Mafię (sunia Doga Argentyńskiego) dostałam od znajomego który z braku czasu nie mógł poświęcić jej tyle czasu ile ona potrzebowała. Od początku wiedziałam, że jest głucha jednak byłam w niej tak zakochana...że absolutnie mi to nie przeszkadzało. Zabrałam się za czytanie for,książek i wszystkiego co zawierało artykuły na temat wychowania głuchego psa. Po pół roku pracy zarówno mojej jak i Mafii (ja też musiałam się dużo nauczyć to był mój pierwszy pies) zaczęło być widać efekty. Porozumiewamy się na migi. Umie siadać, podać łapę, turlać się, szczekać na zawołanie i przybiega na spacerze gdy klepnę ręką w nogę...a ona to zauważy. Żyje jak normalny pies, chodzi bez smyczy (wielu pomyśli że to nieodpowiedzialne, że coś może komuś zrobić, ten pies należy do ras agresywnych ale taka prawda jest że chociażby była rasa psów zabójców to jak go wychowasz zależy wyłącznie od Ciebie.) Nie mam z moją Królewną żadnych problemów, nie rzuca się na psy a raczej je omija chyba, że zobaczy jak zachęcam ją do podejścia i zabawy z drugim psem. Spotykamy się codziennie na polu z psami, 4-5 i więcej biegają i bawią się z Mafią jakby była normalnym psem. Nie słyszy ale bardzo dobrze widzi. Zwłaszcza koty które gonić uwielbia...i to jest jeden jedyny silniejszy od niej minus. Wtedy już jej nawet nie wołam, bo wiem że jak poleci za kocurem to prędzej czy później do mnie wróci (oczywiście za każdym razem w stresie mijają mi kolejne minuty oczekiwania). Ale wraca zawsze, wiem że to mądra dziewczyna. Czasem mam nawet wrażenie, że mądrzejsza od niejednego słyszącego psa. Bo jak widzę gdy właściciel woła swojego psa (Słyszącego!) a on udaje że go nie widzi upadam ze śmiechu :) Nie rozumiem jak można uśpić niesłyszącego psa? On się przystosuje do życia...ja ciągle do mojej gadam i sama się do siebie śmieje, że mogę jej powierzyć każdy sekret.

Pies to najlepszy przyjaciel człowieka i nie ważne (przynajmniej dla mnie ) jest to czy jest całkowicie sprawny , ale nie wszyscy są takimi ludźmi (niestety). Sama znam przypadek w którym pewna osoba miała psa rasy Syberian Husky. Biedaczek oślepł jak to przecież często bywa z tymi psiakami no i jego właścicielka postanowiła go uśpić z tego względu...Ech , tak to już jest z nami ludźmi kiedy pojawia się przeszkoda wolimy się jej jak najprędzej pozbyć i to najłatwiejszym choć nie dla wszystkich dobrym sposobeem ;/

@down Dokładnie

Człowiek - ponoć brzmi dumnie. Więc jesteśmy dumni... Albo raczej - wywyższamy się ponad inne zwierzęta. Ile to azy słyszy się od księży, że "pieski i inne zwierzątka nie mają duszy". No ale zaraz... Jak to nie mają? Potrafią kochać, okazać wdzięczność, być wierne i czułe... Nie zmuszamy ich do tego ani my ani instynkt.... Nie można nikogo, nawet psa zmusić do kochania jezeli sam tego nie chce. Więc czego trzeba więcej? Ale dumny człowiek, jeżeli już bierze psa, chce aby pies mu służył. Nawet mu przez myśl nie przejdzie, że ten pies może kiedyś potrzebować pomocy. Bo każdy pies w końcu będzie jej potrzebował, nawet ten, który urodził się zdrowiutki. Psy nas kochają. A co my robimy aby zasłużyć na tą milość? Zepsuty ten pies, to oddajmy go komuś. Aktualnie mam starszawą labradorkę, która ma powazne problemy ze stawami. Wiem, że gdyby nie ja byłoby jej bardzo ciężko. I to tylko pogłębia naszą wieloletnią więź. Nie bójmy się pomagać. Może i faktycznie to kosztuje.... Ale któż zna cenę miłości?

