wtorek, 26 września 2017

Komondor

16 stycznia 2015 14:42 Zostaw komentarz

komondorDOWÓD OSOBISTY (według wzorca):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 1 (psy pasterskie. Bez prób pracy)
Wrażenie ogólne: komondor to pies duży, o imponującym i budzącym respekt wyglądzie
Wzrost: suka co najmniej 55 cm (najlepiej około 70 cm), pies co najmniej 65 cm (najlepiej około 80 cm)
Waga: 40–60 kg
Głowa: szeroka i dość krótka, stop nieznaczny, kufa krótsza od mózgoczaszki, mocna
Oczy: ciemne, średniej wielkości, kształtu migdała
Uszy: średniej wielkości, ciężko wiszące
Tułów: masywny, trochę wydłużony, pojemna klatka piersiowa, grzbiet mocny i prosty
Ogon: długi, wiszący, na końcu zakrzywiony, noszony na wysokości linii grzbietu
Sierść: szczenię porośnięte jest długim włosem i gęstym podszerstkiem. Z czasem okrywa zbija się w sznury. Najdłuższe i najgrubsze znajdują się na zadzie, najcieńsze i najkrótsze – na głowie oraz pysku. Sierść, która nie sznuruje się u psa w wieku powyżej dwóch lat, jest wadą dyskwalifikującą zwierzę z dalszej hodowli
Umaszczenie: wyłącznie czysto białe. Pigmentacja jak najciemniejsza

 

komondor
Komondor – szczypta historii

Komondor jest potomkiem czworonogów pochodzenia azjatyckiego, które na teren Niziny Węgierskiej przybyły we wczesnym średniowieczu z plemionami Hunów i Madziarów. Ich zadaniem była ochrona stad bydła przed drapieżnikami lub złodziejami. Musiały to być więc rosłe, silne, agresywne i wytrzymałe psy. Osobliwie wyglądająca sierść – oczywiście u zwierząt pracujących nie była ona tak długa jak obecnie – zapewniała ochronę przed znacznymi wahaniami temperatury. Pierwszy wizerunek i opis komondora pochodzi z roku 1815. Umieszczony na nim pies przypomina dzisiejszych przedstawicieli rasy, tyle że jest od nich trochę mniejszy. Początek nowoczesnej hodowli tych psów przypada na lata dwudzieste ubiegłego wieku. W roku 1924 powstał wzorzec rasy i klub hodowców, który tuż przed II wojną światową liczył ponad 1000 członków. Już wtedy hodowano komondory poza granicami Węgier – w niemieckiej księdze rodowodowej w okresie międzywojennym zarejestrowano 204 psy. Co ciekawe, w latach tych uznawano nie tylko białe umaszczenie, ale także szare, płowe i piaskowe, a nawet czarne. Pomijając maść, wygląd komondorów od tego czasu praktycznie się nie zmienił, tyle że sierść formowana jest teraz w cieńsze niż kiedyś sznurki. Łatwiej je utrzymać i są bardziej estetyczne. Poza swoją ojczyzną, rasa jest znana (bo nie sposób nie zapamiętać psa o takim wyglądzie), ale mało liczna. Najwięcej komondorów, głównie użytkowych, żyje w USA, gdzie pilnują stad przed wilkami i kojotami. W Polsce, przed II wojną światową i tuż po niej, kilka tych psów pokazywano w warszawskim ogrodzie zoologicznym, a pochodzące stamtąd szczenięta pojawiały się w katalogach wystaw. Później kilkakrotnie sprowadzano przedstawicieli tej rasy do naszego kraju, ale nie zyskała ona popularności. I chyba nigdy to nie nastąpi, bo pielęgnacja sierści komondorów potrafi przerazić nawet największego miłośnika tych czworonogów.
komondor
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 7/03, 8/12.

Komondor Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 1 (psy pasterskie. Bez prób pracy) Wrażenie ogólne: komondor to pies duży, o DOWÓD OSOBISTY (według wzorca): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 1 (psy pasterskie. Bez prób pracy) Wrażenie ogólne: komondor to pies duży, o Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top