poniedziałek, 29 maja 2017

Pinczer miniaturowy

20 listopada 2014 12:37 Zostaw komentarz

pinczer miniaturowyDOWÓD OSOBISTY  
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 1 (pinczery i sznaucery)
Wrażenie ogólne: pinczer miniaturowy – najmniejszy z pinczerów krótkowłosych, powinien być miniaturową kopią pinczera średniego z jego wszystkimi zaletami, bez śladu zmian zwyrodnieniowych związanych z karłowatością; elegancki, pełen temperamentu pies o kwadratowej sylwetce
Wzrost: 25–30 cm
Waga: 4–6 kg
Głowa: mocna, szlachetna, wyraźnie wydłużona – jej długość stanowi 50% długości grzbietu, czaszka płaska, stop umiarkowanie zaznaczony, kufa mocna, klinowata, zgryz nożycowy
Oczy: ciemne, owalne
Uszy: wysoko osadzone, stojące lub załamane
Tułów: mocny, zwarty, linia grzbietu lekko opadająca, kłąb wyraźnie zaznaczony
Ogon: niegdyś krótko cięty, obecnie pożądany szablasto noszony, nigdy zakręcony nad grzbietem
Szata: krótka, przylegająca, błyszcząca
Umaszczenie: jednolite w odcieniach od czerwieni do brązu, czarne podpalane
 pinczer miniaturowy

Pinczer miniaturowy – szczypta historii

W pierwszych niemieckojęzycznych wzmiankach o pinczerach z końca XIX w. pieski te raz są duże, raz małe, czasem gładko-, to znowu szorstkowłose. Mylono je często z angielskim black and tan terrierem, od którego zresztą niektórzy autorzy wywodzili gładkowłose pinczery. Podobne stanowisko zajął Związek Uszlachetniania Psów Rasowych w Niemczech, opracowując pierwsze wzorce pinczerów. Jednak krótkowłose pinczery potraktowano po macoszemu, całą energię kierując ku odmianie szorstkowłosej, czyli sznaucerom. Nawet najpopularniejszym pinczerom średnim groziło wyginięcie. Rasa przetrwała dzięki staraniom Wernera Junga, choć II wojna niemal zniweczyła jego działania i dopiero pod koniec XX w. można było uznać, że ocalała i się rozwija. Z pinczerami miniaturowymi było jeszcze gorzej. Wielu kynologów traktowało je krytycznie. „Małe to, trzęsie się i marznie, słowem, do niczego się nie nadaje” – takie stanowisko prezentował ceniony przez Niemców Richard Strebel. W Klubie Sznaucera i Pinczera od początku trwały ostre spory o wielkość miniaturek. Doświadczeni kynolodzy optowali za małym, ale mocnym pieskiem o grubej kości i wadze 4–6 kg. Miała to być miniatura pinczera średniego, o kompletnym uzębieniu, eleganckiej budowie i bez śladu deformacji właściwych psom karłowatym. Lecz ludzie woleli „sarenki” o cienkiej kości i niemal całkowicie łysych uszach osadzonych na jabłkowatej głowie. Walka z tymi upodobaniami wydawała się skazana na niepowodzenie, bo na wystawach oceniano psy albo w klatkach, albo na rękach właścicieli, gdyż budowa ciała czy ruch nie miały żadnego znaczenia. Zwolennik mocnych pinczerów Josef Berta długo szukał poparcia dla swoich przekonań wśród sędziów, działaczy kynologicznych i hodowców. W końcu kilku podzieliło jego zdanie, a ich racje klub uznał dopiero w 1936 roku, ustalając górną granicę wzrostu na 30 cm; dolną określono w 1956 na 25 cm. Przedwojenne miniaturki były dość popularne, wojna jednak spowodowała regres w hodowli. Później zainteresowanie rasą wróciło i zmieniło się nastawienie do niej sędziów i hodowców, ale w powszechnym odbiorze ciągle dominuje obraz delikatnych piesków drżących z zimna, w dodatku wciąż znajdują one wielu amatorów…

 
IBR-1226852 - © - Sabine Schürhagel/imageBROKER

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 6/10, 11/13.

Pinczer miniaturowy Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 1 (pinczery i sznaucery) Wrażenie ogólne: pinczer miniaturowy - DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 1 (pinczery i sznaucery) Wrażenie ogólne: pinczer miniaturowy - Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top