poniedziałek, 29 maja 2017

Polski owczarek nizinny

3 marca 2015 14:34 1 komentarz

polski owczarek nizinnyDOWÓD OSOBISTY  (według wzorca FCI):
Grupa: 1 FCI (owczarki i psy pasterskie, oprócz szwajcarskich psów pasterskich), sekcja 1 (owczarki). Polski owczarek nizinny nie podlega próbom pracy
Wzrost: 45–50 cm (psy), 42–47 cm (suki)
Głowa: proporcjonalna, średniej wielkości, nie za ciężka, z silnym zarostem czoła, policzków i brody, wskutek czego wydaje się większa, niż jest  w rzeczywistości. Stop wyraźnie zaznaczony. Nos  o dużych nozdrzach, najciemniejszej barwy przy danym umaszczeniu. Zgryz nożycowy lub cęgowy
Oczy: średniej wielkości, owalne, nie wypukłe, koloru orzechowego, o żywym i przenikliwym wyrazie. Brzegi powiek ciemne
Uszy: wiszące, osadzone umiarkowanie wysoko, średniej wielkości, kształtu sercowatego, szerokie u nasady, przednią krawędzią przylegające do policzków, ruchliwe
Tułów: sylwetka raczej prostokątna, kłąb wyraźnie zaznaczony, grzbiet mocny, prosty, zad krótki, lekko ścięty
Ogon: krótki albo szczątkowy od urodzenia, ewentualnie bardzo krótko cięty. Ogon niecięty jest dość długi, obficie owłosiony. U psa odprężonego opuszczony, u podnieconego  – wesoło uniesiony nad grzbietem, nigdy zawinięty w pierścień lub położony na grzbiecie
Szata: okrywa gęsta, gruba, kosmata  o miękkim podszyciu. Włosy proste, dopuszczalne lekko faliste. Opadające z czoła  w charakterystyczny sposób przysłaniają oczy
Umaszczenie: dopuszczalne wszystkie kolory

 
polski owczarek nizinny

Polski owczarek nizinny – szczypta historii

Polski owczarek nizinny jest dalekim potomkiem psów z Tybetu. Najwcześniejsza wzmianka o nich pochodzi dopiero z wieku XVI. W XVIII stuleciu o ponach pisał między innymi klasyk polskiego przyrodoznawstwa, ksiądz Krzysztof Kluk. Burzliwa historia Polski sprawiła, że później o ponach można było usłyszeć dopiero w latach międzywojnia. W roku 1924 na zorganizowanej w Warszawie Wystawie Drobiu, Gołębi i Psów, Maria Czetwertyńska-Grocholska pokazała parę owczarków polskich pochodzących z jej majątku  w Plancie koło Radzynia Podlaskiego. Od tego czasu owczarki z Planty, razem  z wywodzącymi się od nich psami z niedalekiego Milanowa (hodowla Wandy i Róży Żółtowskich), były systematycznie, acz nielicznie prezentowane na wystawach. Kudłacze budziły jednak niewielkie zainteresowanie, a dalszy rozwój rasy zahamowała II wojna światowa i to na tyle skutecznie, że po jej zakończeniu odtwarzanie populacji zaczynano niemalże od zera. Do reaktywacji rasy przyczynił się oddział Związku Kynologicznego w Bydgoszczy (utworzony w roku 1948)  i jego przewodnicząca Maria Dubrowinowa. Zwróciła ona uwagę na psy w podobnym typie na Pomorzu. Jej działania zostały wsparte przez Marię Kusionowicz, która przez kilka lat hodowała polskie owczarki nizinne pod przydomkiem Z Babiej Wsi. Ale miotów doczekano się niewiele. Sytuacja uległa zmianie, gdy hodowlą tych psów zajęła się Danuta Hryniewicz. Dzięki jej determinacji i talentowi sukces przyszedł szybko. Hodowla Kordegarda rozpoczęła swą działalność we wczesnych latach pięćdziesiątych. Zakończyła ją śmierć pani Hryniewicz  w roku 2007.  Obecnie w Polsce istnieje wiele hodowli ponów.  W latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia polskie owczarki ruszyły na podbój Europy, a potem świata. W Anglii bardzo szybko zostały przeniesione do grona ras  z prawem do championatu. W ubiegłym roku to właśnie hodowczynię ponów, Diane Mottram, uznano za najlepszego hodowcę roku. Rasa regularnie i coraz liczniej jest pokazywana na wystawie Cruftsa.

 
polski owczarek nizinny
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 12/15.

Polski owczarek nizinny Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY  (według wzorca FCI): Grupa: 1 FCI (owczarki i psy pasterskie, oprócz szwajcarskich psów pasterskich), sekcja 1 (owczarki). Polski owczarek nizin DOWÓD OSOBISTY  (według wzorca FCI): Grupa: 1 FCI (owczarki i psy pasterskie, oprócz szwajcarskich psów pasterskich), sekcja 1 (owczarki). Polski owczarek nizin Rating: 0

komentarze (1)

  • Bell84

    Bell84

    Mam sunię tej rasy 🙂 To bardzo inteligentne psy, szybko się uczą, kochają zabawę, wspaniale pilnują domu i dzieci. Wady – bardzo trudno utrzymać ładną sierść (i porządek w domu). Mają skłonność do różnych alergii w tym pokarmowych i są dość delikatne, mimo, że dawniej hodowano je do pilnowania bydła.

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top