wystawy są THE BEST ! zwłaszcza te sponsorowane przez "przyjaciela psa"

A czy ktoś słyszał o Oli, która jest Mistrzynią Świata w konkurencji "Młody Prezenter" ! Nie wspominam o tym, że na początku zaczynała od DogoTerapii

Gdzie to jest!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! To moje marzenie!

Wystawy są fajne z punktu widzenia człowieka. Niestety zwierzęta,które czują, co ludzie myślą, są tak podenerwowane, że to odbija się na ich psychice. Żal :(

Miło spędza się czas na wystawach, a jeszcze milej czytając artykuł "Szkoła na wybiegu". Artykuł na pewno jest dobrą wskazówką , dla tych ludzi, których kariera wystawowa się jeszcze nie zaczęła. Młody Prezenter uczy młodych ludzi jak traktować zwierzęta i przy okazji powiększa miłość do psów. Życzę wszystkim sukcesów na wystawach :)

Taka szkoła jest świetną przygodą a nawet wstępem do przyszłej pracy. Poznaje się nowych ludzi, którzy mają podobne zainteresowania. Nasze psy również otwierają w swoim psim życiu nową stronę, którą na pewno zapiszą miłymi wspomnieniami rywalizacji i zabaw z innymi psami. Ja osobiście byłam z moim amstaffem. To było wspaniałe przeżycie. Nie byłam przygotowana, gdyż była to spontaniczna decyzja. Litera "T" nam nie wyszła. Za to z "L" poszło perfekcyjnie. Niestety w miejscu tym byłam przejazdem i obawiam się, że już nigdy nie przydarzy się taka okazja. A szkoda, bo w przyszłości chciałabym pracować z psami.

Kynologią, a właściwie psami interesuję się od czasu, kiedy byłam na tyle duża, by zdecydować co jest moją pasją. Wiedziałam, że przyszłość będę dzielić z tymi zwierzakami. Na własnego psa czekałam 9 lat - kiedy go dostałam nie miałam jednak pojęcia o rodowodach (mimo, że znałam wszystkie psie rasy) i dostałam westikową Misię. Nie mogłam z nią jeździć na wystawy, co bardzo mnie zasmuciło... Na szczęście pewnego dnia tata podzielił się moimi marzeniami z hodowczynią westie, u której trymujemy Misię, a ona przekazała mu informacje o konkursie Młody Prezenter. Bardzo się ucieszyłam, ale nie wiedziałam jak i gdzie mam się tego uczyć. Zaczęłam jeździć na wystawy, oglądać psy, ale no cóż - nie zapoznałam się ani z regulaminem, ani nie wiedziałam skąd wytrzasnąć psa... Dopiero po przeczytaniu artykułu w PP o wszystkim się dowiedziałam. Był to jedyny temat miesiąca, który czytałam kilka razy i wciąż z takimi samymi emocjami: podekscytowaniem i uczuciem radości pomieszanej z nerwami, bo nie mogłam się doczekać mojego debiutu! Zaczęłam oglądać dużo filmów na YouTube oraz kontaktuję się internetowo z moją wirtualną znajomą - byłą Młodą Prezenterką. Nie mogę się doczekać mojego pierwszego występu na ringu! Miejmy nadzieję, że już niedługo. Kiedy moje marzenie się spełni, na pewno się jeszcze napiszę coś do redakcji ;]

Życzę Ci wielu sukcesów na ringu - to świetna zabawa:)

