piątek, 24 listopada 2017

Spaniel francuski

14 kwietnia 2015 15:45 Zostaw komentarz

Mary Evans – Ardea HD Sept 2013DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 7 FCI (wyżły), sekcja 1 (wyżły kontynentalne). Wymagane próby pracy
Wrażenie ogólne: średniej wielkości pies w typie wyżła, harmonijnie zbudowany i dobrze umięśniony. Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie.
Wzrost: psa 56-61 cm, suki 55-59 cm, z tolerancją 2 cm w dół i 1 cm w górę
Głowa: wyrazista i wysoko noszona. Mózgoczaszka kanciasta, stop wyraźny, linie profilu trochę rozbieżne. Kufa krótsza od mózgoczaszki, wargi suche
Oczy: dośc duże, owalne, barwy jak najbardziej zharmonizowane z kolorem łat
Uszy: osadzone na wyskości kąta oka, wiszące i przylegające do policzków
Ogon: długi, nisko osadzony i noszony poniżej linii grzbietu
Szata: na głowie krótka i gładka, na tułowiu dłuższa, jedwabista i przylegająca. Tworzy niezbyt obfite pióra na ogonie i kończynach oraz frędzle na uszach
Umaszczenie: białe w łaty w różnych odcieniach brązu – od cynamonowych po czekoladowe. Na białym tle może występować nakrapianie, ale nie aż tak gęste, by sprawiało wrażenie przesiania. Biała strzałka na głowie pożądana, ale dopuszcza się jej brak. Biała lub w połowie biała głowa jest wadą dyskwalifikującą
EPAGNEUL FRANCAIS 019
SZCZYPTA HISTORII:

Wzmianki o takich psach i ich podobizny pojawiły się we wczesnośredniowiecznych rękopisach. W roku 1387 Francuz Gaston Phoebus opisał polowanie z ptasznikami i sposoby ich układania. Szczyt popularności tych czworonogów przypadł jednak na wiek XVII i XVIII, czego dowodzi ich obecność na portretach z tego okresu, m.in. samej Katarzyny Wielkiej. A oto, co o francuskich ptasznikach pisał Hans Friedrich von Flemming (1719): „Francuzi nazywają je szpiegami, ponieważ wszystko odkryją (…). Są najczęściej w kolorowe łaty. Nie przeszukują terenu szeroko, ale okładają go krótko przed myśliwym, na dziesięć, dwadzieścia kroków. Używa się ich na polowaniu, aby charty nie musiały z daleka doganiać zająca, sokolnik mógł wypuścić sokoła, a myśliwy ze strzelbą nie spudłował, strzelając z daleka. W XIX wieku miejsce dawnych czworonogów francuskich zaczęły zajmować modne psy angielskie, setery. Do końca stulecia zachowało się tylko kilka linii spanieli francuskich, hodowanych wyłącznie jako psy użytkowe, a nie wystawowe. W 1891 roku Jame de Coninck opracował wzorzec rasy, w którym jako jedyne dopuszczalne umaszczenie opisał łaciate, biało-brązowe, koniecznie bez podpalania, które miało świadczyć o domieszce krwi psów gończych. W skutek znacznego zawężenia bazy hodowlanej rasa w okresie międzywojennym znalazła się na granicy wyginięcia, podobnie jak wiele innych odmian francuskich psów myśliwskich…
EN_00992726_2036
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 9/14.

Spaniel francuski Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 7 FCI (wyżły), sekcja 1 (wyżły kontynentalne). Wymagane próby pracy Wrażenie ogólne: średniej wielkości pies w typie DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 7 FCI (wyżły), sekcja 1 (wyżły kontynentalne). Wymagane próby pracy Wrażenie ogólne: średniej wielkości pies w typie Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top