"Ile to azy słyszy się od księży, że "pieski i inne zwierzątka nie mają duszy "". Coś masz przeciwko Kościołowi?

akurat konkretnie to, co zacytowałaś. Nie zamierzam tu nikogo obrażać, mimo że ja osobiście czuję się urażona takim podejściem.

Dziwicie się czemu ludzie oddają chore zwierzęta do schronisk, bądź je usypiają. Popatrzcie na to inaczej. Ludzie oddają ludzi do domów dziecka, starców, do hospicjum. Jeśli człowiek nie umie lub nie chce zaakceptować drugiej osoby i jej choroby nie jest w stanie zaakceptować psa ! To oczywiste. Ludzie boją się chorób. Boją się odpowiedzialności za drugą osobę. Nie chodzi tu tylko o psy- mimo, że to o nich jest ten temat. Chodzi mi o ludzi. Ludzie nie mają czasu na zajmowanie się chorym. Myślą, że to za duża odpowiedzialność. Boją się konsekwencji. Boją się patrzeć na cierpienie drugiej osoby. Obawiaja się najgorszego- śmierci- co wtedy będzie? Jak spojrzeć wtedy na konającego przyjaciela? Jak? Jak patrzyć na jego cierpienie, ból? Jak? Nie mozna oczekiwać, że człowiek zajmie się chorym psem -jeśli nawet nie umie opiekować się drugim człowiekiem! Niestety, taka jest prawda. Piszecie tu komentarze, że byście zaopiekowali się ślepym psem? Połowa z was, by oddała go do schroniska po pierwszym dniu! Nie okłamujcie się... Takie to tylko pisanie na pokaz. Wy nie wiecie ile to odpowiedzialności, nie myślicie o konsekwencjach. Założę się, że byście uśpili psa- jakiegokolwiek, niż wolilibyście patrzeć jak umiera. Taki jest człowiek. By móc żyć z psem, który jest chory na prawdę potrzebna jest miłość, a nie chęci. Bo nawet z wielkimi chęciami nic nie zrobi się bez prawdziwej miłości. KAŻDE STWORZENIE ZASŁUGUJE NA MIŁOŚĆ BEZWARUNKOWĄ

ja sie opiekuje slepym psem. starym i slepym

Dziwicie się czemu ludzie oddają chore zwierzęta do schronisk, bądź je usypiają. Popatrzcie na to inaczej. Ludzie oddają ludzi do domów dziecka, starców, do hospicjum. Jeśli człowiek nie umie lub nie chce zaakceptować drugiej osoby i jej choroby nie jest w stanie zaakceptować psa ! To oczywiste. Ludzie boją się chorób. Boją się odpowiedzialności za drugą osobę. Nie chodzi tu tylko o psy- mimo, że to o nich jest ten temat. Chodzi mi o ludzi. Ludzie nie mają czasu na zajmowanie się chorym. Myślą, że to za duża odpowiedzialność. Boją się konsekwencji. Boją się patrzeć na cierpienie drugiej osoby. Obawiaja się najgorszego- śmierci- co wtedy będzie? Jak spojrzeć wtedy na konającego przyjaciela? Jak? Jak patrzyć na jego cierpienie, ból? Jak? Nie mozna oczekiwać, że człowiek zajmie się chorym psem -jeśli nawet nie umie opiekować się drugim człowiekiem! Niestety, taka jest prawda. Piszecie tu komentarze, że byście zaopiekowali się ślepym psem? Połowa z was, by oddała go do schroniska po pierwszym dniu! Nie okłamujcie się... Takie to tylko pisanie na pokaz. Wy nie wiecie ile to odpowiedzialności, nie myślicie o konsekwencjach. Założę się, że byście uśpili psa- jakiegokolwiek, niż wolilibyście patrzeć jak umiera. Taki jest człowiek. By móc żyć z psem, który jest chory na prawdę potrzebna jest miłość, a nie chęci. Bo nawet z wielkimi chęciami nic nie zrobi się bez prawdziwej miłości. KAŻDE STWORZENIE ZASŁUGUJE NA MIŁOŚĆ BEZWARUNKOWĄ!