Bardzo chciałabym uczestniczyć w takim konkursie albo choćby w zwykłej wystawie psów, ale jak? Mam 13 lat, czyli właśnie idę do gimnazjum, najlepszego w mieście. Wszyscy zapowiadają mi naukę po nocy, szczególnie że chodziłam do słabej podstawówki. A ja jeszcze chodzę do szkoły muzycznej i gram na skrzypcach. I jak tu jeszcze dodać wystawy psów? (pomijam fakt że moje "rasowe" psy nie mają rodowodów). A ja jeszcze chciałabym chodzić na plastykę, tańce, i jeszcze gdybym miała więcej czasu to na pewno wymyśliłabym inne kółka zainteresowań... A ja na nic nie będę chodzić, ja się zastanawiam kiedy zajmę się moimi dwoma psami!?! Taka smutna rzeczywistość... Gdyby dzień trwał jakieś 35 godzin to może wtedy... Wiem że wystawy psów są w niedziele i soboty ale w soboty też są lekcje w szkole muzycznej, a w niedzielę podobno będę musiała "nadrabiać zaległości z całego tygodnia" nie wiem czy to prawda, ale jedno wiem na pewno - o żadnych wystawach nie ma mowy. Strasznie zazdroszczę osobom, które jeżdżą ciągle ze swoimi psami na wystawy...:(

Szczerze współczuję....

Przeczytałam ten artykuł z wielkim zaciekawieniem i mysle że wystawianie psów to wielka frajda , dla ich miłośników . Niestety nigdy nie będę brać udziału w tego typu imprezach , ponieważ w okolicy nie ma żadnej szkoły dla młodych prezenterów , a moje psy nie są rasowe. Mnie niestety nigdy na tym wybiegu nie będzie , ale mam nadzieje , że inni miłośnicy tego pięknego i mądrego gatunku , jakim jest pies spełnią swoje marzenia , a ich ciężka praca zostanie wynagrodzona.Z całego serca życze tego wszystkim ludziom , którzy mają zamiar stanąc na wysokosci tego zadania.

Bardzo zainteresowałam się artykułem, czytając go u boku moich psiaków. czytając w pewnym momencie zaczęłam płakać i odłożyłam gazetę. Uwarzam że Junior Handling może być niezwykłą pasją i nie wątpię że nią jest dla bohaterek artykułu ale z pewnością oprócz jednej osoby która wywołała u mnie płacz. Dla niej (jak się wielu osobom wydaje) psy nie są pasją lecz źródłem zarobku, krzywdzącym wielu ludzi a przede wszystkim psy. W maju 2004 roku pojechałam z rodzicami (z Poznania do Warszawy) po suczkę chińskiego grzywacza do hodowli tej osoby i jej matki, w której psy były trzymane w smrodzie, w kartonach i brudzie. Kupiliśmy Lonię- cudownego, żywego psiaka. jednak już 29 lipca tego samego roku z Lonią zaczęło się dziać coś niepokojącego. Wieczorem rodzice pojechali z nią do kliniki weterynaryjnej i tam dosłownie jej młodziutkie, wielkie serduszko przestało bić. Wtedy zrozumieliśmy że byliśmy naiwniakami którzy kupili psa od oszustów. Lonia miała wady genetyczne o których "hodowcy" z pewnością musieli wiedzieć gdyż na nie składały się oczywiste czynniki. Uważam że sprzedawanie psa z wyrokiem śmierci powinno być karane. Przykro mi że tak żałosna osoba mówi a psach jako swojej pasji. Ale pasja nie może być silniejsza niż chęć zarobku. Śmierć Loni zmieniła moje nastawienie do grzywaczy za którymi wcześniej nie przepadałam ale też nauczyło mnie doceniać to że teraz mam dwa wspaniałe grzywacze. Myślę że czasami lepiej kupić psa z amatorskiej, skromnej hodowli w której liczy się na prawdę pasja a nie z takiego "sławnego chlewu". Zdaję sobie sprawę z tego że komentarz może być niepoprawny gramatycznie, stylistycznie, ortograficznie itp. ale jest szczery, napisany smutkiem i płaczem...

