wtorek, 25 kwietnia 2017

Łajka jakucka

22 grudnia 2015 10:35 Zostaw komentarz

DSC_5430DOWÓD OSOBISTY:
Rasa z grupy północnych szpiców zaprzęgowych, nieuznana przez FCI

Wrażenie ogólne: mocny, średniej wielkości szpic zaprzęgowy o gęstej sierści. Sylwetka lekko wydłużona (długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego większa o 10-15 proc. od wysokości w kłębie) i trochę wysokonożna. Wyraźny dymorfizm płciowy – psy są większe i mocniej zbudowane od suk
Wysokość: 55-59 cm (pies), 53-57 cm (suka)
Głowa: klinowata, mózgoczaszka dość szeroka, górą lekko zaokrąglona, stop wyraźnie zaznaczony. Kufa dobrze wypełniona, lekko zwężająca się ku nosowi, krótsza od mózgoczaszki. Nos czarny lub czekoladowy, w zależności od umaszczenia
Oczy: w kształcie migdała, brązowe lub niebieskie (w całości lub w części). Niepigmentowane powieki nie są wadą, gdy oko okolone jest bielą
Uszy: wysoko osadzone, trójkątne, stojące lub załamane na końcach
Tułów: krępy, żebra zaokrąglone. Głębokość tułowia nieco mniejsza od połowy wysokości w kłębie
Ogon: wysoko osadzony, sierpowato zawinięty nad grzbietem
Sierść: średniej długości, bardzo gęsta, prosta i twarda w dotyku. Obfita kryza (zwłaszcza u samców) i portki. Na głowie sierść krótka i gładka
Maść: biała, łaciata w różnych kolorach, trójbarwna
DSC_5353SZCZYPTA HISTORII:

W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, podczas badań archeologicznych na Wyspie Żochowa w Archipelagu Nowosyberyjskim znaleziono pozostałości uprzęży, sań i kości psów, których wiek określono na około osiem tysięcy lat. Badania etnografów wykazują, że psy zaprzęgowe wykorzystywane były nie tylko do pracy. Składano je też w ofierze w czasie ceremonii religijnych, a ponadto dostarczały ciepłego futra (podobno żadne ubranie nie jest tak ciepłe, jak to, uszyte ze skór łajek zaprzęgowych) i, przynajmniej do czasu udomowienia reniferów, mięsa. Poszczególne typy syberyjskich łajek kształtowały się w drodze niemal naturalnej selekcji i specjalizacji użytkowej. Więcej informacji o psach z Jakucji pochodzi z XVII wieku, gdy rejon ten zaczęli badać Kozacy, a później rosyjscy i europejscy podróżnicy. Ich wyprawy możliwe były tylko dzięki psom zaprzęgowym. W 1742 roku Semen Czeluskin przemierzył saniami drogę z Jakucka do półwyspu Tajmyr i dalej, aż do Cieśniny Beringa, a w tym samym roku Chariton Łaptiew i Nikifor Czekin zakończyli kilkuletnie badania biegu Leny i Jenisieju. W wydanym w roku 1843 „Podręczniku Geografii Imperium Rosyjskiego” Iwana Pawłowskiego znalazł się opis łajek zaprzęgowych…
DSC_5399
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 12/15.

Łajka jakucka Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY: Rasa z grupy północnych szpiców zaprzęgowych, nieuznana przez FCI Wrażenie ogólne: mocny, średniej wielkości szpic zaprzęgowy o gęstej sierści. DOWÓD OSOBISTY: Rasa z grupy północnych szpiców zaprzęgowych, nieuznana przez FCI Wrażenie ogólne: mocny, średniej wielkości szpic zaprzęgowy o gęstej sierści. Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top