Według mnie kochają tak samo albo nawet mocniej od zdrowych zwierzaków,ponieważ wiedzą że właściciel poświęca się dla nich a one odwzajemniają mu to w ten sposób.Według mnie niepełnosprawność psa jest testem dla więzi łączącej go z właścicielem.Jeżeli jest ona silna przetrwa niezależnie od tego czy pies jest zdrowy czy też nie.Właściciel poświeci dla swojego ukochanego pupila swój czas i pieniądze i przeznaczy je na leczenie.Nie da odczuć psu że jest ciężarem i co najważniejsze nieprzestanie go kochać.Niestety słyszałam historie gdzie ludzie ratowali niepełnosprawne zwierzęta ,opiekowali sie nimi ale przestali je kochać nie dawali sobie rady z opieką nad chorym pupilem.Ale znam też takich ludzi którzy dają radę i traktują je jak zdrowe zwierzęta.Jednak zanim zaopiekujemy się niepełnosprawnym psem czy jakimś innym zwierzakiem powinniśmy się zastanowić ,czy obowiązki jakie na nas spadną w pewnym momencie nas nie przerosną,i czy nie przestaniemy naszego pupila normalnie traktować.Myślę że łatwiej się z niepełnosprawnością pogodzić zwierzęta które się z nią urodziły ,zdaje mi się że nawet jej nie odczuwają zbyt mocno.W przypadku gdy zwierzę straciło nagle swoje zdrowie obowiązkiem człowieka jest niedanie mu tego odczuć i wspieranie go.

Jeśli pies opiekuje się osobą niepełnosprawną to dlaczego ktoś nie może opiekować się niepełnosprawnym psem ? Przecież brak zmysłów nie jest przeszkodą do miłości. Takiej międzyludzkiej,ale też pomiędzy psem a człowiekiem. To prawda, niepełnosprawność ogranicza nas i naszych pupil , lecz czy jest to istotne ? Ważne jest, aby móc żyć normalnie z takim zwierzęciem, bo szczególnie dla wrażliwych ludzi jest to trudne. Jeśli widzimy smutek innej istoty, my także stajemy się do końca szczęśliwi. Ale czy to znaczy, iż nie można ? Jeśli druga osoba jest dla nas ważna robimy dla niej wszystko. Tak samo może być z pupilem . Dlatego, gdyby nam przydarzyła się taka rzecz nie pozwólmy , by stanęła na przeszkodzie do normalnego życia i najzwyklejszej miłości, jaka dzieli psa i człowieka.

Bardzo przepraszam klikło mi się 3 razy:) Chyba niemacie mi za złe...

To smutne jeśli pies traci zmysły. To jest przykre jak i dla psa oraz dla człowieka, lecz to nie oznacza że pies jest pozbawiony uczuć. Trzeba kochać psa mimo jego wad. Każdy piesek jest warty uczuć i każdy pies na to zasługuje, dobrze że są ludzie którzy to rozumieją i dają szansę psom. Można psa wyszkolić i pomóc mu radzić sobie z problemami. Zawsze jest jakaś nadzieja i nie wolno jej tracić:)

To smutne jeśli pies traci zmysły. To jest przykre jak i dla psa oraz dla człowieka, lecz to nie oznacza że pies jest pozbawiony uczuć. Trzeba kochać psa mimo jego wad. Każdy piesek jest warty uczuć i każdy pies na to zasługuje, dobrze że są ludzie którzy to rozumieją i dają szansę psom. Można psa wyszkolić i pomóc mu radzić sobie z problemami. Zawsze jest jakaś nadzieja i nie wolno jej tracić:)