=( Przepraszam, że piszę tutaj nie na temat miesiąca "szkoła na wybiegu", ale to naprawdę wzruszające co pisałaś. Mam prawie 13 lat, a kynologią interesuję się "dopiero" 7 lat. Niektórzy twierdzą, że to bardzo dużo, ale ja nie zbyt... Bardzo Ci współczuje, bo straciłaś swojego ukochanego psa przez okrutnych ludzi którzy się nad nimi znęcają! Ale za to zmieniło to...twoją opinię o grzywaczach chińskich. Ja też "lubię" tą rasę jak wszystkie inne, ale na prawdę cenie strasznie sheltie, whippety i silken windhound w ostatnim numerze PP pisali o tej rasie - jest to whippet skrzyżowany z sheltie. Wracając do tematy grzywacza te psy cenie nie za swoją "urodę", ale za wrażliwość, przywiązanie i inteligencje. Jesteś osobą z przeżyciami, bo straciłaś swojego przyjaciela który mógł stać się twoim towarzyszem na wiele lat. Ja też straciłam whippeta 2,5 roku temu który był ze mną od moich pierwszych dni (miała 15 lat gdy zmarła), a teraz mam już 2 letniego - właśnie jutro miną 2 lata jak zabrałam Tosię z hodowli - sheltika, którego bardzo kocham, ale w sumie to Bryza - whippet - zmienił mój świat, umiem pokochać każdego psa tak jak swojego...Pozdrawiam Cię ciepło i ucałuj swoje pieski. Jeszcze raz przepraszam redakcję, że piszę tu nie na temat miesiąca, ale musiałam się wypowiedzieć.

do ChampionSheltie tylko twój whippet zmarł w wieku 15 lat (a to dużo na psa) i pewno był chory ale ze starości a moja Lonia zmarła w wieku kilku miesięcy przez jak to sama napisałaś przez okrutnych ludzi którzy się nad nimi znęcają ale najgorsze jest to że ona mówi że psy są jej pasją a ciekawe ile osób w taki sam sposób oszukała proszę redakcję o nie umieszczanie w gazecie rozmów z takimi osobami jak te i pozdrawiam

A wiesz, że to poważne oskarżenie ?

tak, wiem że to poważne oskarżenie ale prawdziwe i wiem że mało osób w to uwierzy bo kupiłam psa z renomowanej "dobrej" hodowli a ta suka i tak się przyzna ale jak ktoś mi nie wierzy może odwiedzić mojego weterynarza tam jest dokumentacja z wizyt również z tej ostatniej i piszę to tylko dla tego żeby autorka tematu miesiąca wiedziała z kim rozmawia

W każdej DOBREJ hodowli może sie coś takiego trafić. Człowiek nie jest Bogiem i nie wie co siedzi w genach. Zdarza sie, że po zdrowych (badanych)rodzicach może się urodzić chore szczenię. Z najlepszej zagranicznej hodowli możesz kupić psa, który okaże się chory na nieuleczalną chorobę, albo może przekazywać wadliwe geny swojemu potomstwu. Absolutnie nie chcę tu bronić opisanych przez Ciebie hodowców, bo nie znam ich i nie wiem jakie mają warunki do trzymania psów, czy badają swoje psy, czy są ich miłośnikami, czy tylko na nich zarabiają. Ale musisz wiedzieć, ze czasem nie wszystko zależy od hodowcy. Jednak, jeśli zdawali sobie sprawę, że pies jest chory, nie powinni tego ukrywać. To jest etyka hodowlana i należy być uczciwym.

kojot piszesz bzdury ten komentarz jest niedorzeczny bo po pierwsze zdaję sobie sprawę że gdziekolwiek kupisz psa może być chory, po drugie w genach to może nie siedzą ale na śmierć (i choroby) mojego psa wpływały oczywiste czynniki np. gen letalny (śmiercionośny), rodzice psa byli rodzeństwem itd. po trzecie warunki w jakich są trzymane psy nie są dobre a po trzecie oni o chorobach musieli wiedzieć np. Lonia miała jakąś chorobę skóry no to chyba widzą

Dobrze, że na wystawach psów są organizowane takie konkurencje jak " Młody Prezenter ". Dzieci muszą przedstawić możliwości swojego pupila, wykonywać perfekcyjnie wszystkie polecenia sędziego, w ten sposób dowiadują się wielu nowych rzeczy. Nie zapominają także o nagrodzeniu psa za dobre sprawowanie. Sądzę, że dla osoby takiej jak " Młody prezenter " udział w tej dyscyplinie stanowi początek kariery w świecie wystaw psów. Być może, w przyszłości będzie znanym treserem , bądź hodowcą psów, dzięki możliwości rozwijania swojego zainteresowania.

