niedziela, 20 sierpnia 2017

Mały gończy anglo-francuski

28 października 2015 12:42 Zostaw komentarz

EN_00992726_2171DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca FCI):
Grupa:
6 FCI (psy gończe), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości)
Wrażenie ogólne: pies mocnej, ale nie ciężkiej budowy, o typowej sylwetce gończych francuskich
Wielkość: 48–56 cm,  z tolerancją +/–2 cm
Głowa: wydłużona, niezbyt szeroka. Guz potyliczny słabo zaznaczony (inaczej niż u gończych francuskich). Stop niewielki, mózgoczaszka wysklepiona, kufa spiczasta, grzbiet nosa może być wypukły
Oczy: duże, brązowe, o łagodnym wyrazie
Uszy: osadzone nisko, wiszące, długie, zawinięte przednią krawędzią ku głowie
Szata: sierść krótka, gładka i gęsta
Umaszczenie: trójbarwne (biało-czarno-rude) lub dwubarwne biało-czarne albo biało-pomarańczowe  (z brązowym nosem)
EN_01136517_0225SZCZYPTA HISTORII:
Dopiero na początku XX wieku entuzjaści polowań z gończymi zaczęli odtwarzać dawne rasy francuskie, kojarząc ze sobą ocalałe osobniki,  a także krzyżując je z gończymi angielskimi. Precyzyjnej klasyfikacji istniejących ras  i odmian dokonano znacznie później,  w 1957 roku; między innymi rozdzielono wtedy gończe francuskie i „anglo-francuskie” różniące się od siebie głównie kształtem głowy. U pierwszych jest ona kanciasta, z wydatnym guzem potylicznym i głęboką kufą, u drugich – płytsza i klinowata. Powstanie małych gończych anglo-francuskich jest prawdziwą zagadką. Za twórcę tej rasy uważany jest niejaki pan Daubigne, a wszystko zaczęło się od skojarzenia psa harrier (rasa angielska) z suką typu briquet (średniej wielkości gończy francuski).  Później, jak pisałem wyżej, krzyżowano „wszystko ze wszystkim”, a swój udział w tych działaniach na pewno miały też  beagle. W 1957 roku rasę zarejestrowano we francuskim Société Centrale Canine,  a jej obecny wzorzec pochodzi z 1978 roku, gdy została uznana przez FCI.  Małe gończe anglo-francuskie, podobnie jak i inne gończe z Francji, raczej nie występują jako psy do towarzystwa. Hodowane są w sforach liczących kilkadziesiąt osobników, toteż na ich utrzymanie pozwolić sobie mogą jedynie bogaci właściciele ziemscy, potomkowie starych rodów francuskich albo lokalne stowarzyszenia myśliwych. Na zamkach organizowane są pokazy, nawiązujące do dawnych wielkich łowów, podczas których przewodnicy popisują się tym, że potrafią zapanować nad kilkudziesięcioma psami. Rzeczywiście, widok takiej sfory reagującej na każde polecenie, robi wielkie wrażenie. W sezonie czasem urządza się polowania w starym stylu: konne – na jelenia, z dużymi gończymi, piesze – na dzika, z mniejszymi. Podczas tych polowań jelenie są, tak jak kiedyś, zaganiane na śmierć, a dziki wręcz rozrywane przez sforę małych gończych. Mimo pięknej oprawy i akompaniamentu rogów to odrażający widok. Poza Francją małe gończe anglo-francuskie, podobnie jak większość ich francuskich kuzynów, są praktycznie nieznane – jedynie w USA trzymane są w kilku klubach łowieckich.

imago52606846hJeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies”11/15.

Mały gończy anglo-francuski Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca FCI): Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości) Wrażenie ogólne: pies mocnej, ale nie ciężkiej budowy, o t DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca FCI): Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości) Wrażenie ogólne: pies mocnej, ale nie ciężkiej budowy, o t Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top