środa, 22 listopada 2017

Nova Scotia duck tolling retriever

7 kwietnia 2015 14:30 Zostaw komentarz

EN_01099887_1344DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 1 (aportery). Obowiązują próby pracy
Wrażenie ogólne: pies średniej wielkości, mocny, dobrze umięśniony, o dość masywnym kośćcu. Gdy nie pracuje, jest często trochę smutny. W pracy pełen entuzjazmu i skoncentrowany
Wielkość: 48-51 cm (pies), 45-48 (suka) z tolerancją 2,5 cm w górę i w dół
Waga: 20-23 kg  (pies), 17-20 kg (suka)
Głowa: klinowata, czaszka szeroka i lekko zaokrąglona, policzki płaskie. Stop umiarkowany. Kufa mocna, pożądane pełne uzębienie
Oczy: szeroko rozstawione, kształtu migdała, bursztynowe lub żółte, stonowane z umaszczeniem
Uszy: wysoko osadzone, załamane trochę powyżej nasady i wiszące, na końcach zaokrąglone
Tułów: szeroki i głęboki, dobrze ożebrowany, grzbiet prosty
Ogon: długi, noszony poniżej lub powyżej linii grzbietu, ale nie może być zakręcony tak, by go dotykał
Szata: włos gęsty, nieprzemakalny, lśniący, z gęstym podszerstkiem, prosty, tylko na grzbiecie może być lekko pofalowany. Najdłuższy u nasady uszu i na szyi (kryza widoczna jest zwłaszcza u samców), na przednich nogach tworzy pióra, na udach portki. Ogon obficie owłosiony. Na kufie i głowie włos krótki i gładki
Umaszczenie: różne odcienie czerwonego i pomarańczowego, dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na głowie (strzałka), klatce piersiowej, łapach i końcu ogona. Nos i śluzówki czerwonobrązowe, rzadziej czarne
EN_01099887_6006SZCZYPTA HISTORII:
Ten niewielkie retriever pochodzi z Kanady. Jednak jego przodków należy szukać wśród najróżniejszych ras psów przybyłych z Europy. Nicholas Denys w zapiskach z XVII wieku z Nowej Szkocji i Nowego Brunszwiku wspomina o miejscowych psach, niedużych, rudej maści, z którymi polowano na ptactwo wodne. Czy były one przodkami tollera? Tego nie wiadomo. Większość autorów twierdzi, że rasa ta powstała w końcu XIX wieku. Psy te są potomkami najrozmaitszych retrieverów, kojarzonych także ze spanielami, seterami i pasterskimi collie. Ale dość niezwykła technika polowania sugeruje, że toller mieć może coś wspólnego z holenderskimi psami o nazwie „kooikerhondje”, które dokładnie w taki sam sposób wabiły kaczki w nastawione przez myśliwego sieci. Te niewielkie płochacze mogły się dostać na północno-wschodnie wybrzeże Ameryki z kolonistami z Niderlandów (a więc mogły być znane w Nowej Szkocji w XVII wieku) albo trochę później z Anglikami. Za twórcę tej rasy uznaje się Jamesa Allena z Yarmouth, a jej pierwsza nazwa brzmiała właśnie „yarmouth toller”. Retrievery uznane zostały przez kanadyjski Kennel Club w roku 1945 i wtedy też nadano im obecną nazwę; do ksiąg hodowlanych wpisano wówczas 15 tollerów. Niewiele, toteż nic dziwnego, że już niebawem rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Dopiero w latach 60. retrievery z Nowej Szkocji stały się ponownie znane, głównie za sprawą dwójki kanadyjskich hodowców: Eldona Pace’a i Avery Nickerson. Szersze zainteresowanie tymi psami datuje się dopiero na lata 80. W roku 1995 toller stał się psem herbowym Nowej Szkocji, oficjalnym godłem tej prowincji. W USA klub powstał w roku 1984, ale uznanie rasy nastąpiło dopiero w roku 2003.
nova scotia03
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu numeru archiwalnego miesięcznika „Przyjaciel Pies” 6/08, 1/15.

Nova Scotia duck tolling retriever Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 1 (aportery). Obowiązują próby pracy Wrażenie ogólne: pies średniej DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 1 (aportery). Obowiązują próby pracy Wrażenie ogólne: pies średniej Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top