Super że jest coś takiego istnieje może kiedyś wystąpie w tym konkursie:)))))

Tak to wspaniały pomysł. Najbardziej się cieszę, że poznam nowych przyjaciół, a mój pies być może odnajdzie swoją bratnią duszę albo kto wie: spotka kogoś z psiej rodzinny ;)

Młody prezenter to konkurs w którym chciała bym brac udział, lecz w moim mieście nie ma wystaw, a po za tym nie mam rodowodowego pieska, ani żadnych znajomych, którzy posiadają. Bardzo mnie zaciekawił ten temat właśnie z tego powodu że chciała bym być Młodym Prezentem, lecz co mam zrobić? Psy mnie bardzo fascynują lecz nie moge nic zrobić, chciałam być wolontariuszką w schronisku lecz właśnie w moim mieście nie ma nawet wolontariatu. Zazdroszczę tym którzy mogą zostać Młodymi Prezenterami i ten temat bardzo mi się podobał :D Zobaczymy może w przysżłości będę prezentowac psy na pokazach ale już jako osoba dorosła? ;)

Fajnie że takie coś istnieje xd

Konkurs na Młodego Prezentera to wspaniała okazja dla dorastającej młodzieży na usamodzielnienie się. Dorastanie to okres, w którym młodzi ludzie chcą się wykazać, a połączone ze zdrową rywalizacją i wieloletnią pasją zmagania w konkursie to nie tylko dobra zabawa, ale także pierwsze kroki w stronę dorosłego życia. Pomagają wyrobić charakter oraz umiejętność odpowiedniego zachowania się w różnych sytuacjach. Udział w konkursie wymaga dużo ćwiczeń i wielu godzin spędzanych na wybiegu, co jest idealnym treningiem na cierpliwość, a sam występ przed publicznością i jury wymaga opanowania i spokoju, który przyda się każdemu. Młodzież powinna częściej uczestniczyć w podobnych imprezach, gdyż pomaga to nie tylko w kształtowaniu ich charakteru, ale również w nawiązaniu więzi z czworonogiem. Dzięki podobnym konkursom młodzi ludzie mogą nauczyć się współpracy z psami oraz lepiej zrozumieć ich zwyczaje.

