzyszy. Ta myśl mną wstrząsnęła. Rozejrzałam się wokół, ale nigdzie nie było tych wspaniałych jednostek, które obdarzyłam sympatią. Zgubili się. Zgubili się i beze mnie może im się coś stać. Muszę ich znaleźć." Dla Psa to nie On się zgubił, tylko Człowiek. Osobiście nie przeżyłam takiej psiej ucieczki, ale wiem jedno - nikt nie szuka wierniej niż Pies. Naśladujmy więc Psy - szukajmy z całych sil, co tchu. Zróbmy wszystko, by odnaleźć zaginionego przyjaciela, tak samo jak robi to On. Nie rezygnujmy i wierzmy, bo wiara dodaje skrzydeł. Nie każda taka historia skończy się szczęśliwie, ale czy to powód, by zwieszać ramiona? By z góry zakładać, że "on się nie znajdzie, nie ma szans"? Wydaje mi się, że powinno się szukać, szukać jak najdłużej, by choć w ten sposób oddać hołd zaginionemu Przyjacielowi...

Nie doświadczyłam jeszcze takiej utraty czworonożnego przyjaciela (zapewne mam niemałe szczęście), jednak niektórych los okropnie wystawił na próbę, i pozbawił zimnego nosa, puchatego, merdającego ogona, przepełnionych szczęściem szczeknięć. Wtedy najważniejsze to nie poddawać się, wykazać się wytrwałością i uparciem w poszukiwaniach psiaka. Bo przecież nikt, nie chciałby stracić najlepszego kompana, który strzeże go i daje ciepło serca w mroźne, zimowe wieczory? Prawda? Chcemy za wszelką cenę odzyskać utracone dobro. A dzięki nadziei, możemy je odzyskać. Gdyż trzeba wierzyć, że wszystko skończy się dobrze.

strasznie smutny ten koniec. ja miałam podobnie. 2 psy mi zginely wrocil tylko jeden ale bez rezultatu... Czasami tak jest

ta historia na początku jest wesoła ale koniec smutny. podobna historia przytrafiła sie mojemu znajomemu na wsi zaginely mu dwa psy od razu zaczelismy ich szukac jeden wrócił po dwóch dniach a drugiego znalezlismy po tygodniu ale...zagryzionego.było nam przykro. albo na przyklad kiedys w parku było ogłoszenie ze ktoś zgubił psa i okazało się ze moja sąsiadka znalazła go, miły przypadek .wracajac do tekstu ludzie sa zawiedzieni ze straty psa najlepszego przyjaciela. zawsze jesli znajdziemy lub zgubimy psa musimy miec nadzieje że sie znajdzie albo ze znajdzie sie jego wlasciciel.

Mimo tak smutnego zakończenia charcica była jednym z tych bardzo niewielu psów, które chociaż stare, schorowane trafiły do ciepłego i kochającego domu. Co miłość potrafi zdziałać! Zaczęła być ufna i mogła cieszyć się beztroskimi chwilami. Najbardziej co poruszyło mnie w artykule to zdanie: "Psów szukano konno, rowerami, pieszo i samochodem." To jest prawdziwy strach o czworonogów. Właścicielki zrobiły co tylko można aby odnaleźć swoich towarzyszy. Jestem pełna podziwu. Tak powinniśmy się zachowywać, bez względu na wszystko... na ograniczenia i przeszkody, które przed nami stoją. Musimy być zawzięci i się nie poddawać. Jesteśmy za nasze czworonogi (jak i każde inne zwierze) ODPOWIEDZIALNI! I nigdy o tym nie możemy zapomnieć!

Każdy z nas kocha swojego pieska ,dba o niego i nie chce by cokolwiek złego mu się stało.Mi samej zaginął raz pies.W pierwszym momencie panikujemy : bo psa nie ma ,bo pewnie gdzieś marznie,a może ktoś robi mu krzywdę.Te obawy nie są jednak bezpodstawne i osobiście uważam ,że właściciel ma prawo do obaw.Kiedy pies zaginie zachowanie ,,zimnej krwi' nie jest łatwe.Sama rozpaczałam całymi dniami.Najważniejsze jest ,żeby szukac pieska,wywieszac ogłoszenia,prosic znajomych o pomoc.Tak jak pisało w artykule ,,czasami trzeba wiele determinacji psy psiaki znaleśc' choc ja uważam ,że jeśli właściciel kocha swojego pupila to napewno dołoży wszelkich starań aby go odnaleśc.Ja gdy mój pupilek zniknął zastanawiałam sie dlaczego to zrobił.Teraz wiem ,że powodów mogło byc wiele.Jedne psiaki takie jak np.myśliwski beagle poszły za tropem, inne jak te zabrane ze schroniska mogą nawet tęsknic za tamtym miejscem! Są też takie sytuacje jak u moich przyjaciół gdzie piesek zaginął,szukano go 2 dni,a on smacznie sobie spał pod łóżkiem.Myślę ,że takie artykuły jak ten są bardzo ważne ponieważ mogą pomóc właścicielom w przyszłości gdyby doświadczył ich taki smutny wypadek.Sama kupiłam gazetę ,znajomi też i dużo to dało, bo dzisiaj gdy na spacerze z koleżanką jej sunia znikła ni panikowałyśmy.Jak się okazało mała uciekinierka obgryzała smaczną gałazkę w ... krzakach ;)

Dobrze znam uczucie ludzi, których pieski uciekły z domu. Bardzo często się tak zdarza. Ludzie wtedy rozpaczają, użalają się nad sobą i mówiąc, że psiak wpadł pod samochód. Jak można tak myśleć? Moim zdaniem od razu powinniśmy drukować ogłoszenia, pytać ludzi czy nie widzieli naszego psa, wołać do skutku, a przede wszystkim czekać na cud, że pies wróci do domu. Wiele psów wraca do domu, bo uciekają za jakimś zapachem, a tak naprawdę bardzo kochają swoich właścicieli i do nich wracają. Psy mieszkające w domu nie mają pojęcia jak żyje się na ulicy. Pełna miska, zabawki, głaskanie i tak dalej. Pomyślmy, gdy nasz psiak ucieknie. Czy zamartwiać się, czy dać ulotki.

