poniedziałek, 29 maja 2017

Owczarek szetlandzki

29 grudnia 2014 15:40 Zostaw komentarz

owczarek szetlandzkiDOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie)
Wzrost: 37 cm (pies), 35,5 cm (suka), tolerowane 2,5-centymetrowe odchylenia
Głowa: subtelnie wymodelowana, w kształcie długiego, tępo zakończonego klina. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, linie profilu równoległe, stop nieduży, ale wyraźny
Oczy: średniej wielkości, w kształcie migdała, ciemne. U psów o umaszczeniu marmurkowym mogą być niebieskie w całości lub w części
Uszy: małe, osadzone blisko siebie, załamane do przodu
Tułów: nieco dłuższy niż wyższy; klatka piersiowa głęboka; grzbiet prosty; linia zadu wdzięcznie zaokrąglona
Szata: dwuwarstwowa. Sierść wierzchnia długa, gęsta, szorstka; podszerstek delikatny i zwarty. Bardzo obfita kryza, na tylnych kończynach obfite portki, na przednich pióra
Umaszczenie: trójbarwne (czarne podpalane z białymi znaczeniami na klatce piersiowej, głowie, kryzie, łapach oraz na końcu ogona), niebieskie marmurkowe, śniade, czarno-białe

 

owczarek szetlandzki
Owczarek szetlandzki – szczypta historii

Na południe od koła podbiegunowego, niecałe 100 km od Szkocji, leżą Wyspy Szetlandzkie. Długie i ciężkie zimy oraz krótkie, chłodne lata sprawiają, że na tym kamienistym terenie może przetrwać jedynie uboga roślinność. Brak przestrzeni i wystarczającej ilości pożywienia powoduje, że od tysiącleci rodzą się tu zwierzęta mniejsze niż ich odpowiedniki na stałym lądzie. Mamy więc szetlandzkie było, szetlandzkie owce, niezwykle popularne kuce szetlandzkie i oczywiście psy rasy owczarek szetlandzki, bez których życie mieszkańców tych stron byłoby jeszcze cięższe, o ile nie niemożliwe. Wyspiarze z Szetlandów parali się głównie pracą na roli bądź rybactwem. Wydzierali kamienistej glebie niewielkie spłachetki ziemi i zakładali małe ogrody, zwane w ich dialekcie „toons”. Bardzo często skromne plony przeznaczone dla ludzi, stawały się zdobyczą trzody, która nieodganiana, krążyła między małymi poletkami, zjadając wszystko po drodze. Aby rozwiązać ten problem, mieszkańcy wysp już w połowie XVIII wieku zaczęli trzymać w swoich zagrodach małe pieski, które doskonale radziły sobie z odganianiem krów czy owiec od cennych upraw. Nazywano je „toonies”, a w archiwach zachowały się opisy tych zwierząt. Pies wyspiarzy miał być mały i pojętny. Mierzył do 28 cm wzrostu i ważył maksymalnie 4,5 kg, dzięki czemu nie zagrażał małym owcom. Był żywotny, zręczny i wytrwały, niewiele jadł i nie zajmował cennego miejsca, co czyniło go idealnym pomocnikiem walczących o przetrwanie ludzi…

 
owczarek szetlandzki
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 2/01, 10/03, 10/07, 4/13.

Owczarek szetlandzki Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie) Wzrost: 37 cm (pies), 35,5 cm (suka), tolerowane 2,5-centymetrowe odchylenia Głowa: subtelni DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie) Wzrost: 37 cm (pies), 35,5 cm (suka), tolerowane 2,5-centymetrowe odchylenia Głowa: subtelni Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top