To smutne jeśli pies traci zmysły. To jest przykre jak i dla psa oraz dla człowieka, lecz to nie oznacza że pies jest pozbawiony uczuć. Trzeba kochać psa mimo jego wad. Każdy piesek jest warty uczuć i każdy pies na to zasługuje, dobrze że są ludzie którzy to rozumieją i dają szansę psom. Można psa wyszkolić i pomóc mu radzić sobie z problemami. Zawsze jest jakaś nadzieja i nie wolno jej tracić:)

Psy bardzo kochają ludzi nawet kiedy cierpią . Są ludzie którzy chcą im pomóc ale inni nie.Niektórym zależy tylko na tym aby pies był na pokaz. Gdy straci wzrok lub słuch oddają go bo taki pies nie wygra wystawy. Ale są ludzie którzy mimio to kochają swoje pupile i chętnie zabierają psie kaleki do domu . Wiedzą , że pies wie o ich dobroći dla niego i nie potrzebuje wzroku bądz słuchu aby odwzajemnić im miłość

-Utrata zmysłów jest równie straszna dla psa jak i dla człowieka... Niestety jeśli choroba jest już tak poważna ,ze nie da się nic zrobić pozostaje tyko nauczyć się żyć z wadami... -Na szczęście pies jest naszym przyjacielem i możemy mu pomagać a psy pomagają nam :D

To bardzo dobrze, że ludzie pomagają niepełnosprawnym zwierzętom. Przecież często zdarza się odwrotna sytuacja - że to pies jest wybawieniem ludzi chorych i niepełnosprawnych! Niestety panuje przekonanie (np. w niektórych krajach podchodzi to nawet pod maltretowanie zwierząt), że trzymanie przy życiu niepełnosprawnego psa to przestępstwo i tego nie powinno się robić. Wiele osób może potwierdzić, że większość niepełnosprawnych psów - nawet tak się nie nazywa, mimo swoich niesprawności, inności od innych psów, świetnie sobie radzą i się cieszą z życia. Jakby nawet nie zauważyły i nie przejmowały się tym.

Bardzo się cieszę, że ludzie są na tyle mądrzy, aby zaakceptować każdą wadę psa. Wielu ludzi też nie widzą, nie słyszą, a mimo to żyją w trosce i szczęściu. Psy też powinny być szanowane, a człowiek, który naprawdę kocha swojego psa, nie będzie chciał go oddać z powodu wady wzroku, tylko zrobi wszystko, żeby pies był otoczony troską i miłością. Właściciel psa z tego rodzaju wadą powinien kochać go bezwarunkowo, tak, jak każdy pies kocha swojego właściciela. Powinniśmy odwdzięczyć się psu za jego miłość, pomagając mu żyć z wadą wzroku. Pies w zamian za troskę właściciela na pewno obdarzy nas zaufaniem i miłością.

Nie rozumiem, dlaczego pies, który jest w jakiś sposób upośledzony miałby kochać człowieka mniej od sprawnego zwierzęcia. Ludzi odstrasza zwykle wiadomość, że czworonóg nie widzi lub jest głuchy. Nierzadko też widzimy w ogłoszeniach o adopcji prośbę, by na to nie zważać i stwierdzenie, że zwierzę ma marne szanse na znalezienie nowego domu. A przecież my powinniśmy to zrozumieć, wszakże kto inny pomaga niewidomym ludziom? Właśnie psy. Są oczami niewidzących, uszami niesłyszących, a nawet alarmują o ataku choroby. Dlaczego, więc ludzie nie chcą, czy też boją się sprawować funkcję opiekuna psa, który w jakiś sposób stracił zmysł? Zapewne wiąże się to z wielką odpowiedzialnością i podwojona ilością pracy przy psie, ale jakaż ogromna powinna być satysfakcja! A psia miłość jeszcze większa!

