sobota, 18 listopada 2017

Samojed

20 listopada 2014 13:24 1 komentarz

samojed1DOWÓD OSOBISTY  
Grupa: 5 FCI (szpice i psy ras pierwotnych), sekcja 1 (nordyckie psy zaprzęgowe)
Wrażenie ogólne: średniej wielkości elegancki biały arktyczny szpic, silny, wytrzymały, a jednocześnie pełen wdzięku
Wzrost: ok. 57 cm (pies), ok. 53 cm (suka)
Głowa: mocna, klinowata, stop wyraźny, kufa mocna i głęboka, tej samej długości co mózgoczaszka
Nos: czarny, choć w niektórych porach roku potrafi się rozjaśniać
Oczy: migdałowego kształtu, nieznacznie skośne, dość szeroko rozstawione, ciemnobrązowe
Uszy: małe, stojące, mięsiste, trójkątne, nieznacznie zaokrąglone na końcach, wysoko osadzone, ruchliwe
Tułów: mocny, dobrze umięśniony, długość nieznacznie przekracza wysokość w kłębie, kłąb wyraźnie zaznaczony, klatka piersiowa szeroka, głęboka i długa
Ogon: wysoko osadzony, obficie porośnięty włosem
Szata: włos gruby, elastyczny i gęsty, podszerstek delikatny, obfity i krótki, włos okrywowy twardy i prosty, bogata kryza i portki, połysk świadczy o prawidłowej strukturze szaty
Umaszczenie: czysto białe, kremowe lub białobiszkoptowe (kolor podstawowy biały z nielicznymi biszkoptowymi znaczeniami), nigdy nie powinno sprawiać wrażenia bladobrązowego
 samojed2SZCZYPTA HISTORII
Na północny Europy Wschodniej i Azji, pomiędzy Morzem Białym a Jenisejem, mieszkali Nieńcy, zwani też Samojedami. Ten lud myśliwski zajmował się również hodowlą reniferów, które trzymano przede wszystkim dla mleka. W pilnowaniu stad pomagały psy w typie szpica, wyróżniające się białym umaszczeniem. Pełniły one funkcję psów pasterskich, w mniejszym stopniu pociągowych czy myśliwskich. Nieńcy traktowali je wyjątkowo dobrze. Mogły przebywać w jurtach, a jak czas pozwolił, ludzie bawili się z nimi, dzięki czemu biełki, bo tak je nazywano, były psami łagodnymi, towarzyskimi i chętnymi do współpracy. Nieńcy świadomie utrzymywali czystość rasy. Europa poznała psy samojedzkie w końcu XIX w., kiedy podjęto liczne ekspedycje polarne. Nie były tak silne i wytrzymałe, jak malamuty, ani tak szybkie, jak husky, ale ich zaletą był łagodny, wyrównany temperament. Podróżnik Fridtjof Nansen w swoim dzienniku poświęcił im dużo miejsca. Psy, które towarzyszyły jego ekspedycji, pochodziły z okolic Archangielska, uchodzącego wówczas za centrum hodowli biełek. Jeden z badaczy, Frederick Jackson, po zakończeniu wyprawy zabrał psy do Anglii. Trafiły do małżeństwa zoologów, państwa Kilburn-Scottów, którzy już wcześniej przywieźli z Syberii kilka białych psów. Ich hodowla rozwijała się na tyle dynamicznie, że pierwszy klub rasy powstał w 1909 r. Pasja hodowlana okazała się w tej rodzinie dziedziczna, bo Kilburn-Scottowie związani są z rasą do dziś; przez lata używali przydomków: Polar, Ferningham i Arctic. W Rosji samojedami interesowała się rodzina carska, w 1906 r. mieszkająca w USA księżna de Montyglygon otrzymała psa tej rasy od księcia Mikołaja. Mając takie koneksje, samojedy szybko stały się popularne w najlepszym towarzystwie obu kontynentów na długo przed II wojną światową. Na całym świecie rasa jest niezmienne popularna do dziś. Nieco inaczej jest w naszym kraju. Do Polski samojedy trafiły późno, bo dopiero na początku lat 90. XX wieku. Pierwsze psy pochodziły z Danii i Czech. I choć samojed to bardzo efektowny pies, który często wygrywa na wystawach swoją grupę FCI, a nawet BIS-y, jest u nas ciągle mało znany, czego można jedynie żałować.
samojed3Jeśli chcesz sie dowiedzieć wiecej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 1/99, 2/02, 1/04, 2/10, 1/15.

Samojed Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 5 FCI (szpice i psy ras pierwotnych), sekcja 1 (nordyckie psy zaprzęgowe) Wrażenie ogólne: średniej wielkości elegancki biały arktyczny DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 5 FCI (szpice i psy ras pierwotnych), sekcja 1 (nordyckie psy zaprzęgowe) Wrażenie ogólne: średniej wielkości elegancki biały arktyczny Rating: 0

komentarze (1)

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top