poniedziałek, 29 maja 2017

Spaniel bretoński

11 marca 2015 15:02 Zostaw komentarz

EPAGNEUL BRETON 033DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): 
Grupa: 7 FCI (psy myśliwskie – wyżły), sekcja 1.2 (wyżły kontynentalne w typie spaniela, podlegające próbom pracy)
Wrażenie ogólne: najmniejszy wyżeł z ras wystawiających o niezwykłej pasji łowieckiej, inteligentny i kontaktowy, łatwy do ułożenia
Wzrost: ok. 48–51 cm (psy), 47–50 cm (suki)
Waga: 15–18 kg
Głowa: sucha, proporcje kufy do mózgoczaszki 3:2, mózgoczaszka lekko wysklepiona, stop umiarkowany, guz potyliczny i łuki jarzmowe lekko zaznaczone
Oczy: lekko owalne, osadzone nieco skośnie, o inteligentnym wyrazie, ciemne, ale barwa harmonizuje z kolorem szaty
Uszy: osadzone wysoko, trójkątne, dość duże, lecz krótkie (koniec ucha sięga stopu), od góry pokryte falistym włosem, ruchliwe, kiedy pies jest czymś zainteresowany
Tułów: grzbiet prosty, krótki, dobrze związany, kłąb ledwie zaznaczony, lędźwie krótkie, szerokie i umięśnione, klatka piersiowa sięga łokci, jest szeroka, ale nie beczkowata, brzuch lekko podkasany
Ogon: osadzony wysoko, noszony poziomo lub nieco niżej, często ruchliwy; spaniel może urodzić się bez ogona lub z ogonem naturalnie skróconym; jeśli jest długi, zazwyczaj się go obcina
Szata: włos delikatny, lecz nie jedwabisty, płasko przylegający do ciała, ewentualnie lekko falisty, nigdy kręcony, krótki na głowie i z przodu kończyn, tył kończyn przyozdobiony piórem
Umaszczenie: biało-pomarańczowe, biało-czarne, biało-czekoladowe, o mniejszych lub większych nieregularnych białych łatach, często występuje dereszowatość oraz dropiatość, zwłaszcza na pysku i kończynach; psy biało-czarne i biało-czekoladowe mogą mieć także rude podpalania na bokach pyska, nad oczami, na kończynach, barkach i pod ogonem; przy każdym umaszczeniu pożądana jest wąska biała strzałka na głowie
EPAGNEUL BRETON 087
SZCZYPTA HISTORII:
W XIX wieku zwyczajem zamożnych myśliwych angielskich stały się polowania na kuropatwy i bekasy w Bretanii i Normandii. Zabierali na nie psy wystawiające – pointery i setery. Ze względu na walory użytkowe były one często kojarzone z miejscowymi psami myśliwskimi, potomkami dawnych ptaszników o starodawnym celtyckim pochodzeniu (wspominał o nich Oppian z Syrii w traktacie „Kynegetica” napisanym po 211 r. n. e.). Nawiasem mówiąc, fakt, że zarówno mieszkańcy Bretanii, jak i Walii są Celtami, skłania niektórych autorów do stwierdzenia, że spaniel bretoński i walijski springer są rasami blisko spokrewnionymi, ale przeczą temu badania DNA. Na początku XX wieku populacja bretońskich psów łączących cechy spaniela ze stójką wniesioną przez angielskie wyżły stała się na tyle liczna i w miarę wyrównana, że można już było mówić o jednolitej rasie. Jej cechą charakterystyczną był skrócony ogon, a często zupełny jego brak (stąd pierwsza jej nazwa brzmiała épagneul breton a courte queque naturelle).
Pierwsze wystawiane psy (1907) pochodziły z hodowli hrabiego du Pontavice, znanej wcześniej z doskonałych seterów angielskich; cechowały się dużym wyrównaniem typu i wybitnymi zaletami użytkowymi w polowaniach na ptactwo wodne i w suchym polu. Wśród francuskich myśliwych wzbudziły ogromne zainteresowanie i niebawem wielu z nich zajęło się hodowlą tej starej-nowej rasy. W roku 1907 powstał pierwszy jej wzorzec i klub, który od 1912 organizuje próby pracy. Wzorzec był wielokrotnie zmieniany; już w 1908 roku usunięto z niego maść biało-czarną, w 1910 określono maksymalną długość ogona na 10 cm, choć już wtedy zdarzały się ogony kopiowane, a nie naturalnie krótkie. Fakt ten uwzględniono we wzorcu dopiero w 1933 roku, a maści biało-czarną i trójbarwną przywrócono w 1956.
Pierwszym zarejestrowanym w księgach hodowlanych championem był czekoladowo-biały Max de Callac (1910), a pierwszym wybitnym reproduktorem czarny trójbarwny Ska de Saint Tugen, którego imię można znaleźć w rodowodach wielu dzisiejszych bretonów.
Psy te są obecnie chyba najliczniejszą rasą myśliwską na świecie. Poza Francją na dużą skalę hoduje się je w USA (prawie 20 tys. szczeniąt rocznie). Pierwsze zarejestrowane tam bretony pochodziły z miotu urodzonego w 1924 roku w Meksyku. Potem, w latach 1931–1935, kilkanaście psów sprowadził Louis Thebaud, Francuz mieszkający w New Jersey. Rasę tę hodują myśliwi nie tylko w całej Europie, ale i w Ameryce Południowej, Australii i RPA.
EPAGNEUL BRETON 113
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 5/10.

Spaniel bretoński Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):  Grupa: 7 FCI (psy myśliwskie – wyżły), sekcja 1.2 (wyżły kontynentalne w typie spaniela, podlegające próbom pracy) Wrażenie DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):  Grupa: 7 FCI (psy myśliwskie – wyżły), sekcja 1.2 (wyżły kontynentalne w typie spaniela, podlegające próbom pracy) Wrażenie Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top