Tak jak i ludzie rodzą się upośledzeni,niewidomi,bez kończyn,niepełnosprawni - po prostu chorzy wymagający więcej uwagi,opieki tak i czasem zwierzęta. Są ludzie którzy odtrącą własne dziecko tylko dlatego że jest 'inne' często nie tłumacząc swojego postępowania tak też jest ze zwierzętami. Szkoda tylko że większość społeczeństwa psy traktuje jak istotę bez uczuć? gorszą? pomimo tego że jest całkowicie zdrowe a co dopiero jak mu coś dolega? Wtedy najlepiej uśpić bo po co komu 'taki' pies. A zadałaś/eś sobie kiedyś pytanie czy tak samo uśpił byś własne dziecko bo jest 'inne'? Oczywiście że nie! Więc czemu skazujesz na to psa czy inne zwierzę bez próby walki ?! One tak samo jak i my umieją się cieszyć czy okazywać miłość. To iż pies nie widzi czy nie ma łapki nie znaczy to,że jest w czymś gorszy od innych zdrowych psów. Nie powinniśmy rozgraniczać psy na gorsze i lepsze tylko dlatego że jest niepełnosprawne. Niepełnosprawny pies jest w stanie dorównać a nawet być lepszy od zdrowych psów jeśli dozna miłości od właściciela. Choć szkolenie takie psa jest trudniejsze i zapewne zajmuje więcej czasu to za to ile da nam satysfakcji jak sprawimy że niepełnosprawny pies na spacerze czy w domu stanie się pełnosprawnym psiakiem z uniesioną kitą do góry nie potrzebująca nas na każdym kroku jak było to wcześniej. Jednym słowem widok bezcenny :) Oby było więcej ludzi z sercem i rozsądnie myślących.

pies kocha wlasciicela bezwarunkowo,bez wzgledu na jego wady i zalety.ludzie czesto porzucaja stare psy i starych ludzi.niestety nadeszla era zdziczenia i dehumanizacji.moim zdaniem powinnismy uczyc sie od zwierzat bezgranicznej milosci

Opisana przez Was historia to opowieść o człowieku, który znalazł przyjaciela i akceptuje go mimo wszystkich jego wad i ułomności. Niestety mam wrażenie, że coraz częściej w takich sytuacjach podejmuję się decyzję o uśpieniu zwierzęcia. Kiedy pies nie spełnia cudzych oczekiwań podejmowana jest decyzja najprostsza. Usprawiedliwienie jest w takiej sytuacji błahe. A co z naszym przyjacielem? Stracił wzrok, słuch lub nabył ułomność fizyczną, ale nadal kocha nas z całego psiego serca, liczy na pomoc człowieka. Zdarzają się różne sytuację, ale zawsze da się coś wymyślić, choćby zrobić wszystko by znaleźć mu najlepszy, kochający dom. W najgorszej sytuacji jest pies, on niestety nie może powiedzieć co myśli i czuje w takich sytuacjach.A przecież pies niewidomy/kaleki/chory ma taką samą chęć życia jak każdy inny! Nazywamy psa przyjacielem, więc traktujmy go jak przyjaciela. Dbajmy o niego, troszczmy się - pies odpłaci nam się tysiąckroć większą miłością i lojalnością. Nie zapominajmy o tym - miejmy przyjaciela i bądźmy przyjacielem.

