poniedziałek, 1 maja 2017

Szpic wilczy

30 kwietnia 2015 15:42 Zostaw komentarz

szpic03DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 4 (szpice europejskie)
Wzrost: 49 cm +/- 6 cm. Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 1:1
Głowa: średniej wielkości zwęża się w klin w kierunku czubka nosa. Stop wyraźnie zaznaczony, nigdy stromy. Wymagane kompletne uzębienie – 42 zęby
Oczy: średniej wielkości, owalne, ciemne
Uszy: małe, trójkątne, wysoko osadzone
Tułów: zwarty, krępy, krótki. Klatka piersiowa pojemna, z wyraźnym przedpiersiem; brzuch nieznacznie podciągnięty
Ogon: osadzony wysoko, średniej długości, zawinięty do przodu nad grzbietem, okryty bardzo gęstym włosem|
Szata: włos okrywowy długi, prosty, odstający; podszerstek krótki, gęsty i wełnisty. Głowa, uszy i łapy okryte krótkim, gęstym włosem. Reszta tułowia z długą bogatą szatą
Umaszczenie: szare, cieniowane, tzw. wilczaste z jasnoszarym lub kremowym podszerstkiem. Kufa ciemna z wyraźnymi, jasnymi okularami
szpi01SZCZYPTA HISTORII:
Psy w typie szpica są niewątpliwie jedną z najstarszych form psa domowego w Europie. Ich szczątki znaleziono w różnych rejonach kontynentu, ale najczęściej na terenie obecnej Skandynawii i Niemiec. W średniowieczu duże i średnie szpice często żyły wśród chłopstwa, mieszkały w zagrodach, pilnowały ich, a że spały na pryzmach gnoju (szczególie zimą), przylgnął do nich przydomek „gnojarzy”. Czasem psy te wykorzystywano do obracania kieratu napędzającego rożen kuchenny. Przynajmniej do XVII wieku były to typowe psy wiejskie. Miały szczekać, pilnować obejścia, powozu cyz barki i żywić się tym, co wyrzuci gospodarz. Stąd ich dzisiejsza odporność i wtrzymałość. Szpice o umaszczeniu wilczastym najliczniej spotykane były w okolicy Kolonii i Holandii. W 1899 roku powstał Związek Szpiców Niemieckich, ale hodowcy w nim zrzeszeni nie mogli się zdecydować, co do umaszczenia i wzrostu szpiców wilczych. Najwięcej zwolenników miały małe ozdobne pieski, te większe natomiast pozostawały w cieniu. Tymczasem w Holandii szpice wilcze miały się całkiem nieźle. Tam nazywano je keeshondami, od popularnego w Holandii męskiego imienia Kees. Ich zadaniem było pilnowanie barek i łódek. Keeshondy różniły się nieco wyglądem od niemieckich szpiców wilczych, ze względu na krzyżówki z samojedem, szarym elkhundem oraz mniejszymi szpicami niemieckimi, a nawet chow-chow. W 1902 roku sprowadzono je do Anglii, a gdy się spodobały, rozpoczęto regularną hodowlę. Klub rasy powstał na wyspach w 1925 roku, do tego czasu przybyło tam wiele osobników, zarówno w Holandii, jak i z Niemiec. Pod nazwą keeshond z Anglii zaczęto wysyłać psy do różnych krajów Europy i do USA. Za oceanem czworonogi te są obecnie bardzo popularne i lubiane.
szpic02
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 8/08, 11/14.

Szpic wilczy Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 4 (szpice europejskie) Wzrost: 49 cm +/- 6 cm. Stosunek wysokości w kłębie do DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 4 (szpice europejskie) Wzrost: 49 cm +/- 6 cm. Stosunek wysokości w kłębie do Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top