Jeden z najciekawszych artykułów jakich przeczytałam. W mojej rodzinie zawsze był pies, dlatego poświęcam dużo czasu na naukę kynologii, bo mnie to bardzo ciekawi. Moja mama kiedyś jeździła na wystawy ze swoimi psami i dostawała wysokie oceny, bo jej podopieczni prezentowali się doskonale. Trochę żałuję, że nie mogłam tego zobaczyć, bo mnie jeszcze nie było. Teraz z całą rodziną jeżdżę patrzeć jak prezentują rozmaite rasy na wystawach. Jednak od przyszłego roku zacznę jeździć na wystawy z moją uroczą suczką rasy Owczarek Szetlandzki. Nie musiałam długo namawiać rodziców na zgodę, bo wiedzą jak to jest prezentować psa, który znaczy dla Ciebie najwięcej. Chociaż mało osób, a nawet żadna nie wierzy w dobry efekt. Nie chodzi o to, że nam się nie uda, czy mój owczarek źle chodzi przy nodze. Jest po prostu dużym osobnikiem tej rasy, a nawet za dużym i wszyscy myślą, że się nie spodoba sędziom. Ja widzą w naszej pracy błysk, a w moich oczach mój pies lśni jak najjaśniejsza gwiazda na niebie, w tle innych rozmazanych gwiazdozbiorów. Chciałabym, żeby moje marzenie się spełniło. Aby mój pies czuł się dobrze w atmosferze wystawowej, bo to jest najważniejsze. Na ringu pies musi być oswojony z towarzystwem, bo inaczej cała praca nie będzie przynosiła efektu. Mam parę starszych od siebie koleżanek, które mają już nawet własną hodowle i opiekują się to samą rasą co ja posiadam. Chociaż nawet gdy się spotkamy na ringu będziemy sobie życzyć jak najlepszego wyniku, bo oto chodzi na wystawie. By poznawać nowych ludzi i czuć się tam dobrze. Bo przecież gdy masz wokół siebie tyle lubianych osób cała niepotrzebna trema znika. Wtedy nawet lepiej nasz pies się czuję, bo on odczuwa wszystkie niepokojące sygnały, jak trema, czy strach. To dlatego na ringu niektóre psy są nie posłuszne - Przez z nas! Bo my nie potrafimy uspokoić naszego lęku. A najważniejsza jest zabawa, bezpieczeństwo, koleżeństwo, rywalizacja i far play. Bez niej nie było by tej prawdziwej atmosfery wystawowej. Wystawy to nie tylko pokaz psów z dorosłymi osobami. Nawet dzieci mogą się wykazać! To bardzo uszczęśliwia młodzież, która kocha swojego psa... Nawet ja cieszę się, że będę mogła prezentować psa w gronie osób w moim wieku. Młody prezenter nie tylko uczy dzieci samodzielności, ale też wytrwałości, umienia wygrywać sprawiedliwie jak i przegrywać z uśmiechem na twarzy, ale zwiększa więź między młodym właścicielem i psem. To najlepsza rzecz jaką może spotkać dziecko na swojej drodze. Na każdej wystawie można spodziewać się czegoś innego, nowego. Na jednej możesz wygrać, na drugiej przegrać, ale zdobyć nowego przyjaciela, a na trzeciej możesz spotkać swoją sąsiadkę za która nie przepadasz, a tak naprawdę okaże się, że ta osoba jest taka sama jak ty. Też kocha swojego psa. I nic nie wiadomo...może właśnie wasze psy staną się przyjaciółmi na dobre i złe cztery łapy ;) Zawsze się czegoś nauczysz, ale musisz słuchać głosu serca, że nie ważne czy dzisiaj wygrasz czy nie. Dla swojego psa byłeś, jesteś i będziesz zwycięstwom. Musisz wiedzieć, że wystawa to nie tylko nasze hobby. To szczególnie więź między tobą, a twoim psem. To nie tylko ty masz się tam dobrze czuć, tylko pies! Od tobie ufa i czuje się przy tobie bezpiecznie... Pozdrawiam czytelników i całą redakcje miesięcznika "Przyjaciel Pies" :)

ja juz mam ta ksiazke ;)) wygralam w konkursie na stronie www.psy.pl ;)) walczcie bo naprawde ksiazka jest super , liczy 368 stron bardzo mnie wciagnela pierwszy raz tak gruba ksiazke przeczytalam w 2 dni , pozdrawiam ;))

Zawsze chciałam pracować z psami i wiązać z nimi przyszłość. Weterynaria nie wchodziła w grę. Bardziej interesuje mnie wystawianie psów. Jest tylko jedno, małe "ale". Właściwie kilka. Moje psy nie są rasowe, a wystawy dla młodych prezenterów odbywają się z dala od mojego miasta. Rodzice nie są przeciwni mojej pasji do psów, ale nie poświęcą się tak dla niej. Nie pozwolą mi pożyczać psów z hodowli i zawozić mnie na wystawy. Tak strasznie zazdroszczę tym, którzy mają szansę spełnić swoje marzenia. Moich z pewnością nie zrealizuję, ale w swoim sercu na zawsze zachowam miłość, jaką darzę psy. Być może kiedyś, kiedy sprawię sobie ukochanego Border Collie spotkamy się na wystawie. Bo zapewne wielu z was ma zamiar tam trafić.