Według mnie to naprawdę piękne, kiedy ludzie przygarniają poszkodowane psy. Odnoszę się tu też do rasowych psów, a mianowicie: psy rasowe (np. Agor) kojarzą nam się z wystawami, pięknem i rodowodem. Zawsze kiedy widzimy uliczne psy- zrzekamy się z opiekuńczości do czworonogów, mówiąc: "Oo, jaki brudny kundel". Podkreślam słowo :kundel, gdyż to zawsze takie psy kojarzą nam się z poszkodowanymi, bezdomnymi zwierzakami, których nikt nie chce. W przypadku Beaty Kryś-Malcewicz jestem pod wrażeniem. Jej pierwszy pies, w wieku 11-miesięcy oślepł całkowicie. Współczuję jej tego, lecz sama kiedyś to przeżyłam. Chciałam się poddać, ale zrozumiałam jak pies jest silny i wierny. Bardzo chciałabym, aby takich ludzi jak Beata było coraz więcej, którym nie chodzi o pieski wystawowe. Kiedy przechodzimy ulicą widząc kulejącego, brudnego psa- nie odchodźmy bez politowania. Reasumując, nie chodzi mi o to, aby wziąć psiaka na ręce, pogłaskać i pójść. Mógłby być niezaszczepiony, lecz nie tylko chodzi o nasze zdrowie. W wierszu Tadeusza Różewicza "List do Ludożerców" zwraca się do nas, abyśmy nie byli egoistami.

Zacznijmy od zadania sobie pytania- czy pies ma wpływ na to , jaki się urodził? Nie. A więc dlaczego człowiek każe go za coś, co nawet w najmniejszej mierze nie zależy od czworonoga? Dlaczego człowiek nie ofiaruje psu godnych warunków życia, a zamiast tego wyrzuca go na ulicę, czy oddaje do schroniska? Czy pies na to zasłużył? Dlaczego człowiek zamiast obdarzyć psa miłością, uważa go za kogoś gorszego, bo ten urodził się głuchy, ślepy... Dlaczego człowiek nadal nie potrafi docenić wierności i oddania psiego przyjaciela? Pragnę z całego serca podziękować ludziom, którzy te rzeczy docienili, nie zważali na wrodzone choroby swojego psa, czy błędy ludzkie, które częściowo odbiły się na zdrowiu i psychice czworonożnego domownika. Jestem pewna, że psy należące do takich ludzi, będą swoim właścicielom wdzięczne do końca swoich psich dni.

Odpowiem wierszem...Wiem, że to nie jest komentarz...Ale myślę, że odpowiednio opisuję los większość psów głuchych, ślepych... Ślepy,stary i niechciany... Smutny,nieszczęśliwy,niekochany... Znalazł pana, pana złego. Który na początku nie widział niedobrego stanu psiego... Wyrzucił on psa, który głuchy się okazał... "Właściciel" na życie na ulicy go skazał. Lecz tego samego dnia- cud się zdarzył! Pojawił się nowy właściciel, którego Burek sobie wymarzył. Teraz pies w psich luksusach żyje, nowy pan codziennie go myje. I kocha, rozpieszcza, dba o niego, Za nic ma brak wzroku przyjaciela psiego. Bo nie to jest najważniejsze, Bywają problemy większe!

większości ludzi wydaje się, że jak zwierze traci zmysły to nic z niego nie będzie, a wrecz oprzeciwnie, zwierzęta kochaja nas jescze mocnie, co wiedzą, że bez nas nic nie zrobią i po tym mozna widzieć, jak zwierze potrafi ufać człowiekowi. Jeden koń oślepł wszyscy mówili, że z niego juz nic nie bedzie, a jego właścicielka się uparła, że go nie uśpi, i miała racje, ponieważ teraz ten koni tak jej ufa, że skaczą razem przez przeszkody.

Czasami nie zdajemy sobie sprawy z tego ,że nasz pies nie słyszy,nie widzi lub nie węszy.Kiedy się w końcu dowiadujemy mamy mieszane emocje.Czasami oddajemy psiaka do schroniska chociaż on nic nie zawinił i mimo utraty zmysłu bardzo nas kocha.Z uśmiechem na twarzy przeczytałam styczniowy temat miesiąca.Dlaczego? Może po prostu ucieszyłam się ,że te pieski mają domy i kochających włascicieli? Albo dlatego,że żyje im się teraz równie dobrze jak każdemu innemu pieskowi? Nie wiem.Ale jestem pewna,że gdyby mój pies nie posiadałby jakiegoś zmysłu , kochałabym go tak samo jak każdego innego psa. Agor,Ari i Funia są najlepszym przykładem na to,że i takie psy mogą żyć normalnie.Co z tego,że brakuje im czegoś ,czego my używamy na co dzień? Mają za to cos,czego my nie mamy.