Ten artykuł jest mi wyjątkowo bliski, ponieważ sama przeżyłam podobną historię. Straciłam mojego Toffika. Był to mieszaniec yorkshire terriera ze sznaucerem miniaturowym. Do tej pory nie mam pojęcia dlaczego to się stało. Pewnego dnia po prostu obudziłam się rano a jego nie było. Nie wiem do tej pory co się stało. Możliwe, że mój tata wypuścił go na podwórko, a on pobiegł za jakimś zającem, jak to często robił, i potem nie mógł znaleźć drogi powrotnej do domu. Przez pierwszy tydzień byłam zrozpaczona. Objeździłam z rodzicami samochodem całą okolicę, dzwoniłam do przyjaciół z pytaniem czy go nie widzieli. Ale psiaka ani śladu. Mimo to, że miałam go jedynie przez rok zdążyłam się do niego bardzo przywiązać. Żałuję, że tak szybko straciłam nadzieję i porzuciłam poszukiwania po tygodniu. Wtedy w moim żuciu pojawiła się kolejna psia duszyczka. Przygarnęłam ze schroniska najcichszego szczeniaczka jaki tylko tam był - czarną suczkę Sonię (ale to już jest inna historia). Po dwóch latach od stracenia Toffika dowiedziałam się od koleżanki mieszkającej w sąsiedniej wsi czegoś wstrząsającego. Podobno dwa lata temu jej tata znalazł w lesie małego, kudłatego pieska z czarną obrożą na której widniał napis: "Toffik". Psiak podobno od tego czasu przebywa u jej sąsiadów i ma się całkiem dobrze. Wiedziałam, że nie mogę teraz odebrać im psa, tym bardziej że przywiązał się do niego bardzo pewien siedmioletni chłopczyk. Po za tym to już bardziej był ich pies niż mój, bo u mnie mieszkał tylko rok, a u nich dwa lata. Mimo to bardzo się ucieszyłam z tego że jeszcze żyje i trafił do dobrych ludzi. Pomimo tego, że psiak do mnie nie wrócił ta historia miała szczęśliwe zakończenie.

Bardzo kochamy nasze psiaki i chcemy,aby były szczęśliwe,dlatego też często spuszczamy je ze smyczy,żeby się wybiegały,myśląc,że są bezpieczne.Niestety prawda jest inna.Zazwyczaj do nas wracają,ale czasami zdarza się,że poczują interesującą dla nich woń lub zobaczą wiewiórkę bądź kota.Wtedy nagle nasz pupil znika nam z oczu.Szukamy go,ale daremnie.Mijają dni.Nie wiemy co się z nim stało,czy ktoś go skrzywdził,przygarnął czy może tuła się ledwie żywy,głodny i spragniony.A może wpadł pod koła samochodu i już nigdy go nie odzyskamy?To takie przykre i przygnębiające.Jak temu zapobiec?Przede wszystkim powinniśmy naszemu psiakowi wszczepić chipa.Jeśli ktoś go znajdzie,zabierze go do lekarza weterynarii,a ten odczyta do kogo on należy i gdzie mieszka.Jednak nie każdemu znalazcy może to przyjść do głowy,dlatego najlepiej dodatkowo zabezpieczyć pupila zakładając mu adresówkę z naszym adresem lub numerem telefonu.Pamiętajmy też o tym,aby natychmiast po zaginięciu zwierzaka rozwiesić ogłoszenia w okolicy.Oby jak najmniej było przypadków zaginięcia naszych szkrabów,a jeśli do nich dojdzie to nie traćmy nadziei,że się odnajdą.

Naprawdę współczuje tym co stracili psa w wyniku " wiecznego spacerku". Nigdy nie miałam psa i w dalszym ciągu nie mam , ale moja babcia która ma ogromne podwórko miała ich kilka. Jednym z nich był Niko. Taka stara biszkoptowa kuleczka , która kochała bezwarunkowo wszystkich członków rodziny ( tych przyjezdnych takich jak ja poznawał po zapachu) , ale obcych mógł poważnie ugryźć. Miał ok 11 lat, dokładnie nie wiem , bo był ze schroniska. Pewnego dnia poszedł i nie wrócił. Szukali go wszyscy , przyjaciele babci też. Po tygodniu ktoś zadzwonił ,że widział go nad jeziorem. Wujek pojechał, ale zobaczył tylko białego kundelka , który był " Nikusiem". I tak do dzisiaj go szukamy. Niektórzy mówią , że pewnie odechciało mu się żyć z innymi psami z podwórka i poszedł szukać spokoju, inni , ze pewnie wpadł w jakieś sidła. Myślę że Niko prędzej wpadł do jeziora, bo on często chodził na " spacery", ale zawsze wracał.....