Po przeczytaniu mojego poprzedniego postu znalazłam kilka błędów które chcę poprawić. Oto dobra wersja: Kiedy czytałam ten temat to z oczu płynęły mi łzy smutku i zazdrości, ponieważ zazdroszczę tym osobom, którym rodzice pozwalają uczestniczyć w tym konkursie, a zwłaszcza tym, których rodzice zachęcają do uczestniczenia w nim. Niestety moi rodzice to inna bajka. Ja uwielbiam psy. Mam swojego Siberiana Huskyego z rodowodem kupionego za własne pieniądze. Kocham ją, jednak nie jest Huskym nadającym się na wystawy. Po pierwsze ich nie lubi, na wystawach jest osowiała, nic nie chce robić, a po drugie ma kilka dość widocznych wad. Nie są to wady dyskwalifikujące, ale te wady+ niechęć do pokazania się na ringu=niezbyt ładny pokaz. Ja trenują z nią w domu, czasem na wystawach wystawiałam psy znajomych, ale są to tylko i wyłącznie wystawy lubelskie, ponieważ mój tato nie lubi jeździć w dłuższe trasy. Ktoś może pomyśleć: "Co za problem, zabierz się z kimś, kto mieszka niedaleko Ciebie." No tak, też próbowałam się z kimś zabrać na wystawę, ale nawet i na to rozwiązanie tato się nie zgadza, ponieważ to trzeba zawieźć do tego kogoś z kim miałabym pojechać, albo, że coś mi się stanie. W tym konkursie występowałam dopiero dwa razy, a mam już 13 lat. Jednak dzięki temu, że Asię i jej dalmatynkę Bridę, która są jest jeszcze młoda i dopiero zaczyna jeździć na wystawy, a właścicielką jest dziewczyna prawie w moim wieku to mam możliwość pojechania na wystawę do Przemyśla. Na prawdę nie mogę się już doczekać. :D Mam nadzieję, że ta wystawa otworzy mi drogę do świata kynologii, i że kiedy będę starsza to rodzice zacznął mnie puszczać na wystawy ze znajomymi. Trzymam kciuki za osoby, które mają podobny problem jak ja. I dziękuję redakcji za to, że napisała taki temat. Może po przeczytaniu go przez moich rodziców zmienią zdanie. Pozdrawiam

Zawsze marzyłam,by wystawiać psy. Wiem,że to ciężka praca,wymaga świetnego kontaktu z psem-a myślę,że z moim taki posiadam. Mój pies jest rasowy-czyli rodowodowy,piękny-wg mnie. Jednak ma wady,które dyskwalifikują go z wystaw. Największy problem to jednak rodzice-ich światopogląd i przekonanie,że junior handling to tylko moje fanabarie,widzimisie,które za parę lat się skończą. Więc pozostaje mi tylko marzyć-bo nawet na wystawy nie mogę jeździć(bo za daleko,bo się boimy,bo..). A za kilka lat będzie o mnie głośno. Już nie jako młodej prezenterce niestety,ale o hodowczyni angielskich springerów-i jestem przekonana,że sama będę udostępniać swoje psy młodym-po to,by oni mieli szansę,jakiej ja nie miałam.

Ale w Junior Handling liczy się odpowiednie pokazanie psa a sam pies nie musi być jakimś szczególnie urodziwym osobnikiem swojej rasy - akurat w tej konkurencji chodzi o to, jak osoba wystawiająca współpracuje z psem, jak wykonuje poszczególne figury, zadane przez sędziego. Możesz spokojnie startować w JH ze swoim psem! Oczywiście, o ile Twój pies lubi wystawy.