„Miłość mimo utraty zmysłów”… Ale dlaczego jest tu jakieś „mimo”? Czy człowiek nie powinien kochać każdego psa, bez względu na to, jaki się urodził? Dlaczego psy inne, niepełnosprawne są oddawane do schronisk, wyrzucone na ulicę, uznawane za „gorsze”? Przecież one również są wierne swojemu właścicielowi, ufają mu, uwielbiają go bezgranicznie… Za los psa odpowiada przecież człowiek, dlaczego więc dla czworonogów pozbawionych zmysłu węchu, wzroku, słuchu los nie oszczędza nieszczęścia? Paradoksalnie, psy niepełnosprawne bardziej potrzebują pomocy człowieka niż jakiekolwiek inne istoty. Bo to właśnie one są od niego uzależnione. Pragnę z całego serca podziękować ludziom, którzy taką pomoc swoim czworonogom dostarczyli.

Pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Wypadało by dodać iż człowiek powinien być najlepszym przyjacielem psa, ale czy tak jest? Przyjaźń do czegoś zobowiązuje. Aby coś otrzymać należy coś dać od siebie. Doskonałym przykładem takiej wzajemności są bohaterowie tematu miesiąca. Wielu z nas nawet w okresie świąt, które tak wiele znaczą, a przynajmniej powinny znaczyć w naszym życiu, woli przejść obojętnie wobec cudzego nieszczęścia. Nieszczęściem nazwiemy w tym przypadku także niepełnosprawność. Kiedy mówimy o tej przypadłości mamy zazwyczaj na myśli człowieka i niewielu z nas zdaje sobie sprawę, że dotyka ona także oddane czworonogi. Niestety podobnie jak ludzie są one czasem odpychane "na margines", opuszczane. Dlaczego? Przyczyny są różni. Właściciele nie chcą być ograniczeni takim zobowiązaniem, boją się kosztów leczenia czy tej wzajemności. Są jednak ludzie, którym los takich istot nie jest obojętny. To dzięki nim uczą się one normalnego funkcjonowania w tym świecie. W świecie, który nie zawsze przychylnie na nie spogląda. A są to przecież normalne zwierzęta! To, że różnią się nieco od całkiem zdrowych kompanów nie jest ich wyborem. Dobrze, że chociaż część tych stworzeń może cieszyć się wsparciem i miłością kochających je ludzi. Ludzi, którzy nie boją się zobowiązania przyjaźni. Dają miłość i dostają z powrotem.

Głuche, ślepe... Tak to się niestety zdarza. U ludzi i u zwierząt. To cudownie jeśli niepełnosprawny piesek ma kochającego właściciela, który się nim opiekuje i mu pomaga żyć bez np. wzroku i słuchu. Ale co z tymi niepełnosprawnymi czworonogami w schroniskach? One mają szanse na adopcje prawie równe zeru. Tam te psy są jakby "gorsze". To nieprawda! Jeśli chcesz zaadoptować pieska ze schroniska, wybierzcie tego, który najbardziej potrzebuje kochającego człowieka - Czyli przykładowo tego ze słabym wzrokiem. (To na dole ja napisałam, ale zapomniałam się zalogować)

Głuche, ślepe... Tak to się niestety zdarza. U ludzi i u zwierząt. To cudownie jeśli niepełnosprawny piesek ma kochającego właściciela, który się nim opiekuje i mu pomaga żyć bez np. wzroku i słuchu. Ale co z tymi niepełnosprawnymi czworonogami w schroniskach? One mają szanse na adopcje prawie równe zeru. Tam te psy są jakby "gorsze". To nieprawda! Jeśli chcesz zaadoptować pieska ze schroniska, wybierzcie tego, który najbardziej potrzebuje kochającego człowieka - Czyli przykładowo tego ze słabym wzrokiem.

