wtorek, 26 września 2017

Mudi

30 grudnia 2014 15:52 Zostaw komentarz

mudiDOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające); sekcja 1 (psy pasterskie)
Wrażenie ogólne: mudi to szpicowaty pies średniej wielkości, o klinowatej głowie, kwadratowej sylwetce i wyraźnie opadającej linii grzbietu (ważna cecha rasowa!)
Wzrost:  pies 41–47 cm, suka 38–44 cm
Waga: 8–13 kg
Głowa: klinowata; mózgoczaszka i czoło lekko wysklepione, stop prawie niewidoczny. Kufa dość mocna, grzbiet nosa prosty
Oczy: nieduże, skośne, o bystrym i zuchwałym wyrazie
Uszy: wysoko osadzone, stojące, w kształcie litery V, bardzo ruchliwe – pies może poruszać jednym uchem niezależnie od drugiego
Ogon:  w spoczynku wiszący, na końcu podniesiony, w ruchu noszony szablasto powyżej linii grzbietu. Zdarzają się osobniki z naturalnie krótkimi lub szczątkowymi ogonami
Sierść: na głowie i przedniej stronie kończyn krótka, prosta i gładka, na tułowiu mocno pofalowana lub kędzierzawa, ogon obficie owłosiony
Umaszczenie: wzorzec jest w tym punkcie niejasny i nie całkiem zgodny z rzeczywistością. W praktyce mudi bywają czarne (najczęściej), szare, płowe w różnych odcieniach, błękitne, czekoladowe, marmurkowe i popielate.

 

mudi
Mudi – szczypta historii

Zasługa odkrycia mudi dla oficjalnej kynologii przypada doktorowi Dezso Fénesi, dyrektorowi lokalnego muzeum w miasteczku Balassagyarmat. Podczas swoich licznych badań etnograficznych w terenie, prowadzonych w latach 20. ubiegłego wieku, zwrócił uwagę na jednolite w typie psy pasterskie, wykorzystywane przede wszystkim do pasienia bydła oraz polowania na dziki. Cechowały się silnym charakterem, ciętością i szybkością. Proponując węgierskiemu związkowi kynologicznemu uznanie ich za rasę, naukowiec pisał: „Charakterystyczne cechy, jak stojące uszy, zaostrzony i porośnięty krótką sierścią pysk oraz kędzierzawy włos niezawodnie przekazywane są potomstwu, tak jak dzieje się to u innych, od dawna hodowanych ras psów”. Rasę uznano na Węgrzech w roku 1936. Nie wzbudziła jednak zainteresowania wśród hodowców „miejskich” – mudi pozostały ciężko pracującymi psami wiejskimi, a w okresie powojennym słuch o nich zaginął. Dopiero w latach 60. ubiegłego wieku grupa hodowców zajęła się nimi na poważnie. Wtedy też okazało się, że szczeniaki w typie mudi rodzą się czasem w miotach puli i pumi. Fakt ten ponownie wzbudził wątpliwości, czy to prawdziwa rasa. Opracowany w roku 1966 wzorzec na siłę próbował ujednolicić wygląd mudi, między innymi określając dopuszczalne maści (czerń i biel). Na skutek tego baza hodowlana bardzo się zawęziła. Powstały „mudi wystawowe”, które w dalszym ciągu interesowały tylko garstkę zapaleńców, i „mudi wiejskie”. Te drugie występowały liczniej, można było wpisywać je do księgi wstępnej, ale nie we wszystkich szczegółach odpowiadały wymogom wzorca. Jego zmiana nastąpiła w 2000 roku, ale do dziś nie zostały ujednolicone dopuszczalne umaszczenia w różnych wersjach językowych wzorca (na przykład w angielskiej nie ma maści białej). Nie bardzo też wiadomo, czy mudi mogą być czekoladowe marmurkowe. Wprowadzenie nowych umaszczeń poszerzyło bazę hodowlaną, ale z drugiej strony pewne kojarzenia dla uzyskania „atrakcyjnego” koloru mogą z czasem poskutkować zanikiem pigmentacji. Do dzisiaj rasa pozostaje na Węgrzech niezbyt popularna, podobnie jest poza jej ojczyzną.

 
mudi
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies”: 12/12.

Mudi Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające); sekcja 1 (psy pasterskie) Wrażenie ogólne: mudi to szpicowaty pies średniej wielko DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające); sekcja 1 (psy pasterskie) Wrażenie ogólne: mudi to szpicowaty pies średniej wielko Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top