W swoim życiu, pragnęłabym pracować z psami. Wcześniej jednak, musiałabym udać się właśnie do takiej szkoły. Mam 14 lat, czyli czas najwyższy. Tyle że, takich możliwości nie ma dla każdego. Najbliższe taka szkoła, jest 100 km od mojego miasta. Chodzi o szkołę z prawdziwego zdarzenia, a nie dla amatorów. Właśnie dla tego mogę prezenterstwo z psami wybić sobie z głowy. Poza tym mam kundelka. Nie zaprezentuję więc jego wzorca. Wchodzi w grę naturalnie praca z obcymi psami, ale nie mam doświadczenia. Ci, którzy mają szczęście uczyć się na prezenterów, dostali prezent od losu.

"Pies Jest Najlepszym Przyjacielem Człowieka" - poznałam to powiedzenie, gdy byłam bardzo małą dziewczynką. W miarę upływu lat utwierdzałam się w tym przekonaniu. Czworonogi towarzyszyły mi w szalonych wędrówkach, pomagały kopać doły w ogrodzie w celu "odnalezienia skarbu", były odtwórcami roli Szarika, kiedy ja z moim rodzeństwem przemienialiśmy się w żołnierzy i odgrywaliśmy poszczególne sceny z serialu "Czterej Pancerni I Pies". Lata mijały, a moja fascynacja psami rosła. Kiedy zbliżały się Święta prosiłam Rodzinę o zakup kolejnych książek o wychowaniu, chorobach, czy rasach psów. Moi Ulubieńcy dzielnie znosili naukę nowych sztuczek. Byłam z nimi ogromnie związana. Nawet na przyjęciu po mojej I Komunii Świętej, kiedy rodzina zamknęła psy w innym pokoju, by nie przeszkadzały gościom, ja jako ich najlepsza przyjaciółka czułam się w obowiązku "podkraść" najlepsze wędliny i zanieść je moim Psom. Wspominam te lata z utęsknieniem. I choć wiele się zmieniło: moja ukochana bokserka, która trafiła do naszego domu, gdy miałam zaledwie rok - odeszła.. W jej miejsce trafiła nowa, adoptowana sunia jedno się nie zmieniło. Moja pasja związana z psami. Mam 13 lat. Od roku jestem wolontariuszką w schronisku. Uwielbiam pomagać psom, wyprowadzać je na spacery, a kiedy znajdę jakiejś Istotce dom moje szczęście nie zna granic. Kiedyś z pewnością chciałabym wystartować w Młodym Prezenterze. Musi to być niesamowite przeżycie. Adrenalina przy wystawianiu, wiele nowych znajomości, a przede wszystkim tyle cudownych futrzaków czekających na pieszczoty - wszystko to czyni Junior handling wyjątkowym i przybliża marzenia związane z wystawianiem psów. :)

Kiedy czytała ten temat to z oczu płynęły mi łzy smutku i zazdrości, ponieważ zazdroszczę tym osobom, którym rodzice pozwalają uczestniczyć w tym konkursie, a zwłaszcza tym, których rodzice do uczestniczenia w nim. Niestety moi rodzice to inna bajka. Ja uwielbiam psy. Mam swojego Siberiana Huskyego z rodowodem kupionego za własne pieniądze. Kocham ją, jednak nie jest Huskym nadającym się na wystawy. Po pierwsze ich nie lubi, na wystawach jest osowiała, nic nie chce robić, a po drugie ma kilka dość widocznych wad. Nie są to wady dyskwalifikujące, ale te wady+ niechęć do pokazania się na ringu=niezbyt ładny pokaz. Ja trenują z nią w domu, czasem na wystawach wystawiałam psy znajomych, ale są to tylko i wyłącznie wystawy lubelskie, ponieważ mój tato nie lubi jeździć w dłuższe trasy. Ktoś może pomyśleć: "Co za problem, zabierz się z kimś, kto mieszka niedaleko Ciebie." No tak, też próbowałam się z kimś zabrać na wystawę, ale nawet i na to rozwiązanie tato się nie zgadza, ponieważ to trzeba zawieźć do tego kogoś z kim miałabym pojechać, albo, że coś mi się stanie. W tym konkursie występowałam dopiero dwa razy, a mam już 13 lat. Jednak dzięki temu, że Asię i jej dalmatynkę Bridę, która są jest jeszcze młoda i dopiero zaczyna jeździć na wystawy, a właścicielką jest dziewczyna prawie w moim wieku to mam możliwość pojechania na wystawę do Przemyśla. Na prawdę nie mogę się już doczekać. :D Mam nadzieję, że ta wystawa otworzy mi drogę do świata kynologii, i że kiedy będę starsza to rodzice zacznął mnie puszczać na wystawy ze znajomymi. Trzymam kciuki za osoby, które mają podobny problem jak ja. Pozdrawiam