"Pies jest najlepszym przyjacielem człowieka"... Ale dlaczego? Czy dlatego, że ma dobrze rozwinięty zmysł słuchu, węchu, wzroku? Czy dlatego, że od razu reaguje na komendę właściciela? Czy dlatego, że świetnie nadaje się do sportów w stylu frisbee, bikejoring? Myślę, że każdy psiarz, wie, że na wszystkie te pytania odpowiedź brzmi "nie". Z jakiej racji więc psy niepełnosprawne, inne, trafiają do schronisk lub są wyrzucane na ulicę? Czy nie zasługują na miłość? Pies jest przecież cudownym przyjacielem ze względu na jego ufność, zapatrzenie w swojego pana, wrażliwość, wierność. Co do tego mają jego wrodzone choroby? Nic! Pragnę podziękować wszystkim ludziom, którzy nie poddali się w obliczu problemów genetycznych swojego pupila. Jestem pewna, że takie czworonogi będą wdzięczne swojemu właścicielowi do końca swoich dni i całym psim sercem.

Niestety psy niewidome lub niesłyszące, a nawet z większymi wadami, są usypiane. Zazwyczaj na wstępie daje się im małe szanse na życie... Ale jeśli człowiek się postara pies ma 85% szanse na życie. Ludzie z dobrym sercem na pewno przygarną psa który cierpi bardziej w schronisku, lub ma zostać uśpiony z powodu pewnej choroby ... Taki pies bardziej odczuwa miłość. Jest oddany właścicielowi i bezgranicznie mu ufa. poznałam historię pewnego (też) czekoladowego labradora, który był niewidomy. Była to sprawa iż był agresywny podczas jedzenia. Ale to już inna historia. Jego właścicielka miała go od urodzenia, a o tym, że nie widzi dowiedziała się po jakimś czasie. Taki pies jest miły i przyjazny. Lecz męczy go to, że nie może zobaczyć co się koło niego dzieje. Musi oddać się słuchowi i węchowi. Musi z tym żyć, a jeśli jest taki, że nie daje sobie z tym rady to dopiero w tedy można myśleć o uśpieniu ...

Wydawałoby się, że większość ludzi nauczyła się tolerować osoby niepełnosprawne. Osoby- tak, ale czy inne istoty również? Tutaj pojawiły się moje wątpliwości, zwłaszcza po przeczytaniu ostatniego numeru Przyjaciela Psa. Oczywistym jest dla mnie faktem, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka, bez względu na to, czy ma rozwinięty zmysł słuchu, wzroku, węchu... A więc dlaczego psy "inne", niepełnosprawne trafiają do schronisk? Czy to ich wina, że urodziły się takie, a nie inne? Według mnie nie. Pragnę podziękować wszystkim ludziom, którzy nie poddali się w obliczu wrodzonych chorób swojego psa i nie zapomnieli o tym, jak te bardzo potrzebowały ich pomocy. Jestem pewna, że takie zwierzaki będą swoim właścicielom wdzięczne do końca swoich dni i okazywały to całym psim sercem.

Dlaczego psy pozbawione wzroku, węchu, słuchu są skazane na uśpienie bądź schronisko? Dlaczego psy już wystarczająco skrzywdzone przez los, są niechciane? Nie mogę tego zrozumieć. Gdyby mój pies doświadczył czegoś podobnego,jak Agor kochałabym go jeszcze bardziej i niepozwoliłabym oddać go do schroniska, bądź uśpić zastrzykiem śmierci. Dla mnie życie zwierzęcia nie jest mniej warte od ludzkiego. Zwierzę nie potrafi bronić się słowami, i właśnie z tego powodu powinniśmi je wspierać, kochać i cieszyś się z ich wspaniałego towarzystwa!