czwartek, 27 lipca 2017

Tosa inu

26 września 2014 15:09 Zostaw komentarz

TOSA INUDOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 2 FCI (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa)
Wrażenie ogólne: tosa inu to duży pies o imponujących rozmiarach i krzepkiej budowie, z wiszącymi uszami, krótką sierścią, graniastą kufą i wiszącym, grubym u nasady ogonem
Wzrost: 60 cm (psy), 55 cm (suki)
Głowa: mózgoczaszka szeroka, z mocno zaznaczonym stopem, kufa średniej długości, nos duży, czarny, zgryz nożycowy
Oczy: raczej małe, barwy ciemnobrązowej, o pełnym godności wyrazie
Uszy: stosunkowo małe i cienkie, osadzone wysoko po bokach głowy, wiszące blisko policzków
Tułów: grzbiet mocny i prosty, kłąb wysoki, lędźwie szerokie i umięśnione, zad lekko wysklepiony
Ogon: gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, opuszczony sięga stawu skokowego
Szata: krótka, twarda i gęsta
Umaszczenie: czerwone, płowe, morelowe, czarne, pręgowane; dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na piersi i łapach
 TOSA INU


Tosa inu – szczypta historii

Tosa inu wywodzi się z regionu Japonii zwanego niegdyś Tosa (dzisiejsze Kochi), na wyspie Sikoku. Rasę zwano też mastifem japońskim, japońskim psem bojowym albo sumo inu, czyli psem do walk sumo. W połowie XIX w., wraz z otwarciem tego kraju na świat, na wyspę zaczęły napływać rasy europejskie. Rodzimego bojowego psa japońskiego zaczęto krzyżować m.in. z buldogiem, mastifem, bernardynem i pointerem, dogiem i bulterierem. Na przełomie wieków walki psów w wielu miejscach utraciły rangę szlachetnego sportu i zapewne dlatego zostały w Japonii zakazane, a na właścicieli tych psów nałożono wysokie podatki. Pod koniec lat 20. XX w. został określony wzorzec tosy, a hodowle rozwijały się dynamicznie – na początku lat 30. w Japonii było około 5 tys. przedstawicieli tej rasy. Prawdziwy kataklizm na hodowle tos sprowadziła II wojna światowa. Ich przetrwanie zawdzięczamy powstałej w 1928 r. organizacji ochrony ras japońskich Nippo, która wybrała 12 najlepszych osobników i przeniosła je na północ kraju, do prefektury Aormi, gdzie bezpiecznie przeżyły wojnę i dały początek odradzającej się populacji. Przy udziale psów z Korei i Tajwanu oraz ocalałych osobników japońskich ujednolicono wygląd tos i doprowadzono je do poprzedniej świetności. Prawdopodobnie użyto przy tym także ras europejskich, np. doga de Bordeaux. Poza Japonią psy tej rasy hodowane są m.in. w USA, Meksyku, Kanadzie i niektórych krajach europejskich (np. w Polsce, Czechach, na Słowacji, w Holandii, Francji, Portugalii, Grecji, we Włoszech, w Rumunii, Rosji) oraz w Korei Pd. i na Tajwanie…


TOSA INU
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 5/06 i 1/11.

Tosa inu Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)   Grupa: 2 FCI (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa) Wra DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)   Grupa: 2 FCI (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa) Wra Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top