Bardzo się cieszę, że jest coś takiego jak junior handling. Pozwala dzieciom na rozwijanie w sobie wielkiej pasji. Jest w niej ostra rywalizacja, ale przede wszystkim świetna zabawa! Jednak ta dyscyplina jest trudniejsza od zwykłego handlingu. Sama tego nie doświadczyłam, ale wyobrażam sobie: trema, zdenerwowanie i ta świadomość, że sędzia będzie oceniać MNIE, a nie psa. Wymaga ona wielu treningów, prób i zdobywania informacji o tej dyscyplinie , ale przede wszystkim dobrego kontaktu z psem. Trzeba o wielu rzeczach pamiętać, a to nie jest łatwe, Satysfakcja jest jednak potem dużo większa. Mobilizuje do dalszego działania, do kolejnych prób i treningów, a im więcej ich będzie, tym handler będzie lepszy. Dziękuję za ten artykuł! Dzięki niemu dowiedziałam się więcej o Młodym Prezenterze i jestem pewna, że wkrótce wezmę w nim udział.

Wystawa psów to coś podobnego do tzw. mieszanki wybuchowej. Z jednej strony to świetna zabawa. Można pokazać swoje umiejętności, oraz oznajmić całej widowni "To mój pies !". Jednak z drugiej strony to wielka trema. Jak wypadnę ? Czy mój piesek się spodoba ? Itp. Pomijając to, że to niezwykle dobra zabawa to też wielka trema. Każdy gdzieś w głębi serca chce być pierwszy na podium. Jednak pierwsze miejsce jest tylko jedno. Dla tego moim zdaniem ważne są konkursy młodego prezentera. Może się niekiedy wydawać że przez taki konkurs dziecko robi się rządne władzy i pierwszego miejsca. Zależy jak kto na to patrzy. Z jakiej perspektywy. Ja uważam, że to pomaga ćwiczyć zachowanie w przypadku przegranej, doskonale rozwija osobowość i pozwala pokazać psa z jak najlepszej strony.

Moim zdaniem to naprawdę świetny pomysł, szczególnie dla dzieci i młodzieży szukających ciekawego zajęcia dodatkowego. Młody prezenter przy tym napewno dużo się nauczy, pozna nowych ludzi, miasta i wiele innych...Szczególnie jest to dobre dla tych, którzy kochają zwierzęta nad wszystko i chcą je bardziej poznawać. Rywalizują między sobą, co również dużo uczy, a przede wszystkim nabierają dużo odwagi i zaciętości...

wystawy to dobry pomysł na pokazanie ras

Wystawy psów to świetna sprawa. Na takich spotkaniach można poznać ludzi o tych samych zainteresowaniach. Poza tym nasi przyjaciele znajdą tam nowych towarzyszy zabaw. Jednak to prawda, że zawsze jest rywalizacja który pies jest najpiękniejszy, najbardziej wysportowany, szybki czy też góruje swoim psim sprytem.

Też się nie mogę doczekać! W przyszłym roku w Opolu startuję w MP, więc ten artykuł mi się przyda:)

Super. Już nie mogę sie doczekać jutra. Od razu pobiegnę do sklepu po PP.